PEYGAMBERİMİZ HZ. MUHAMMED (SAV)

(MEVLİD-İ NEBİ HAFTASI MÜNASEBETİYLE) 

Hz. Muhammed (sav) Efendimiz, kâinat ağacının hem çekirdeği ve hem de meyvesidir. Yani nuru ve ruhu itibariyle ilktir, cismi ve görevi itibariyle de sondur.  

Önceki milletlerden öncedir nuru, 

Bütün âlemlere rahmettir zuhuru.[1] 

Hz. Peygamber, kendisinden önce hiçbir nebinin şeriatı üzerinde değildi. Hiçbir Nebinin de ümmeti olmamıştı. Çünkü o, elçi olarak görevlendirilmeden önce de peygamberlik makamında bulunuyordu.[2] 

Hz. Muhammed (sav), kâinat kitabının konusu ve ana fikridir. O, gönüllerimizin ve akıllarımızın eskimeyen, yaşlanmayan, gündemden düşmeyen sevgilisidir. Çünkü o bizi ezelî ve ebedî sevgilimiz olan Mevla’mızla, âlemlerin Rabbi Allah’la tanıştırdı, buluşturdu. Sonsuz şükran borçluyuz Onu gönderen Allah’a. Minnettarız ona ve onun izinden gidenlere. Salat ve selam olsun onun al ve ashabına.  

Efendimizin hayatını araştırırken, onun hakkında en çok şaşırdığım şey, onun her şeyi oldu. Ahlakı, adaleti, şefkati, sabrı, dürüst siyaseti, ihlaslı ve ihsanlı ibadeti, dürüstlüğü, ümmetine düşkünlüğü, iktisadı, cömertliği, tatlı üslubu, tevazuu, vefası, hikmetli sözleri ve duaları. Onun her şeyi yenidir, tazedir, ilktir, güzeldir, ekmeldir ve mükemmeldir. O, “ibtida ile intihayı birleştirmiştir.” Yani sünnet ve güzel ahlak adına ortaya ne koymuşsa, o koyduğu şey, o gün ne kadar ekmel ve mükemmel idiyse, bugün de aynı şekilde ekmel ve mükemmeldir. Zaman onun getirdiği güzellikleri eskitememiş ve eskitemeyecektir. O çok kısa zamanda dünya tarihine çok güzel şeyler bırakmıştır. Çalışmalarını başarı ile neticelendiren ve muvaffak olduğunu gören tek insan O’dur.  

O, dünyada iken cennetle müjdelenmiş öğrenci yetiştiren bir öğretmendir. Onun inkılapları yıkıcı değil, yapıcıdır, olumludur, dost-düşman herkese faydalıdır.  

O, dalalet, vahşet ve zulüm asrını, saadet, adalet ve medeniyet asrına dönüştürdü. Onun gelişiyle şiddet yerini şefkate bıraktı. Kış bahar oldu. Katil Vahşi’yi Müslümanlaştırdı, Vahşî’yi yahşi yaptı. Zalim Ömer’i adil Ömer haline getirdi. Düşmanlarını artıracak kaprislere tenezzül etmedi. Toplumu kamplara bölecek tavır ve üslup onda görülmedi. Bütün insanları Allah’ın merhametli ve adaletli atmosferine davet etti ve o potada eritti. İnanan dostlarına kurtarılmış, inanmayan düşmanlarına da kurtarılacak insan nazarıyla baktı, kucak açtı, davet etti, dua etti, sabırla hep gelmelerini bekledi. Şefkati düşmanlarını dışlamadı, adaleti yakınlarını kayırmadı.  

Dünyalık bir şey biriktirmedi. Saraylarda oturmadı. İtibarı lükste, şatafatta ve israfta aramadı. İtibarın, adalette, liyakatte, emaneti ehline vermede, şefkatte, iktisatta ve güzel ahlakta olduğunu söyledi. Ne ile? Hem haliyle ve hem de diliyle. Bu sözlerimizin her birinin arkasında örnek haller, hayret veren misaller vardır. Bunları merak edenleri ve görmek isteyenleri Siyer yayınları arasında çıkan “Hz. Muhammed’i (sav) Okuma, Anlama Ve Yaşama Sanatı” adlı kitabımıza havale ediyorum.[3] Bu kitabı okuyanlar, orada Hz. Muhammed’in (sav) terörü bitirme tekniğini göreceklerdir. Onun hangi üniversiteden mezun olduğunu ve hocasının kim olduğunu, hangi kitapla bu mükemmelliği yakaladığını, onu geçmişin ve geleceğin en faziletli insanı haline getiren esasların neler olduğunu orada bulacaklardır. Makalemizi merhum Âkif’in mısralarıyla bitirelim:  

“Dünya neye sahipse, O’nun vergisidir hep;

Medyun ona cemiyeti, medyun O’na ferdi.

Medyundur o masuma bütün bir beşeriyet

Ya Rab, bizi mahşerde bu ikrar ile haşr et.” 

Dr. Vehbi Karakaş

[1] Vehbi Karakaş. 

[2] Bkz. İmam Âzam, Fıkh-ıEkber, Aliyyü’l-Kârî Şerhi, tercüme, Yunus Vehbi Yavuz, 162-163. 

[3] Ayrıca baskıları tükenen ve yeniden basılmalarını umduğum “HİCAZLI SEVGİLİ” ve “SANA ÖYLE HASRETİM Kİ” adlı kitaplarımı da hatırlatmadan edemeyeceğim.