Bir Sofrada Birleşmek: Bayram ve Aidiyetin Sessiz Şifası

Kalabalıklar içinde giderek yalnızlaşıyoruz. Herkesin olduğu yerde kimseye ait olamamak, modern zamanların belki de en derin yorgunluğu. Ve işte böyle zamanlarda gelir bayram…

O bildik sofralar kurulur, ne konulsa lezzeti iki katına çıkaran tabaklar ortaya çıkar, eski örtüler serilir, çocukların ne giyeceği konuşulur. O sofrada oturup o anı yaşarken ne kadar özlediğimizi fark ederiz, sıcacık ve buruk hissederiz aynı anda. Ama aslında özlenen, bayram değil sadece; özlenen, ait olduğumuz o sıcak köşe…

Bayramlarımız bu yönüyle de sadece bir gelenek değildir. Onlar, ruhumuzun yeniden bağlantı kurduğu zamanlardır. Hele ki aileyle geçirilen birkaç saat… Bir çocuğun babaannesiyle yediği bir lokma, bir ömür boyu hatırlanacak. Bir yetişkin içinse, annesinin yaptığı kahvaltıda yeniden toparlanmak ve iyi hissetmek mümkün.

Ailemiz, bizim ilk limanımız. İlk sevilmeyi, ilk korunmayı orada öğreniyoruz. Ve bu aidiyet hissi, bugün kendimizi güçlü hissetmemizin, baş edebilmemizin arka planı. Bayram da, o bağı hatırlamak için Rabbimizin sunduğu şefkatli bir durak.

Kur’an’da Rabbimiz şöyle buyurur:
“Rabbin, yalnız kendisine ibadet etmenizi ve anne-babaya iyilik etmenizi emretti…”(İsra 23)

Bu ayet bize, ibadetin yanında aileye, özellikle anne-babaya gösterilecek sevginin önemini hatırlatır. Belki de en çok bu yüzden; bayramın bir anlamı da kalbimize geri dönmek. Sessizce özlediğimiz insanlara yaklaşmak. Kırıkları onarmak. Ve yeniden “evde” hissetmek.

Kucaklaşmaların, edilen duaların, birlikte yenen yemeklerin değeri; ruhumuzu iyileştiren manevî bir şifa gibidir. Bayramın huzurunu yalnız geçirmek yerine; sevdiklerimizle, ailemizle paylaşmak, içimizdeki aidiyet boşluğunu doldurur.

Bu bayram, sadece geleneksel ziyaretler değil; yüreklere de dokunan bir “eve dönüş” olsun. Sadece eller değil, yürekler de buluşsun. Çünkü bazen tek bir sarılma, en derin aidiyettir.

MÜBERRA KARACA 

İSLAMİ HABER “MİRAT” -YOUTUBE-