Tüketen Çocuklar

Müslüman ebeveynlerin isteği ve duası ailesine, vatanına, milletine, dinine faydalı, İnsanların ve Yaratıcının razı olduğu Müslüman bireyler yetiştirebilmektir.

Müslüman ise Allah ‘ın sevdiği, razı olduğu vasıflarla süslü insandır şüphesiz. Bu vasıflar da Kurân-ı Kerîm’de açıkça insanlara bildirilmiştir. Ancak günümüz çocuklarını yetiştirirken göz ardı edinilen bir özellik var ki biz bunun çocukların karakterindeki olumsuz etkilerini görüyor ve geleceğin yetişkinleri ve dünyası için endişeleniyoruz. Peki nedir Rabbimizin Razı olmadığı halde bu kadar göz ardı edinilen vasıf.

İnsan zekası artan vericilerin de etkisiyle sürekli gelişiyor. Bunu en çok çalıştığımız çocuk yaş gruplarının algı artışlarında gözlemliyoruz. Ne var ki artan eğitim verileri, ilerleyen becerilere rağmen her sene biraz daha geri giden bir özellik var ki o da üretim becerisi. Çocuklar yeni bir şey üretmiyor ve hayal kur(a)muyor. Yeni yüzyıl çocukları tüketim çocukları olmuş durumda. Bunun nedeni ise Rabbimizin razı olmadığı vasıf olan israf.

Yazımızı okuyan her baba küçükken gazetelerden, bezlerden kendine top yapmış, her annede kutulardan, pamuklardan bebeğine yatak yapmıştır. Bunun nedeni her istenilenin karşılığını hazır bulmayıp, hayal gücünü kullanarak elindeki olanakları değerlendirmesiydi. Ancak günümüz çocukları bu ortamı bulamıyor. Gelişen ekonomi, çocukları sürekli mutlu edebilme telaşında olan ebeveynler ve ürün reklamları buna fırsat vermiyor. Çocuklar istediği hatta istemediği her şeye sahip. Sahip oldukları da değerli değil. Sahip olunup değeri bilinmeyenler ise yalnızca eşyalar değil. Elektrik, su ve çöp diye atılan dönüşüm materyalleri de israftan paylarını alıyor.

İsrafı önlemek için bazen ebeveynlerimizden “şimdi paramız yok, olduğu zaman alacağız”cümlelerini duyuyoruz. Ebeveynler para kavramını onu kazanmak için çalışıldığını çocuklarına anlattıklarını söylüyorlar. Ancak burada çocuğa “çok parası olan dilediğince çok harcayabilir, biz şu anda paramız olmadığı için harcamıyoruz” mesajı verilir. Oysaki bizim kazandırmaya çalıştığımız paradan bağımsız bir tasarruf eğitimi olmalıdır. Yeni bir eşyaya paramız olmadığı için değil gerekli olmadığı için sahip olmayışımızdır.

Bunun için tasarrufun çocuklarının ahlakî gelişim ve üretebilme becerileri için bir gereklilik olduğunu söylemeliyiz. Bizlere düşense israf konusunda Rabbimizin uyarısını hayatımıza yerleştirmemizdir:

“…Yiyiniz içiniz; fakat israf etmeyiniz! Çünkü Allâh isrâf edenleri sevmez.” (A’raf 31)

Şeyma Demircan NAMAZCI

Gelişen Olaylara İslami Bakışın Adresi