KUM GİBİ: BOMBALAR ALTINDA BİLE YAŞAMAK!

Bir şarkı bazen sizi geçmişe götürür, bazen hiç gitmediğiniz bir coğrafyaya… Ahmet Kaya‘nın Kum Gibi şarkısı, bugün bizi bombaların altında yaşamaya çalışan Gazze’ye götürüyor.

Bir akşam oturmuş, Ahmet Kaya’nın sesinden Kum Gibi’yi dinliyorsunuz. Melodi kulağınıza, sözleri yüreğinize dokunuyor. Derken bir cümle gelip zihninize yerleşiyor:

“Üzerimize bombalar yağarken biz sevişirdik…”

Birden kendinizi başka bir yerde buluyorsunuz. Artık dinlediğiniz yalnızca bir şarkı değil. Gözünüzün önünde Gazze canlanıyor.

Bombalar altında birbirine sarılan eşler… Çocuklarının başını okşarken yarının ne getireceğini bilmeyen anneler… Ailesini korumak için çaresizce çırpınan babalar… Bir zamanlar yuva dedikleri evlerinin enkazı başında, hayata yeniden tutunmaya çalışan insanlar…

İşte o zaman şarkının anlamı değişiyor.

GAZZE’DE HAYAT HÂLÂ DİRENİYOR!

Gazze‘yi yalnızca bombalanan binalardan, yıkılmış hastanelerden, hayatını kaybeden çocuklardan ibaret görmek büyük bir eksikliktir. Orada bütün bu acılara rağmen yaşamak isteyen insanlar var.

Bir anne çocuğuna yemek bulmaya çalışıyor. Bir baba ailesine güvenli bir yer arıyor. Gençler hayaller kuruyor. İnsanlar birbirine sarılıyor, dua ediyor, evlerinin enkazından geriye kalanlarla yeni bir hayat kurmaya çalışıyor.

Çünkü insan yalnızca hayatta kalmak istemez; yaşamak ister. Sevmek, sevilmek, çocuklarını büyütmek, sabah uyandığında başına bomba düşeceği korkusu taşımadan güne başlamak ister.

Gazze’deki insanların bizden istediği de aslında bu kadar basit: Yaşamak!

Fakat insanlığın büyük bir bölümü, bu en temel hakkın ellerinden alınışını seyretmekle yetiniyor.

BİZİM GÜVENLİĞİMİZ, ONLARIN ÇARESİZLİĞİ!

İşte insanın yüreğini asıl burası acıtıyor.

Biz akşam yemeğimizi düşünürken Gazze’de bir anne çocuğuna verecek bir lokma ekmek arıyor. Biz yarın nereye gideceğimizi planlarken orada insanlar geceyi nerede geçireceklerini bilmiyor. Biz huzurlu evlerimizde müzik dinlerken bir başka coğrafyada çocuklar bombaların sesine uyanıyor.

Elbette insanın elinden her şeyi değiştirmek gelmeyebilir. Ancak çaresizlik, duyarsızlığın mazereti olamaz. Dua edebiliriz, yardım edebiliriz, mazlumların sesini duyurabiliriz, zulmün karşısında sözümüzü söyleyebiliriz.

Kur’an-ı Kerim’de Rabbimiz şöyle buyuruyor:

“Ey iman edenler! Kendiniz, ana babanız ve en yakınlarınız aleyhine de olsa Allah için şahitlik ederek adaleti titizlikle ayakta tutan kimseler olun.” (Nisâ, 4/135)

Bugün Gazze, yalnızca Filistinlilerin değil, bütün insanlığın imtihanıdır. Üstelik bu imtihan, kimin hangi dine, hangi millete mensup olduğundan önce, insanlığını ne kadar koruyabildiğinin imtihanıdır.

Ahmet Kaya’nın şarkısı bitiyor. Fakat Gazze’nin çığlığı bitmiyor.

Belki de artık kendimize şu soruyu sormalıyız:

Bombalar altında yaşamaya çalışan insanların sesini duyduğumuz hâlde, hayatımıza hiçbir şey olmamış gibi devam edebiliyorsak, asıl kaybettiğimiz şey insanlığımız değil midir?

İSLAMİ HABER “MİRAT”

YOUTUBE