islami haberdini haberortadoğu haberleriislam coğrafyası
DOLAR
50,4674
EURO
55,5123
ALTIN
6.060,02
BIST
11.513,90
Adana Adıyaman Afyon Ağrı Aksaray Amasya Ankara Antalya Ardahan Artvin Aydın Balıkesir Bartın Batman Bayburt Bilecik Bingöl Bitlis Bolu Burdur Bursa Çanakkale Çankırı Çorum Denizli Diyarbakır Düzce Edirne Elazığ Erzincan Erzurum Eskişehir Gaziantep Giresun Gümüşhane Hakkari Hatay Iğdır Isparta İstanbul İzmir K.Maraş Karabük Karaman Kars Kastamonu Kayseri Kırıkkale Kırklareli Kırşehir Kilis Kocaeli Konya Kütahya Malatya Manisa Mardin Mersin Muğla Muş Nevşehir Niğde Ordu Osmaniye Rize Sakarya Samsun Siirt Sinop Sivas Şanlıurfa Şırnak Tekirdağ Tokat Trabzon Tunceli Uşak Van Yalova Yozgat Zonguldak
İstanbul
Az Bulutlu
20°C
İstanbul
20°C
Az Bulutlu
Cuma Hafif Yağmurlu
21°C
Cumartesi Hafif Yağmurlu
18°C
Pazar Parçalı Bulutlu
16°C
Pazartesi Hafif Yağmurlu
19°C

HAYRETTİN KARAMAN’IN FİKRİ DÖNÜŞÜMÜ: İSLAMİ DEVLETTEN “İSLAMİ DEMOKRASİ”YE

HAYRETTİN KARAMAN’IN FİKRİ DÖNÜŞÜMÜ: İSLAMİ DEVLETTEN “İSLAMİ DEMOKRASİ”YE

HAYRETTİN KARAMAN’IN FİKRİ DÖNÜŞÜMÜ: İSLAMİ DEVLETTEN “İSLAMİ DEMOKRASİ”YE

Türkiye’de İslam hukuku ve İslamcı düşüncenin en etkili isimlerinden Prof. Dr. Hayrettin Karaman’ın yarım asra yayılan külliyatı incelendiğinde, temel kabullerde bir süreklilik görülürken özellikle demokrasi ve modern siyasal kurumlar konusunda dikkat çekici bir dönüşüm göze çarpar. Karaman’ın düşünce dünyasında hiç değişmeyen ana omurga, İslam’ın yalnızca bireyin vicdanına, inancına ve ibadetlerine hapsedilemeyeceği gerçeğidir. Ona göre İslam; hukuku, toplumu, ahlakı ve devleti de kuşatan bütünsel bir nizamdır ve Müslümanların değerlerini koruyabilmesi için devletin varlığı dini bir zorunluluktur. Ancak bu değişmeyen “İslami devlet” idealinin modern demokratik kurumlarla nasıl uzlaştırılacağı sorusu, Karaman’ın fikir çizgisinde üç temel aşamalı bir dönüşüme yol açmıştır.

1. Evre: İlahi Egemenlik Vurgusu ve Felsefi Reddiye

Karaman’ın erken ve orta dönem yazılarında demokrasiye yönelttiği temel itiraz, seçim veya istişare gibi teknik yöntemlere değil, demokrasinin dayandığı felsefi temele yöneliktir. 1990’lı yıllardaki tartışmalarda Karaman, yöneticilerin seçimle belirlenmesini İslam’a aykırı görmezken; “egemenliğin kayıtsız şartsız halka ait olması” fikrini kesin bir dille reddetmiştir. Ona göre insanı Allah’tan bağımsız kabul eden ve halk çoğunluğuna Allah’ın haram kıldığını helal yapma yetkisi tanıyan Batılı demokrasi felsefesi tevhid inancıyla bağdaşmaz. Bu dönemde İslami hareketin temel gayesi, eğitim ve toplumsal bilinçlenme yoluyla devleti ve toplumu doğrudan Kur’an ve Sünnet merkezli bir yapıya kavuşturmaktır.

