ÂH YÂR

Yüreğimi yokla, yâr diye atar,

Olmadığın sinem bir yüktür bana,

Sıcak tebessümün, cana can katar

Lahza iltifatın, kucaktır bana,

Hasretin yakar, çöl sıcağındayım,

Yol bulup gelsem de ırağındayım,

Ersem diyarına, yol ağındayım,

Kapında kul olmak, uzaktır bana

Elinde, obanda, gönlüm gül açar

Gülşeninde özüm kendinden geçer

Bülbülünüm ey yâr, nâçarım nâçar

Yemyeşil ellerin, kuraktır bana

Ne yana dönsem boş gelir ellerim,

Halbuki seninle tüm hayallerim,

Dön bir bak ne olur, bîzar hallerim,

Sana civar olmak bir haktır bana.

Sevilmek isterim, hem yârin olmak,

Ayağın dibinde, az bir yer bulmak,

Kapı eşiğinde, dost diye kalmak,

Kölelikten büyük şan yoktur bana.

Sana Bilâl gibi nazım mı var ki,

Vahşi gibi affa yüzüm mü var ki

Aşka yaş dökecek gözüm mü var ki

Payinde toz olmak da çoktur bana

Umutsuz olanlar sende kan buldu,

Nice bahtsız cânan oldu, câr oldu

Cemaline meftûn bî-karar kaldı

Bir anlık hemdemin, dilektir bana

Varınca Ravzan’da, dolardı gözüm

Ben geldim demeye tutmazdı yüzüm

Âşığım sanardım, çorakmış özüm

Ümmetim der misin, meraktır bana

Adın ad eyledim aciz kendime

Yakın olmak umdum, sen Efendi’me

Lâkin, uyamadım kulluk andıma

Mustafa’m demen çok ıraktır bana

MUSTAFA TOPAL