BİZİM YUNUS

Söze gerek var mı Yunus deyince

Zaman durur, âlem susar, söz onun

Çağlar aşan sadasını duyunca

Gönülleri hoşnut eden yüz onun

Taptuk Emre tezgahında dokundu

Hakkı buldu, hak diliyle yakındı,

Hikmet ile dolup kemden sakındı

Hakikati yudumlayan öz onun

Allah dostu, ümmî, garip yârendi

Ne varlığa, ne yokluğa yerindi

Mektep bilmez, ledün ile büründü

Söylemese, hâl diliyle va’z onun

Âlemde bir, birde teklik gör deyip,

Varlık gölge, onu Var’a yor deyip,

Hakk’tan gayrı cümle şeye sır deyip

‘Ben var benden içeru’da giz onun

Gökte kandil, güneş sönüp kör olsa

Bütün ecram silinip de sır olsa

Cümle eşya karanlıkta savrulsa

Işığını kalpten alan göz onun

Hak aşkını kendine dil eyledi

Yârdan gelen cefayı bal eyledi

Her çileyi maşuka yol eyledi,

Dost evinin eşiğinde naz onun

Odunculuk, sakâlıkla sınandı

Denî nefse pay biçmedi, gönendi

Ben’i attı, derin sırla donandı

Aşk çölünde kavurucu köz onun

Ademoğlu bunalımı, kaygıyı

Silsin diye cümle kısır döngüyü

Ötelerden salık verdi sevgiyi

Mutluluğa kapı açan iz onun

Dünya bildi, gerçek ide bu imiş

Yunus gibi bakış, çölde su imiş

Hayat veren, gönüldeki hû imiş

Doksan birde sevgi yılı, tez onun

Yanık bağır, feryâd ile çiledi

Beşer gönlün, ince ince eledi

İnsan deyip aşk bağıyla beledi

Yaratan’ın eseri sen, biz onun

Onca pir var, lâkin Yunus niyedir

Halkta, aşkın sözü Yunus diyedir

Çınar’daki özde Yunus mayadır

Damağında milletin tad, tuz onun

Ülkemizde, bülbül Yunus ötüyor

Güllerimiz renk renk Yunus bitiyor

Sevgisine anne Yunus katıyor

Bizde, edep ehli oğlan, kız onun

İşte Yunus bizim gönül erimiz

Kalbimizde, yârânımız yârimiz

O, olmazsa olmazımız, vârımız

Baharımız, yazımız, kış, güz onun

MUSTAFA TOPAL