2. Evre: Felsefe ile Mekaniğin Ayrışması ve “Araçsal” Demokrasi

2000’li yıllarla birlikte Türkiye’deki siyasi atmosferin değişmesi, AK Parti’nin iktidara gelişi ve Avrupa Birliği uyum süreçleri Karaman’ın söyleminde “maslahat” (toplumsal fayda) ve gerçekçilik vurgusunu öne çıkarmıştır. Bu ara aşamada Karaman, demokrasiyi bütüncül olarak reddetmek yerine ikiye ayırmıştır: “Demokratik felsefe” ve “demokratik mekanizma”. Demokrasinin seküler felsefesini reddetmeye devam ederken; seçim, parlamento, muhalefet ve iktidarın denetlenmesi gibi mekanizmaların “daha iyisi bulununcaya kadar” kullanılabilecek meşru araçlar olduğunu savunmuştur. Böylece demokrasi, bir amaç olmaktan çıkarılıp İslami hedeflere ulaşmada faydalanılacak bir yönetim tekniğine dönüştürülmüştür.

3. Evre: “İslami Demokrasi” Kavramının Teorileştirilmesi

2011 ve sonrasında yayımlanan yazılarında Karaman, gençlik yıllarındaki devrimci dönüşüm dilini bırakarak devletin bekası ve mevcut kazanımların muhafazasına odaklanmıştır. Bu dönemde demokrasiyi yalnızca geçici bir araç olarak görme aşamasını da aşarak doğrudan “İslami demokratik devlet” ve “İslami demokrasi” kavramlarını sahiplenmiştir. Laikliği İslam ile kesinlikle bağdaşmaz ilan ederken, temel meşruiyet kaynağını Kur’an ve Sünnet’ten alan demokratik bir devlet modelini savunmaya başlamıştır. Bu modelde yöneticilerin seçimle gelmesi, temsilciler aracılığıyla denetlenmesi ve meşruiyetini kaybettiğinde görevden alınabilmesi; İslam’ın tevhid, adalet, şûra, biat ve ehliyet ilkeleri çerçevesinde yeniden yorumlamıştır. Son dönem yazılarında ise (2021-2026) mevcut şartlarda tam bir İslami devlet kurma imkanı yoksa, Müslümanların mevcut rejimin izin verdiği sınırlar içinde dinlerini yaşamaları gerektiği yönünde pragmatik bir çizgiye yerleşmiştir.

Tarihsel Atıf Farkı ve Teorik Eleştiri

Karaman’ın bu dönüşümü, takipçileri tarafından hayatın gerçekleriyle barışık, ümmetin maslahatını gözeten kuşatıcı bir fıkıh anlayışı olarak övülürken; eleştirmenleri tarafından idealizmin pragmatizme kurban edilmesi ve mevcut iktidarı meşrulaştırma çabası olarak yorumlanmaktadır.

Hayrettin Karaman’ın bu dönüşümüne en derin teorik eleştiri ise bu dönüşümün sınırlarına ve kör noktalarına işaret eder:

  • Kavramsal Farklılık: Karaman, “İslami demokrasi” kavramını Osmanlı’nın son Şeyhülislamı Mustafa Sabri Efendi’ye dayandırsa da, Mustafa Sabri Batı kaynaklı egemenlik fikrini şeriatla bağdaştırmaya kesin bir mesafe koymuş; Karaman ise bu mekanizmaları içselleştirmiştir.
  • Modernite ve Kapitalizm Analizinin Eksikliği: Karaman demokrasiyi yalnızca “egemenlik Allah’ın mı, halkın mı?” sorusuna indirgemiş; ancak modern demokrasinin ayrılmaz parçaları olan kapitalist ekonomik düzeni, ulus-devlet bürokrasisini, sermayenin siyaset üzerindeki etkisini ve sınıfsal yapıyı derinlemesine sorgulamamıştır.
  • Sistem Tarafından Araçsallaştırılma: İslami hareketler modern devletin kurumlarını kullanmayı öğrendikçe başlangıçtaki sistem değişikliği iddiaları zayıflamıştır. Sonuç olarak ortaya, ne klasik anlamda İslami bir devlet teorisi kurabilen ne de kapitalist moderniteye köklü bir alternatif üretebilen; aksine modern devlet tarafından kullanılıp araçsallaştırılmaya açık ara bir siyasal düşünce alanı çıkmıştır.

Yakup Döğer

Yazarımızın Diğer Yazılarını Okumak İçin Lütfen Bu Linki Ziyaret Ediniz.

Mirat Haber – YouTube

 

Yorumlar

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu yukarıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.