Karanfilleri Ağlatmayın!

Bir zamanlar bu topraklarda başörtülü kızlarımızın gözyaşları üniversite kapılarında kaldı. Şimdi aynı gözyaşlarının Azerbaycan’da akmasına razı mı olacağız?

Tarih: 28 Şubat 1997
Yer: Türkiye

Yani…

Bir zamanlar…

Üniversite kapılarında başörtülü kızlarımız bekletildi…

Okula girebilmek umuduyla gözyaşları içinde kapılarda bekleşen masum yavrularımız, polis coplarıyla cezalandırıldı…

Olmadı! Bir de üstüne, insan hak ve hürriyetlerine aykırı bir şekilde, ikna odalarında başlarını açmaya zorlandılar.

Bu kızlarımızın kimisi hayallerini bir kapının eşiğinde bıraktı, kimisi yıllarca emek verdiği eğitiminden mahrum edildi.

Dilim varmıyor söylemeye ama intihar edenler bile oldu…

Ve bu kızlarımız, gözyaşları içinde döndüler evlerine.

Annelerinin hayır duasını alırken babalarının gözlerine baktıklarında, çaresizliğin gölgesini gördüler.

Kızlar ve anneler gözyaşı döktü; çaresiz babalar ise gözyaşlarını içlerine akıttı…

Oysa onlar yalnızca okumak, öğrenmek, hayallerini gerçekleştirmek istiyorlardı.

Başörtüleriyle…

İnançlarıyla…

Kimseye zarar vermeden, kimsenin hakkına girmeden, kendi kimlikleriyle yaşamak istiyorlardı.

Ama karşılarına anlamsız duvarlar örüldü.

Anlamsızlıklar içinde anlam arama cehaletine düşen Kemalist zihniyet, kızlarımıza bu zulmü reva gördü..

Üniversite kapılarından çevrilen kızlarımızın gözyaşları hâlâ hafızamızda. Annelerin çaresizliği, babaların sessizliği, gençlerin yarım bırakılan hayalleri hâlâ yüreğimizin bir köşesinde duruyor.

Ve bugün, o günleri hatırlarken bir kez daha söylüyoruz:

Bu zulmü kızlarımıza reva gören zihniyete hakkımızı helal etmiyoruz!

İnsanların inançları yüzünden eğitim hakkından mahrum bırakılmasını…

Genç kızların başörtüleri nedeniyle aşağılanmasını…

İnsanların vicdanlarıyla devletin kurumları arasında sıkıştırılmasını…

Unutmadık, unutmayacağız!

Çünkü başörtüsü yasağı bir zulümdür.

Bir Müslüman ülkede yaşanıyorsa, zulüm üstüne zulümdür!

Bunu ne kendi içinizdeki bir mesele olarak açıklayabilirsiniz ne de başka türlü göstermeye çalışabilirsiniz.

Zira neresinden bakarsanız bakın, başörtüsü yasağı insan hak ve hürriyetleriyle bağdaşmaz; din ve vicdan hürriyetiyle ise hiç bağdaşmaz.

Şimdi aynı acının gölgesi Azerbaycan’dan yükseliyor.

Azerbaycan…

Bizim için yalnızca bir ülkenin adı değil; kardeşliğin, ortak tarihin, ortak sevinçlerin ve ortak acıların adıdır.

“İki devlet, bir millet” derken yalnızca bir sloganı değil, gönüllerimizde taşıdığımız bağı anlatıyoruz.

Peki, kardeşlik yalnızca sevinçleri paylaşmak mıdır?

Kardeşlik, bir kardeşimizin gözyaşını gördüğümüzde de yanında durabilmektir.

Müslümanların bir ayağında Siyonizm, diğerinde sekülarizm prangaları var…

Elleriyse İslam dışı yönetim sistemlerinin zincirleriyle bağlı…

Ne zaman ki ayaklarındaki prangaları kırar, ellerindeki zincirleri parçalar ve yeniden İslam’ın hayat veren hakikatlerine yönelirler; işte o gün esaretten izzete, dağınıklıktan vahdete, zilletin karanlığından özgürlüğün aydınlığına yürümeye başlayacaklardır.

Gelin artık, ey Müslümanlar!

Kırın ayaklarınızdaki prangaları, parçalayın ellerinizdeki zincirleri!

İnancınızı özgürlüğün önünde bir engel gören anlayışlara karşı insan onurunu, adaleti ve hakikati savunun.

Kardeşlerinizin gözyaşlarına sessiz kalmayın!

Ne Türkiye’de…

Ne Azerbaycan’da…

Ne de dünyanın herhangi bir köşesinde…

KARANFİLLERİ AĞLATMAYIN!

ŞABAN DOĞAN

YAZARIMIZIN DİĞER YAZILARINI OKUMAK İÇİN LÜTFEN BU LİNKİ ZİYARET EDİNİZ.

İSLAMİ HABER “MİRAT”

YOUTUBE