Afganistan Yetimhanelerinde Çocuklar Aç Yatıyor

Ekonomik krizin olduğu Afganistan’da çocuklar yetimhanelerinin kapatılmasından korkuyorlar.

Afganistan’daki yetimhaneler, uluslararası yardımların durmasından sonra ekonomik krizle mücadele ederken, çocuklar ise gıda sıkıntısı çekiyorlar.

Kabil kentindeki Alaaddin Kız Yetimhanesindeki çocuklar, kendileriyle yapılan görüşmede kaygılarını anlattılar.

Alaaddin Yetimhanesi resmi olarak “kız yetimhanesi” olarak geçmesine rağmen erkek çocuklar da 12 yaşına kadar bu yetimhanede kalabiliyorlar.

Alaaddin Yetimhanesinde şu an 55’i erkek, 45’i kız olmak üzere toplam 100 çocuk kalıyor.

Afganistan’da “devlet” ve “özel” olmak üzere toplam 68 yetimhane mevcut. Ancak bunların 26’sı ülkenin içine bulunduğu ekonomik kriz sebebiyle fiilen kapanmış durumda. Maddi sorunların çözülememesi halinde faal bazı yetimhanelerin de kapatılması gündemde.

Yetimhane Yönetimi Yardım Çağrısı Yapıyor

Uluslararası yardımların kesilmesiyle birlikte yetimhanelerde yakıt, giysi, gıda, tıbbi ve kırtasiye malzemeler başta olmak üzere birçok eksikliğin artmasına yol açtı. Taliban sonrasında yetimhaneler; sebze, et, süt, meyve gibi gıdaları temin edemez duruma geldi.

Binalarda ise düzgün çalışan elektrik ve ısıtma sistemi bulunmuyor. Elektrikler sık sık kesiliyor ve jeneratör için de yakıt bulunamıyor. Sular da sık sık kesilirken, içme suyunun temin edilmesinde de ciddi sorunlar yaşanıyor.

Odaların içerisindeki tuvaletlerin yeteri kadar temizlenememesinden dolayı koku etrafa yayılmış bir vaziyette. Havaların soğumasıyla birlikte kalın yorganlar kullanılıyor ancak elektrik kesintisi ve yakıt sorunundan dolayı odalar özellikle akşamları soğuk oluyor.

Yönetim az da olsa gelen giysi, gıda ve yakacak yardımlarıyla yetimhaneyi ayakta tutmaya çalışırken, ulusal ve uluslararası kuruluşlara “yardım” çağrısı yapıyor.

5 Kız Kardeşin Son 2 Yılda Hayatı Alt Üst Oldu

Hasibe Nebizade (14), 4 kız kardeşi Tayyibe (9), Tuğba (8), Züleyha (6) ve Yelda (3) ile birlikte yaklaşık son bir yıldır Alaaddin Yetimhanesinde yaşıyor.

12 yaşındaki erkek kardeşleri Bektaş ise Pervan beldesindeki bir yetimhanede hayatını idame ettiriyor.

Önceki hükümet döneminde asker olan babaları iki yıl önce Belh beldesinde bir helikopter kazasında, anneleri ise geçen yıl Pervan beldesinde yaşanan sel felaketinde anneanneleri, babaanneleri ve teyzeleriyle hayatını kaybetti.

Çocuklarla ilgilenebilecek tek yakınları olan dayıları ise Kapisa beldesinde yaşıyor. Annelerini kaybettikten sonra kısa bir süre dayılarının yanında kalan çocuklar, maddi durumun yetersizliği sebebiyle Alaaddin Yetimhanesine yerleştirildi.

Annelerini kaybetmelerinin etkisi ile Tayyibe (9) ve Züleyha (6) yaşadıkları travma sonucu psikolojik sorunlar yaşamaya başladı. Maddi imkansızlıklardan dolayı Tayyibe ve Züleyha, şu ana kadar doktora götürülemedi.

Hasibe, Tayyibe ve Züleyha’nın konuşma zorluğu çektikleri, yaşlarına uygun davranışlar sergilemedikleri ve sürekli ağladıklarını anlattı.

Dayılarının kendilerini ziyaret etmek için ayda bir yanlarına geldiğinden bahseden Hasibe, çocuk yaşta kardeşlerinin sorumluluğunu aldığını ve bu durumun kendisini çok üzdüğünü dile getirdi.

Afganistan’da yönetimin değiştiğini söyleyen Hasibe, “Şiddet hala devam ediyor. İnsanların durumunun da sadece çok kötü olduğunu biliyorum. Güzel günler görürüz inşallah. Yetimhanede bazı günler aç kalıyorum. Eğer yetimhane kapatılırsa çok üzüleceğim, en azından burada rahat ediyoruz.” diye konuştu.

Hasibe, zamanının çoğunu kız kardeşleriyle ilgilenmekle geçirdiğine söyleyerek, şu ifadeleri kullandı:

“En büyük arzum, hasta olan iki kız kardeşimin iyileşmesidir. Doktor olmak istiyorum çünkü kardeşlerim iyileşmezse ben onları tedavi edeceğim. En büyük korkum ise kardeşlerimin iyileşememesi. Babamla çok iyi hatıralarım oldu. Hep birlikte ders çalışırdık. Bana doğru yolu gösterirdi. Bu nedenle kardeşlerime kızdığımda geceleri rüyamda babamı görüyorum. Bana ‘kardeşlerini dövme aksi taktirde rahatsız olurum.” diyor.

“Yetimhaneden çıkartırlarsa bize bakacak kimse yok”

11 yaşındaki Şiraz Pupelzei, 4 yıl önce babasını kaybettikten sonra annesinin tekrar bir evlilik yaptığını ve kendisini istememesinden dolayı da yetimhaneye getirildiğini anlattı.

İleride pilot olup halkına hizmet etmek istediğini söyleyen Şiraz, “4 yıl oldu annem beni görmeye gelmedi. Beni sormuyor, kendisinden de haber yok. Bir amcam var o her hafta beni görmeye geliyor. Bana harçlık veriyor, bazen de evine götürüyor, elbise alıyor.” dedi.

Şiraz, spor yapmayı sevdiğini, en çok sevdiği etli pilavı ise en son bir ay önce yediğini söyledi.

Yetimhaneden dışarıya pek çıkamadıklarını ancak ülkede açlık yaşandığını duyduklarını dile getiren Şiraz, “Herkesin zor durumda olduğunu ve hükümet değişikliği yaşandığını biliyoruz. Afganistan’ın geleceğinden umutluyum, inşallah bir gün iyi olacak. Özellikle cuma günleri yemek yetersizliği nedeniyle aç kalıyoruz. En büyük korkum ise yetimhaneden çıkarılmamız. Çıkartırlarsa bize bakacak kimse de yok. Sokakta kalırız. Babamı çok az hatırlıyorum, bir kere rüyamda gördüm bu kadar. Annem beni bıraktığı için özleyemiyorum da.“