MEAL MÜÇTEHİDLİĞİ

Batı Dünyasında modernleşme ve kapitalizmin yükselişi ile başlayan kutsal metin eleştirisi, Müslüman dünyanın yüzünü Batı’ya dönmesiyle, İslam Dünyasına da sirayet etti. Tanzimat, bu kırılmanın yaşandığı dönem olarak kendini gösterdi.

Müslüman zihni Tanzimat’a kadar geri kalmışlığın sebebini, “Allah’ın dinine gereği gibi sarılmamak” olarak düşünmekteydi. Tanzimat’tan sonra ise büyük bir zihinsel kırılma yaşandı. Artık Müslümanlar, geri kalmanın sebebini, “Dine gereği gibi sarılmamak” olarak değil de, “Dini yanlış anladıklarına” kanaat getirdi. Öyle ki, 1400 yıldır din, Asr-ı Saadet dışında yanlış anlaşılmış ve yanlış yaşanmıştı.

Bu kanaat, var olan her şeyi, bütün değerleri, birikmiş müktesebatı, ilmi ulemayı, örfü adeti, gelenek ve görenekleri reddetmeyi de icbar etti. Müslüman aklı modernleşince, aklı esas alan modernitenin akılcılık kıskacına yakalandı. Akla aykırı olan ne varsa ötelenirken, akla uymayan muhkem naslar da akla uygun olarak yeniden yorumlanmaya başlandı.

Abduh’un Mısır’da yazdığı makalelerini sürekli tercüme ederek Sıratı Müstakimde neşreden Mehmed Akif, akla aykırı gelen bütün nasların, akla uygun tevil edilmesi gerektiğini ileri sürüyordu. Süreç çok hızlı ilerledi. Asırlardır kaynaklar ile avam arasında köprü vazifesi gören ilmiye itibarsızlaştırılarak devre dışı bırakıldı. Bunun sonucunda, hiçbir ilmi derinliği olmayan, muhatap olduğu dinin kaynağının dilini bile bilmeyen modern müçtehitler zuhur etti.

Özellikle 21. yüzyılda mealcilik furyası ve ardından “Sadece Kur’an” diyen bir zümre türedi. Ellerine aldıkları salt mealle, yeni hükümler çıkarmaya, yeni mezhepler icat etmeye başladılar. Aslında bu zümre, mezheplere de karşı çıkıyordu. Fakat kendi yaptıkları da aynı zamanda birer mezhep icadıydı.

Meal müçtehidleri, Kur’an’da olmayan hiçbir şeye itibar edilmemesi gerektiğini savunurken, Peygamberi de devre dışı bıraktılar. Ahmed Hanın peşinden gidenlerin, belki de amacı, peygambersiz bir din tasavvuruydu. Bu da oldu ne yazık ki. Namazsız, oruçsuz, hukuksuz, muamelatsız, siyasetsiz, iktisatsız bir dini savunmaya başladılar.

Faiz ile ribayı, namaz ile Müslümanı, siyaset ile dini, devlet ile peygamberi, cihad ile Müslümanı, rahmet ile gazabı birbirinden ayırdılar. Peygambersiz bir Kur’an tasavvurunda, namaz yoktu; kılmadılar. Peygambersiz bir devlet tasavvurunda laiklik normaldi, laik kemalist oldular. Din ile devleti, ahlak ile siyaseti, Peygambersiz yorumladılar.

Meal müçtehidleri, Peygambersiz bir din tasavvuruna tabii olunca, laik siyasetçilerin peşinden koşar oldular. Bu koşuşturmalarına, mealden delil de buldular. Oysa okudukları meallerde, haram – helal, sevap – günah, cennet – cehennem, azap – mükâfat, şirk – tevhid, iman – amel vs. bütün hassas hususlar beyan edilmişti. Fakat okudukları mealleri, peygamberden bağımsız okuduklarından dolayı, bu hassas beyanları günün siyasal egemeninin aldığı pozisyona göre kendilerince yorumladılar.

Peygamberin devre dışı bırakılarak yapılan meal okumalarında, meal müçtehidlerince laik seküler siyasetle ve siyasetçilerle hemhal olmak caiz görüldü. Her gün yalan söyleyen, sürekli milleti aldatan, memleketin bütün kaynaklarını bir avuç kapitalist kodamana peşkeş çekenler, peşinden ölesiye koşulacak kahramanlar oldu.

Tesettür gereksiz teferruat oldu. Namaz zaten Kur’an’da yoktu. Salat kavramı namaz demek değildi. Faiz başka riba başka oldu. Şirk, müşrik, ilah Rab, Hakim hüküm, Tagut zalim, put, putçuluk vb. kavramlar, meal müçtehidlerinin gündeminden çıktı.

Herkes meal okumalı, muhatap olduğu, imtihan edileceği kitabı bilmeli. Lakin peygamberin devre dışı bırakıldığı meal okumalarında hayır yoktur, bu iyice kavranmalı. Yoksa laik siyasetçilerin kullanışlı birer figüranı olup çıkılır da, anlaşılmaz.

YAKUP DÖĞER 

MİRATHABER.COM  -YOUTUBE-

YAZARIN DİĞER YAZILARINA ULAŞMAK İÇİN BURAYA TIKLAYINIZ