Rasim Özdenören’in Ardından

Yusuf Tosun’un Kaleme Aldığı “Rasim Özdenören’in Ardından” yazısını siz değerli okuyucularımıza sunuyoruz..

Saa:14:00

Metro ile Rasim abinin cenazesine giderken karmaşık duygular içerisinde bu satırları yazıyorum.

Üzüntümüz had safhada… Ne yapsak faydasız artık.

Boşluğu ne kadar doldurulabilir?

Bilemiyorum!

Yeni bir Rasim Özdenören doğar mı?

Meçhul…

Kolay yetişmiyor bir insan.

Bunu çocuklarımıza anlatabilecek miyiz? Geride bıraktığı külliyattan ne kadar faydalanabiliriz? Yeni kuşaklar ne kadar kıymetini bilecekler?

Zihnimde deli sorular dolaşıyor.

Sahi bütün bunları kime yazıyorum?

Kim okuyacak veya duyacak?…

Bir farkındalık oluşturabilir miyiz sahi?…

Yoksa çok mu geç?…

Rasim Özdenören’in vefatı bir muhasebe olarak önümüzde duruyor. Özellikle de bizim kuşak için, yani Kayıp Kuşak…

Ben hala bu kuşağa kayıp demekte ısrarlıyım.

Ortaokul yıllarında ismine aşina oldum Rasim abinin. Nedense ona hep abi demek geliyor içimden. Bir abi gibiydi çünkü. İlgiliydi herkesle. Kimseyi boş çevirmezdi. Alçak gönüllü, mütevazı.

1980’li yıllardı…

Dikkatimi ilkin Müslümanca düşünmek üzerine denemeler kitabı çekti. Daha sonra gül yetiştiren adam… Sonraları ise bir bağımlılık oluşturdu adeta. Derken lise ve üniversiteli yıllarda da bir gölge gibi peşimi bırakmadı ve nerede bir yazısını bulsam heyecanla okudum hep.

Kitaplarını hep özlemle bekledim.

Sanırım 2006 yılıydı.

Bir sempozyum vesilesiyle Adıyaman’da birkaç günü birlikte geçirdik. Hayranlığım daha da arttı. Sade bir yaşam ve mütevazı bir duruşa sahip olduğunu yakından müşahede ettim.

Evet alçakgönüllüydü, sakin, sözünü sakınmazdı hiçbir zaman. On ikiden hedefine saplardı.

Daha sonraki yıllarda da Rasim Özdenören o vakur duruşunu hiç kaybetmedi. Bizim kuşağın üzerinde ciddi emekleri var. Bizden önce ve sonrakilerinin üzerinde de.

O şimdi dünya sürgününü tamamladı ve göçünü toplayıp gitti.

Şüphesiz ki geride güzel hatıralar bıraktı. İmreniyor insan o hayata, duruşa, üretkenliğe, sadeliğe, alçakgönüllülüğe…

Dünyada bunlardan az var, asıl sağlığında kıymetini bilmemiz lazım.

Saat 16:00

Şimdi Eyüp Sultan meydandayım. Henüz bir saat var ezana ama meydan yoğun güvenlik önlemleri altında kontrollü bir şekilde doluyor.

Tanıdık sima arıyorum, henüz karşılaştığım birileri yok.

Hüseyin Karaca ile sözleştik, o da gelmek üzere.

Bekliyoruz son vedayı.

Saat 17:00

Meydan bir hayli doldu lakin güvenlik ve protokol cenazelerde de insanı rahat bırakmıyor. Her taraf bariyerlerle kapatılmış ve adım başına güvenlik görevlisi dikilmiş. Cenazeye gelenler çoğu kendi içine doğru homurduyor, la havle çekiyor.

Cenaze sivil olmalı değil mi?

Bu protokolle nereye?…

Bu arada İstanbul’dan ve İstanbul dışından gelen birçok dostla da selamlaşıyoruz, hoşbeş ediyoruz cenaze namazına az kala: Şakir Kurtulmuş, Özcan Ünlü, Hulusi Ersoy, Zeki Bulduk, İbrahim Eryiğit, Ali K. Metin, Mesut Uçakan, Abdülaziz Tantik, Lütfi Şahin, Mustafa Harun, Yusuf Kaplan, Saadettin Acar, Hüseyin Karaca, Serdar Kaçır… hatırlayabildiğim isimler.

İkindi namazını eda edip cenaze namazına duruyoruz. Meydan hınca hınç dolu. Diyanet İşleri Başkanı tezkiye konuşmasını yapıyor. Akabinde mikrofonu Cumhurbaşkanımıza tevdi ediyor.

Fatihalar okunup cenaze arabasına bindiriliyor Rasim abimiz.

Rahmet sana güzel insan, yolun açık, menzilin mübarek olsun.

gercektarih.com.tr / YUSUF TOSUN