RAHMÂNÎ ADALET Mİ? CAHİLÎ ADALET Mİ?

ADALET, kula kul olmamak ve sadece Allah’a kulluk eylemek, kelime-i şehadetin gereğini yerine getirmektir. “Âmentü, yani güvendim, güven verdim Allah’a, kullarına ve yarattıklarına.” sözünü, ahdini ve yeminini eden her insan, kendini başkasından, başkasını kendinden asla ayrı görmez. Kendine hak gördüğünü, iman ve İslam kardeşine de hak görür, asla çok görmez. Çünkü İslam’ın adalet ahlâkı, ırka, renge, cinsiyete, inanca ve coğrafyaya bakmaksızın geneldir ve cihan şümuldür. Ama Batı adına bir örnek verecek olsak; İngilizler, Britanya sınırları içerisinde kendine demokrattır, âdildir. Ancak Afganistan, Hindistan, Uzak doğu, Irak, İran, Suriye, Filistin ve Gazze ve de Afrika söz konusu olunca ölümüne barbardırlar. Petrol, doğalgaz ve değerli madenlerin kokusunu alınca; milyonlarca insanın kanına girmekten, toprağını işgal edip insanını sömürmekten asla kendilerini alamazlar. Şimdi söyler misiniz adalet bunun neresinde? Temel insan hakları kimin için? Boşuna arama! Bu vahşetin tek bir  adı vardır: KENDİNE ADALET veya CAHİLÎ ADALET…

Adalet, sorumluluk bilinciyle hakka ve hakikate göre iyi, doğru, güzel, eşit ve dengeli davranmaktır. Başkasına zarar vermemektir. Adil insanın sözü özüne, özü sözüne uyumludur, içi ile dışı birdir; yani nifaktan/münafıklıktan uzaktır. Yapabileceklerini söyler, yapamayacaklarını ağzına bile almaz. Yani boş ve lüzumsuz konuşmaz. Ya hayr, iyilik ve güzellik söyler, yahut susar. 

Adalet, her bir şeyin en doğru, en düzgün ve en müstakîm/hedefi, rotası, yönü belli olandır. Yani sırat-ı müstakim; sağından veya solundan sapmaya izin vermeyen, otoban misali korunaklı bir yol ve yolculuktur. İşte buna adalet denir. Çünkü adaletin meşruiyet kaynağı, biz mü’minler için Kur’an’dır. Kur’an’daki bu hayat yürüyüşünün adı: SIRÂT-I MÜSTAKÎM’dir; yani yönü, rotası ve hedefi belli olan adalet yürüyüşüdür. Bu yolculuğun anlam ve amacını, sorumluluk bilincini de öğreten bizzat Rabbimiz’dir.  

“Biz sana hakikati/adaleti ortaya koyan bu ilahi kelamı indirdik ki, insanlar arasında Allah’ın sana öğrettiğine göre hüküm veresin. O halde ihanet edenlerle tartışmaya girme!” (Nisa, 4/105)

“Ey İman edenler! İnsaf ile hakikate/adalete şahitlik yaparak Allah’a bağlılığınızda sıkı durun; ve herhangi bir kimseye karşı nefretiniz, sizi adaletten sapma günahına itmesin. Adil olun! Bu, Allah’a karşı sorumluluk bilinci duymaya/takvaya, en yakın olan (davranış)tır. Ve Allah’a karşı sorumluluğunuzun bilincinde olun! Şüphe yok ki Allah, bütün yaptıklarınızdan haberdardır.” (Mâide, 5/8) 

Herkes adaletten bahsediyor. Ama hepsi de haklı olanı değil, kendinden yana olanı adalet sanıyor. Herkes kendince haklı olduğunu sanabilir, ama Hakkın  terazisi çok farklı… Ahirete/öte dünyaya, hesabı verilecek bir hayata iman etmeyen insanın adalet algısı ile ahirete, hesap vereceğine iman eden insanın, adalet bilinci aynı olmuyor, olamıyor. Herkes “yaptığım yanıma kâr kalacak” sanıyor ama orada herkes, ters köşe olacak.

“Kim bir iyilik, adalet yaparsa, o kendi lehine yapmış olur. Kim de bir kötülük, zulüm yaparsa, kendi aleyhine yapmış olur. En sonunda dönüp geleceğiniz yer Rabbinizin huzurudur.” (Câsiye, 45/15)

“Kim zerre miktarı iyilik yapmışsa onu görür. Kim de zerre miktarı kötülük işlemişse onu görür.” (Zilzâl, 99/7-8)

“SEN, zalimlerin yaptıklarından Allah’ı habersiz sanmayasın. Ne var ki O onları, sadece gözlerin yuvalarından fırlayıp bir noktada donakaldığı o hesap gününe ertelemektedir.” (İbrahim, 14/42)

Kul der ki, “Dur bakalım Allah ne yapacak?” Allah da der ki, “Bakalım kulum ne yapacak?”  Ey insan! ne yaparsan yap; ister iyilik, ister kötülük, ister adalet, ister zulüm… Unutma ki, Allah yarına bırakır da yanına bırakmaz…

Nuri Çalışkan

Yazarımızın Diğer Yazılarını Okumak İçin Lütfen Bu Linki Ziyaret Ediniz.

Mirat Haber – YouTube