DÜŞŞEHİR 2 / MEDİNE

DÜŞŞEHİR 2 / MEDİNE

Bekleyen şehir, sevgiliyi bekleyen…

Seni bir coşku ile beklerken düşlerim hep. Veda tepelerinden devesinin üzerinde yanında sadık arkadaşı ile gelen kutlu yolcuyu beklerken düşlerim seni.

Bir film karesi şimdi. Heyecan dorukta. Günlerdir beklenen sevgiliden haber alınamıyor. Arkadaşlarının hemen hepsini kendinden önce sana yollamış, kendisi de geleceğini bildirmiş ama gelmesi beklenen efendimiz; bir türlü gelmemiş günler birer birer gelip geçerken. Heyecanlara korku ve telaş da iştirak etmeye başlamış. Sonra bir gün toz bulutunun içinde bir silüet beliriyor. Eller alınlara götürülüyor, kaşların üstüne siper yapılıyor eller, gözler kısılıyor; gelenlerin kim olduğunu daha net görmeye odaklanıyor herkes. Hurma ağaçlarından birine tırmanmış bir gencin sevinç dolu sesi yankılanıyor: ‘’ O geliyor, o geliyor!’’ Herkes, bu defa bir ezgiyi coşkuyla söylüyor:

‘’Taleal- bedru aleynâ min seniyyâti-il vedâ/ Vecebe’ş-şükrü aleynâ mâ de’â lillahi dâ’ ‘’   

‘’Ay doğdu üzerimize Veda tepesinden. Şükür gerekti bizlere Allah’a davetinden.’’   Bağlılığını, samimiyetini, paylaşımcılığını, sakinliğini her zaman hissettirdiğini biliyorum.  Koşulsuz sevdin sevgiliyi. Koşulsuz paylaştın her şeyini. Sorgulamadan üstelik. Senin ‘ensar’ oluşunun evrensel bir harekete dönüşeceğini o dönem sakinlerin biliyorlar mıydı? Sanmıyorum. İçlerindeki imanın yol göstericiliği ile her şeylerini paylaştılar anne baba ayrı ama imanı bir kardeşleriyle. Bir an bile tereddüt etmeden hem de. Şimdi ise bir film karesi…

Adın Yesrib idi. Medeniyeti dünyaya armağan edişinle adın Medine’ye dönüştü. Medeniyet yürüyüşünün senin topraklarından başlatılması kadar doğal bir durum alamazdı zaten. Şimdi ise küresel emperyal güçlerin oyuncağı bir yönetimin insafına bırakılmış gibisin. Yeryüzüne medeniyeti öğreten muallim senin koynundayken vahşilerle, zalimlerle, katillerle iş birliği içinde olan o yöneticiler, elbette nasıl bir kıyamla devrileceklerini göreceklerdir. ‘’Bir diyar küfürle ayakta kalabilir ama zulümle asla kalamaz.’’ diyen şehitlerin efendisinin varisleri elbette bir gün ortaya çıkacaklardır. Her şeye rağmen senin sakinlerin, efendimizin emanetine sahip çıkarak sana gelenleri en güzel şekliyle ağırlamaya çalışmaktadırlar. Oraya/ sana ziyarete gelenlerin ortak görüşü bu. Asırlardır bozulmamış bir gelenekle, bir kültürle paylaşma, infak, sükûnet, güler yüzlülük gibi güzellikleri yaşatmaktalar sakinlerin.

İnsanların daha yeni yeni hakkında konuşmaya başladıkları birlikte yaşama modeli, yine efendimizin önderliğinde hazırlanan ve senin adınla anılan ‘Medine Sözleşmesi’ bugünü ve geleceği görme perspektifidir. Kendini insanlara modern ve çağdaş diye pazarlayan barbarların bu sözleşmede belirlenen hususları idrak etmeleri çok uzun zamanlarını almıştır.

