Haydi Attee Gidiyoruz

Ölümden çok korkan bir adam varmış. O kadar çok korkuyormuş ki ölümden, ölümsüzlüğü aramaya karar vermiş ve çıkmış yollara. Dere tepe düz gitmiş, dağ orman geçmiş, şehir şehir dolaşmış… Fakat  bulamamış ölümsüzlüğün olduğu zaman ve mekanı. Birgün, yorgun ve umutsuz bir şekilde deniz kenarında otururken, “işte o gün bugündür” dercesine karşıdan gelen Azraili görüvermiş. Öleceğini anlayan adam, ne yapacağını düşünürken, aklına bir fikir gelivermiş. Son çare ve son bir umut ile çocuk takliti yapmaya başlamış. Kumdan kaleler yapmış ve konuşamayan bebeklerin çıkardığı sesler çıkartmaya başlamış.

“Aguu, maguu”

Azrail ise adamın bu davranışları karşısında ölümsüzlüğü arayan bu kişiye dönerek;

“Hadi bakalım, atte gidiyoruz!” demiş.

Bu hikaye aklıma, Antalya’da Konya altı plajında, “Ben ölmek istemiyorum” diye ağlayan kadını görünce aklıma geldi. Korona virüsü bulaşmış olan bayanın, çocuğunu alıp plaja gitmesi ayrı bir konu olmakla birlikte, birçok insanda mevcut olan ölüm korkusunun tezahür edip dışa yansımasıdır.

Oysa ölüm hayatın gerçeğidir. Yüce rabbimizin bizlere vediği ömrü yaşayacağız ve onun emrettiği zamanda bu dünyaya veda edecerek, ahiret hayatına göçeceğiz. Siz buna “attee gideceğiz” de diyebilirsiniz. Bunun başka bir açıklaması ve çaresi yok.

Günümüz insanı maalesef ölümü aklına getirmiyor. Bu dünyanın geçici olduğunun farkında ama manevi duygulardan uzak bir şekilde yaşayarak, farkında değilmiş gibi yapıyor. Ölümü aklına bile getirmek istemiyor. Corona gibi bir gerçek ile de yüzyüze kalıp, ölüm gerçeğiyle karşılaşınca da ölüm korkusu bütün bedenini kaplıyor insanın…

Oysa “Dünyaya bir daha mı geleceğiz?” diyerek vur patlasın çal oynasın formatında yaşayanlar…

“Benim kalbim temiz” diyerek namaz kılmaya imtina edenler…

Yaşadığı hayatın, gerçek doğrular ile bağdaşmadığını bile bile “Allah ile kul arasına kimse giremez” diyerek, vicdanını rahatlatmaya çalışanşar…

“Namaz ibadetinin insanları kötülüklerden koruması gerektiğini” bildiği halde sırf gösteriş için namaz kıldığını zannederek yatıp kalkanlar…

Parasına para katmak için her türlü herzeyi yiyenler…

Fakir fukarayı hiç aklına getirmeyen, kazandığı malın mülkün kendisinin üzerinde Allah’ın emaneti olduğunu hiç ama hiç düşünmeyenler…

Sırça köşklerde yaşayıp, her insanın kendisi gibi yaşadığını zannedenler…

Makam ve mevki sahibi olabilmek için yedi yirmi dört yalakalık yapan ve dokuz takla atanlar…

Liyakat kelimesini literatürlerine almamayı marifet sayıp, emmi dayı yeğen üçgeninde köşe kapmaca oynayanlar…

Bir yudum sevgiyi ve tebessümü dahi kendilerine ve etrafındakilere çok görenler de birgün gelecek azrail ile birlikte atte gidecekler…

Ve Yahya Kemal’in de dediği gibi, biz o yolculuğa çıkarken arkamızdan ne bir mendil ne de bir kol sallanacaktır.

Selam, saygı ve muhabbetlerimle…                                                                                                                   

Şaban DOĞAN