Dijital Bayramlar: Aynı Evde Uzaklaşan İnsanlar

Bayramlar…
Bir zamanlar kapılarımızın ardına kadar açıldığı, sofraların büyüdüğü, çocuk seslerinin sokakları doldurduğu günlerdi. Şimdi ise çoğu evde televizyonun sesi, telefon ekranlarının ışığı ve kısa mesajların soğukluğu hâkim.

Teknoloji hayatı kolaylaştırdı belki…
Ama kolaylaşan hayatın içinde zorlaşan bir şey var: İnsan kalabilmek.

Bugün artık kurbanlar bile “online bağış” ekranlarında kesiliyor. Elbette ihtiyaç sahiplerine ulaşmak, hayır organizasyonlarını desteklemek kıymetlidir. Fakat kurban ibadetinin ruhu sadece bir banka işlemi değildir. Kurban; paylaşmaktır, fedakârlıktır, komşunun kapısını çalmaktır, et dağıtırken bir yetimin gözündeki sevinci görebilmektir.

Eskiden bayram sabahları evlerin önünde ayakkabılar çoğalırdı. Şimdi ise telefon rehberindeki “toplu mesajlar” çoğalıyor.

“İyi bayramlar” yazılı tek cümlelik mesajlar, anne-babanın elini tutmanın yerini tutmuyor. Bir dakikalık görüntülü konuşmalar, yıllardır yol gözleyen büyüklerin içindeki özlemi dindirmiyor. Nice anne-baba, çocuklarının sesini duymadan geçen bayramlarda yalnızlığın en ağır hâlini yaşıyor.

Bayram tatilleri ise artık çoğu zaman sıla-i rahim yerine tatil beldelerine dönüşmüş durumda. Trafikler memleket yollarına değil; otellere, sahillere, eğlence merkezlerine akıyor. İnsanlar dinlenmeye zaman ayırıyor ama birbirine zaman ayırmakta zorlanıyor.

Oysa bayram; kaçmak değil, kavuşmaktır.

Komşuluk da dijitalleşmenin sessiz kurbanlarından biri oldu. Aynı apartmanda yaşayan insanlar birbirlerinin kapısını çalmaz hâle geldi. Eskiden bayram şekeri ikram edilen komşular şimdi sosyal medya hikâyelerinde görülen isimlere dönüştü.

Paylaşım arttı ama paylaşmak azaldı.

Sosyal medya sofraları gösteriyor, fakat sofradaki muhabbeti büyütemiyor. Fotoğraflar çoğalıyor ama hatıralar eksiliyor. Herkes bayramı sergiliyor, fakat bayramın ruhunu yaşamak giderek zorlaşıyor.

Halbuki bayram; sadece yeni kıyafetler giymek değildir.
Bayram; kırgınlıkları bitirmektir.
Bayram; kapıları çalmaktır.
Bayram; yaşlıların duasını almaktır.
Bayram; yetimin başını okşamaktır.
Bayram; yalnız olanı hatırlamaktır.

Bugün belki de en çok ihtiyacımız olan şey, özümüze dönmektir.

Telefonlarımızı bir süreliğine kenara bırakıp gerçek yüzlere dönmek…
Mesaj göndermek yerine kapı çalmak…
“Bir ara uğrarız” demek yerine yola çıkmak…
Anne-babanın elini öpmek…
Çocuklara bayramın sadece tatil olmadığını göstermek…

Çünkü bayram, insanı insana yaklaştırdığı zaman bayramdır.

Eğer bayramlar sadece ekranlarda yaşanıyorsa; sofralar kuruluyor ama gönüller birleşmiyorsa; aynı şehirde yaşayan insanlar birbirine yabancılaşıyorsa, o zaman kaybettiğimiz şey sadece eski gelenekler değil, aynı zamanda insanî sıcaklığımızdır.

Belki de bu bayram, yeniden başlamanın vakti olabilir.

Bir mesaj yerine bir ziyaret…
Bir paylaşım yerine bir gönül alma…
Bir ekran yerine bir sarılış…

Çünkü gerçek bayram, dijital değil; yürekte yaşanandır.

İSLAMİ HABER “MİRAT”

YOUTUBE