
“Asıl erozyon vicdanlarda yaşanıyor!”
“BİRBİRİMİZDEN EKSİLEREK NEREYE VARACAĞIZ?!”
MAKALENİN SESLİ ANLATIMI
COP31’de dünyanın ısınması, toprağın aşınması, suların çekilmesi, bilumum çevre felaketleri konuşuldu, yazıldı, çizildi…
Zira erozyonla toprağın ne kadarının kaybedildiği, suların ne kadar ısındığı, buzulların ne kadarının eridiği, çevre felaketlerinin boyutları en ince ayrıntısına kadar ölçülebiliyor…
Peki, insanlığımızdaki, vicdanlarımızdaki erozyonu, aşınmayı, kaybı, tefessühü neyle, nasıl ölçeceksiniz!?
Peki, ne oldu bize? Neyi kazanırken neleri kaybettik?
KÖTÜLÜK NE ZAMAN SIRADANLAŞTI?
Zaman zaman kendimize, “Acaba hadiselere fazla mı karamsar bakıyoruz? Yaşananların ağırlığı, iyiyi ve güzeli gölgeliyor mu?” diye soruyoruz.
Ancak asıl tehlike, kötülüğün varlığından çok, ona karşı duyarlılığımızı kaybetmemizdir.
Çürümenin en tehlikeli hâli, kötülüğün çoğalması değil; insanın kötülüğe alışmasıdır!
Dün yanlış dediğimize bugün mazeret buluyor, dün utandığımızı bugün savunuyor, dün vicdanımızı sızlatan hadiseleri hayatın olağan akışı sayıyoruz…
Haksız kazanca iş bilirlik, fırsatçılığa maharet, ilkesizliğe esneklik, mazlumun karşısında susmaya diplomasi diyoruz.
“Çünkü bir fiili mazur göstermenin en kolay yolu, ona kulağa hoş gelen bir isim bulmaktır!”
Rüşvetin adı değişince kul hakkı ortadan kalkmıyor. Kayırmacılığa başka bir isim verilince liyakatsizlik meşrulaşmıyor.
DÜNYA DEĞİŞTİ; PEKİ İNSAN NEYE DÖNÜŞTÜ?
Son otuz kırk yılda bilim ilerledi, teknoloji gelişti, üretim arttı, sermaye büyüdü, mesafeler kısaldı. İnsanlık, tarihin hiçbir döneminde sahip olmadığı imkânlara kavuştu.
Fakat tüketim ihtiyaçların, gösteriş kanaatin, rekabet dayanışmanın, menfaat ahlakın önüne geçti.
Dünya küçüldü ama insanın insana olan mesafesi büyüdü.
Mesele imkânlarımızın yetersizliği değil; imkânlarımızla vicdanımız arasındaki mesafenin giderek açılmasıdır.
Üstelik kötülüğün de artık küresel bir dolaşımı var!
Basın yayın organları, dijital platformlar ve sosyal medya, iyiliği çoğaltacak büyük imkânlar sunarken kötülüğün yayılmasını da hızlandırıyor.
Yalan hakikatten hızlı dolaşıyor, iftira itibarı yıkıyor, mahremiyet teşhire, insan haysiyeti seyirlik malzemeye dönüştürülüyor.
Uyuşturucu, sanal kumar, dolandırıcılık, istismar, şiddet ve türlü bağımlılıklar dijital dünyanın görünmez karanlık dehlizlerinden evlerimizin içine kadar sokuluyor.
Dünün ayıbı bugünün gösterisine, dünün suçu bugünün kazanç kapısına dönüşüyor.
Bir çocuğun gözyaşı birkaç saniyelik görüntüye, bir milletin felaketi birkaç günlük gündeme indirgeniyor.
İnsanlık acının görüntüsüne alışınca, sonunda acının kendisine de duyarsızlaşıyor.
GÜCÜN HUKUKU MU, HUKUKUN GÜCÜ MÜ?
Aynı ahlaki aşınma, devletler ve uluslararası ilişkiler düzeyinde de karşımıza çıkıyor.
İnsan haklarından, hukuktan, barıştan, demokrasiden söz eden bir dünya…
Öte yanda işgaller, savaşlar, ekonomik kuşatmalar, zorunlu göçler, açlık ve yoksulluk…
Ülkelerin petrolüne, doğal gazına, madenlerine çöken küresel güçler…
Dünyanın vicdanına yöneltilmiş en ağır sorulardan biri de Gazze’de yaşanan büyük insani yıkım…
Katledilen mazlumlar, yıkılan şehirler, parçalanan aileler, açlıkla ve ölümle yüzleşen çocuklar…
SERVETLER BÜYÜRKEN VİCDANLAR KÜÇÜLÜRSE…
Birileri kazanırken kimin payından eksiliyor?
Bugün zenginliğin nasıl kazanıldığına, refahın kimin omuzlarında yükseldiğine dair sorular, sözde başarının parıltısı altında buharlaşıyor!.
Bir servetin büyüklüğünü kuruşuna kadar hesap ediyoruz. O servetin birikmesinde alın teri olan insanların evlerine ne götürebildiğini ise sormuyoruz.
İnsanları zehirleyerek, toplumları yoksullaştırarak, ülkeleri savaşa sürükleyerek elde edilen servet, sahibinin bilançosunda kâr görünse bile insanlığın hanesinde ağır bir kayıptır.
