Gündem

DİJİTAL ESARET: ÖZGÜRLÜK MASKELİ MOREN KÖLELİK!

“DİJİTAL ESARET!: ÖZGÜRLÜK MASKELİ! MOREN KÖLELİK!”

Bugün dünya, insanlığın yüzyıllarca biriktirdiği çürümeyi birkaç on yıla sığdırarak karanlığı benzeri görülmemiş bir hızla büyüttü.
Ve insan, özünü korumakta hiç bu kadar aciz kalmamış; vicdanını tarihin hiçbir döneminde böylesine süratle tüketmemişti.
Toplumlar elbette daha önce de bozulmuştu…
İnsanlık geçmişte de zulüm gördü…
Zulüm ve zalim, insanlık tarihinin yabancısı değildi…
Fakat bugün yaşanan çöküşün bir farkı var:
“Kırbaç yok, zincir yok… ama kölelik hiç bu kadar derin olmamıştı!”
Çünkü modern kölelik;
gönüllüce taşınan bir boyunduruk,
zevkle takılan bir kelepçedir artık!
Yeryüzü bugün, haz ve hızın baş döndürücü girdabında anlamını yitiren bir keşmekeşin trajikomik bir sahnesine dönüşmüş durumda.
Haz çağının uyuşturduğu, hız çağının nefessiz bıraktığı insan;
adaletin nefesini, merhametin sıcaklığını, kardeşliğin diriltici ruhunu unuttu.
Hak, hukuk, adalet, emanet, komşuluk, infak…
Bir medeniyetin omurgası olan bütün bu değerler, modern dünyanın kirli rüzgârlarında savruldu.
Ve elbette böylesi bir çözülme karşısında; atılması gereken adımları atmak, gerekli yasal düzenlemeleri ivedilikle yapmak! hayati değerlerimizi ihya edecek dirayet ve iradeyi göstermek, toplumu yeniden diriltecek kararlılığı sergilemek, öncelikle bu milletin kaderini omuzlayanlar olmak üzere, sorumluluk makamında olan herkesin görev ve sorumluluğudur!

“ANTİK ÇAĞIN PİRAMİTLERİ TAŞTANDI; BUGÜNÜN PİRAMİTLERİ ALGORİTMA!”
Bir zamanlar Mısır’ın Firavunları, piramitlerini yükseltmek için on binlerce köleyi kırbaç darbeleriyle taş yığınlarının altında ezerdi.
Kırbaç sesi gök gürültüsü gibi iner, kölelerin çığlığı taşlara sinerdi.
Kölelik zorla kabul ettirilirdi.
Bugün ise insanlık;
ekranların,
algoritmaların,
algı operasyonlarının,
küresel çıkar imparatorluklarının
gönüllü köleleri hâline getirildi.
“Zamanın Firavunları gökdelenlerde; modern köleler ekran başında!”
Modern çağın Firavunları artık finans çöllerinin derebeyleri, medya ağlarının görünmez krallarıdır.
Saraylar gökdelenlerin tepelerine taşındı; tahtlar ekranların ışıltısına kuruldu.
Ve kendisini özgür zanneden modern köleler?
Oysa onlar, zincirleri görünmez: dijital kelepçeli çağdaş kölelerdir artık!

“DÜNÜN KIRBACI BUGÜNÜN BİLDİRİM SESİDİR!”
Kırbaç yok artık…
Çünkü modern köleler zincirlerini kendi ceplerinde taşıyor!
Piramitler taş değil artık;
piramitler algoritmadır!
Bu düzende kırbaç yoktur;
onun yerini bildirim sesi almıştır.
Bugünün kölesi kırbaçla değil,
bildirimlerin uyuşturucu ışıltısıyla yönetiliyor.
Asıl trajedi şudur:
Zulüm gönüllü hâle geldiğinde, kölelik en görünmez hâline bürünür.
“Dünün taş taşıyan köleleri ölüyordu; bugünün veri taşıyan köleleri yaşarken ölüyor.”

Ve bu gün insanlık, kendi yaptığı putların gölgesinde eriyor!
Ekranlara eğilen başlar, hakikatin huzurunda doğrulmayı unuttu.
Söz çoğaldı ama hikmet azaldı;
bağ çoğaldı ama kardeşlik kayboldu.
Dünya büyüdü ama insan küçüldü.
Bilgi arttı ama hikmet tükendi.
Hız çoğaldı ama yön kayboldu.
İnsan, kendi parmak izleriyle kazdığı dijital kuyunun karanlık dehlizlerinde kayboldu!
Modern çağın büyüsü işte budur:
Köleliği özgürlük, prangayı tercih, teslimiyeti “kişisel seçim” diye pazarlamak…
Eski Firavunlar bedeni köleleştirirdi;
yeni Firavunlar ruhu köleleştiriyor.

Ama asla unutulmamalıdır ki;
Karanlık ne kadar derinleşirse, ışığın kıvılcımı da o kadar parlak olacaktır!
Zulmün gürlediği her çağda, hakikatin sesi daha tok çıkar.
Firavunlar çoğaldıkça, Mûsa’ların adımları daha bir gür duyulur.
Hakikatin çağrısı asla sönmez:
Nehir kurur, dağ yıkılır, şehirler değişir; ama hakikat susmaz.

İnsanlığın yeniden ayağa kalkması, teknolojiye düşman olmakla değil;
öncelikle kendi içimizle! sonrasında teknolojiyi, köleleştirmenin yeni aparatı yapan küresel kötülüğe karşı mücadele ve soylu bir direnişle mümkündür.
Direniş;
öfke değil,
bilinçli bir silkiniş,
kalbi uyandıran bir nefes,
fıtratı hatırlatan bir diriliştir.
Zira; kalabalıkların çürüdüğü yerde,
bir tek uyanık yürek, çağları değiştirebilir.
Zulme itaat eden toplum celladını alkışlar;
ama hakikate yönelen toplum karanlığa eğilmez.
Kurtuluş, insanın hakikate yönelmesiyle başlar.
Kurtuluş, kalbin sahibini yeniden hatırlamasıyla başlar.
Ve biliriz ki:
“En karanlık çağlar, en büyük dirilişlerin sabahıdır.”
Karanlık büyüdükçe ışık daha parlak,
zulüm azdıkça rahmet daha keskin,
gece koyulaştıkça sabah daha yakındır.
Zulüm büyüyebilir, piramitler yükselebilir, algoritmalar insanı boğabilir…
Ama hakikat bir kez yürümeye başladığında,
hiçbir güç onu durduramaz.
Çünkü:
Dünya Firavunlarla değil,
hakikatin sesine kulak veren Mûsa’larla değişecektir!
“Ve Yüce Allah’ın kutlu kelamı…:
“Allah’ın rahmetinden asla ümit kesmeyin!” (Zümer 53)
“Gevşeklik göstermeyin, üzülmeyin; eğer inanmışsanız en üstün olan sizsiniz.” (Âli İmran 139)