“ALLAH DA MI GÖRMÜYOR?”

Bir dostumu ziyaret  ettikten  sora   eve dönmüş  ve  arabamı da evin önüne park etmiştim.  Bir müddet sonra  alış-veriş yapmaya gitmek  için  tekrar arabama bindiğimde   onun çalışmadığını gördüm.  Bunun üzerine hemen servisi aradım ve  servis de bir çekici gönderdi.  Arabayı  çekiciye  yükledikten sonra  servisin yolunu tutuk. Çekicinin şoförü, hoş sohbet biriydi, neşeli idi ve kendi ifadesiyle “hayatı gırgıra alan bir adam” dı.  Çok konuşuyor, espriler yapıyor ve devamlı  tebessüm ediyordu. O sürekli konuşuyor, ben de dinliyordum.  Tavrı mutlu bir insan  olduğu intibaını  veriyordu.   Arada  sırada  bir boşluk  bulursam ben de  bir şeyler  söylüyordum.   Dahası sohbetimiz, diyalogdan ziya de çift kişilik bir monoloğa  benziyordu.

Bir ara konuşması esnasında “Bazen canım sıkılıyor, kimseler  görmesin ve beni ayıplamasın  diye  bir kenarda kafa çekiyorum” dedi.  Ben de  ona ciddî bir yüz ifadesi  ve ses tonuyla “İnsanlar görmüyor  ama, Allah da mı  görmüyor?”  Dedim.   Bu sözüm  karşısında  afalladı, şaşırdı, ne diyeceğini bilemedi, durakladı,  sonra başını öne eğdi. Bir  müddet öyle kaldıktan sonra lafı değiştirerek  çocuklarından  ve sahip olduğu  varlıktan  söz etmeye  başladı. Allah da mı görmüyor? Sözümün onu etkilediğini hissetmiştim. O konuşurken  ben de,  “İnsanoğlu  neden böyle?  Yaptığı işin yanlış olduğunu  biliyor, ya da bilmiyor, ama   ayıplanmaktan korkuyor, fakat Allah’ın  kendini görmesinden ve bir gün  hesaba çekeceğinden  çekinmiyor. İnsanları önemsiyor, ama Allah’ı önemsemiyor. Neden?   Bunun bir izahı olmalı. Ama ne? “  Diye  düşündüm.

Konuşmalarımız, servise gelinceye kadar bu minval  üzere   devam eti. Ancak  “Allah da mı  görmüyor?”  sözümden sonraki safhada sohbetimiz, önceki kadar  neşeli  ve heyecanlı  geçmedi. Zira onun ses tonundan ve üslubundan  sıkıntılı  bir ruh  halinin olduğu anlaşılıyordu.   Ondan  ayrılırken kendi kendime “Her halde  içinde Allah korkusu  var ki  bu sözüm, onu etkilemiş” deme ihtiyacı hissetmiştim.

M C Bâki