Medine, sen mutlu sonlara inanmamı sağlayan aşk şehrisin. Sen, sevdiğini koynunda koruyan ebedi sevgi muhafızısın. Sen Medine, zorlukları kolay olana çeviren bir simya kentisin. Sana gelenin kimyası, güzelliklerle tepkimeye girerek dönüşür; güzelleşir. Sen, yeryüzünde iyilik kalmasa da mayasından iyiliği dünyaya yayacak öze sahip bir kentsin. Çünkü sen rahmet peygamberinin kentisin. Adın hicretle neredeyse eş, ey sevgili Medine! Sen, kardeşin Mekke ile birlikte anılansın. Harameynin iki gözdesinden birisin. Bu, yeryüzünde bir şehrin ulaşabileceği en üst mertebedir.

Efendimizi sokaklarında gezerken hayal ediyorum. Küçük bir şehrin sokaklarını neşe ve mutlulukla dolduruşunu düşünüyorum. İnşasında bizzat bulunduğu ‘Mescidi Nebevi’de arkadaşlarıyla hasbihal edişini gözlerimin önüne getiriyorum. Ne büyük bir saadet! Sen Medine, efendimiz ve arkadaşlarına açtığın kollarınla huzur iklimini yaşatmaya gayret ettin.

Senin sokaklarında, çarşılarında, evlerinde muazzam bir coşku yaşadılar onlar bütün yokluklara rağmen.

Şairlerin sana ve ebedi misafirin olan efendimize olan muhabbeti de aklıma gelir sonra. Şair Nabi’nin sana geldiğinde söylediği ve Mescidi Nebi’nin minarelerinden okunan şiiri dökülür yazımın ortasına: Sakın, terk-i edebden kûy-ı mahbub-ı Hüdâdır bu/Nazargâh-ı ilâhidir Makâm-ı Mustafâdır bu/ Murâat-ı edeb şartıyla gir Nâbî bu dergâha/Metâf-ı kudsiyândır büsegâh-ı enbiyâdır bu. ((Cenâb-ı Hakk’ın nazargâhı ve O’nun sevgili peygamberi Muhammed Mustafâ’nın makâmı ve beldesi olan bu yerde edebi terk etmekten sakın! Ey Nâbî, bu dergâha edep kurallarına uyarak gir! Burası, meleklerin etrafında pervâne olduğu ve peygamberlerin (eşiğini) öptüğü mübârek bir makamdır.)

Bir de yirminci asırda seni müdafaa eden Fahrettin Paşa’yı anmak isterim burada. 31 Mayıs 1916’dan 10 Ocak 1919’a kadar süren o eşsiz müdafaa… Şimdi pek çoğumuzun bilmediği ancak herkesin okuması gereken Medine Savunması. Hiçbir yardımın ulaşmadığı, yokluktan çekirge yemek zorunda kaldıkları o muhteşem savunma. Ama artık dayanacak gücün kalmaması sonrasında zoraki bir teslim olma. Göz yaşları içinde İngilizlere teslim edilişini şöyle anlatırlar: ‘’ “Kimi kolsuz, kimi bacaksız kalmış askerlerin, birbirlerine sokulup yardım ederek halsiz, mecalsiz bir durumda, son defa Ravza’ ya yüzlerini sürerek dualar eşliğinde yaptıkları veda, görülecek şeydi.’’ Fahrettin Paşa o gün şöyle seslenmişti şiirinde: ‘’Ölsek de Ravza’ nı rûhumuz bekler…”                                                                                                                           

O gün yardımsız bırakılan Medine, bugün aynı acıyı yaşayan Gazze. Medine, sen asırlardır acılara da kardeşsin.             

Gül kokan şehir Medine! Peygamberimize has kokunun bir bilinmez tütsüye dönüşüp sokaklarına yayılışını hissediyorum. Sana ne zaman geleceğim, bilemiyorum. Hasretle o gün için koşulların olgunlaşmasını bekliyorum. Bir mazeret sürmüyorum öne. Dilimde ‘Medine’ye varamadım…’ ezgisiyle geleceğim günü iple çekiyorum.

EYYUP YÜKSEL

MİRATYOUTUBE

MİRATHABER.COM