KARANLIĞA RAZI OLMADAN…
Peki, bütün bu olumsuzlukları sayıp döküp çaresizlik içinde bekleyecek miyiz?
Elbette hayır!
Haksızlığı besleyen usulleri, yanlışları ödüllendiren mekanizmaları, liyakatsizliği mümkün kılan düzenlemeleri, denetimsizliği ve hesap sorulamazlığı sorgulayacağız!
İyi insanların varlığı ne kadar kıymetliyse, iyiliği koruyan ve kötülüğü zorlaştıran kurumların varlığı da o kadar hayatidir.
Adalet herkes için güvence, liyakat uygulanan bir esas, siyaset emanete sadakat, eğitim insan yetiştirme mesuliyeti olmalıdır!
Çünkü adaletin bulunmadığı yerde güven, güvenin bulunmadığı yerde huzur, huzurun bulunmadığı yerde kalıcı bir medeniyet inşa edilemez.
Hâlâ sözünü senet bilen, kimsenin görmediği yerde de haramdan sakınan, elindeki emaneti gözeten, yetimin başını okşayan, kazancını paylaşan, makamını hizmet vesilesi bilen nice insanımız var.
İnsanlığın bütün umudu, kötülüğe rağmen iyiliği ayakta tutan insanların varlığındadır.
Ümit, karanlığa razı olmadan ışık yakma iradesidir.
Çünkü büyük kötülükler nasıl küçük suskunluklarla büyüyorsa, büyük iyilikler de küçük fakat samimi cesaretlerle çoğalır.
BİRBİRİMİZİ EKSİLTEREK ÇOĞALAMAYIZ!
Bizim inançlarımız, siyasi kanaatlerimiz ve taviz veremeyeceğimiz ilkelerimiz var.
Pergelin bir ayağı inancımızda ve değerlerimizde sabittir. Diğer ayağıyla, kimde ve nerede karşımıza çıkarsa çıksın, erdemi, fazileti, iyiyi ve güzeli arayacağız…
Zira adaletin en çetin imtihanı, hasım bildiğimiz kişinin hakkını da teslim etmektir.
Sözümüzün sertliği, vicdanımızın inceliğini eksiltmemelidir.
Çünkü gayemiz insanları mahkûm etmek değil; yanlışları mahkûm ederek insanı ve insanlığı korumaktır.
Bugün hepimizin kendimize sorması gereken soru şudur:
Şikâyet ettiğimiz dünyanın değişmesi için, kendi hayatımızda değiştirmeye razı olduğumuz şey nedir?
Zira insanın en büyük imtihanı, doğruyu bilmediği zaman değil; bildiği doğrunun kendi menfaatiyle çatıştığı zamandır.
Birbirimizi eksilterek çoğalamayız. Birbirimizi küçülterek büyüyemeyiz. Son günlerin yakıcı gündemi! başkasının hakkını gasp ederek kendi geleceğimizi güvence altına alamayız!
Sözün özü bu yazı, kendimizden başlayarak hepimizi içine alan bir vicdan muhasebesine davettir!
Zira başkalarının vicdanına seslenirken kendi vicdanımızı es geçemeyiz!
Rabbim, gördüğümüz haksızlık karşısında bize söz söyleme cesareti, kendi kusurumuz karşısında onu ikrar etme tevazuu iyiliği çoğaltma gayreti nasip etsin.
Bizi hakkı güçlü olduğu için değil, hakkı hak olduğu için savunanlardan; zulme kimden gelirse gelsin karşı duranlardan eylesin!
“Zira insanlığın asıl felaketi, sahip olduklarını kaybetmesi değil; daha fazlasına sahip olmak uğruna insanlığından vazgeçmesidir!”
Rabbim encamımızı hayreylesin!
Vesselâm.
Erol KAVUNCU / Uluslararası Siyaset Uzmanı
YAZARIMIZ ”EROL KAVUNCU’NUN”, DİĞER YAZILARINA ULAŞMAK İÇİN BURAYA ”TIKLAYINIZ”
İslami Haber ”MİRAT” – YouTube
ABD yönetiminin İran'a yönelik saldırılar konusunda ikiye bölündü Washington'da İran'a yönelik olası yeni saldırılar konusunda…
Von der Leyen’den dikkat çeken çıkış: “Barışı korumak istiyorsanız savaşa hazır olmalısınız” Avrupa Komisyonu Başkanı…
OSMANLI AYDINLARININ GÖZÜYLE ŞARK MESELESİ VE BATI HEGEMONYASI Tarihsel kökenleri itibarıyla Doğu ile Batı arasındaki…
Düzce'den Genç Çiftlere Müjde: "Evlilik Destekleme Merkezi" Hayatlara Dokunuyor! Artan düğün maliyetleri karşısında yuva kurma…
SAİD HALİM PAŞA’NIN KALEMİNDEN BATI’NIN SÖMÜRGECİ YÜZÜ: ASIL MUTAASSIP KİM? Osmanlı İmparatorluğu’nun en buhranlı yıllarında…
Türk Havacılığında Tarihi Gün: KIZILELMA Envanterde, Dünya Basını Ayakta! Türkiye'nin savunma sanayiindeki gözbebeği ve ilk…