Gazze’den Sonra Batı Şeria: İnsanlık Neden Sessiz?

İnsanlık, Siyonizmin girdabında sürüklenirken daha ne kadar susacak?

Gazze’de yıkılan evlerin, toprağa düşen çocukların, annesinin kucağında soğuyan bebeklerin acısı henüz dinmedi. Bombaların sesi azalsa bile geride bıraktığı feryatlar hâlâ kulaklarımızda. Bir halkın hayatı, bir coğrafyanın geleceği ve insanlığın vicdanı enkaz altında.

Şimdi aynı karanlık, işgal altındaki Batı Şeria’nın üzerine çöküyor. Gazze’den sonra sıra El Halil’de mi?

Bir Evden Çıkmak, Bir Hayattan Koparılmaktır!

İsrail’in El Halil’deki operasyonları, kuşatmaları ve ev yıkımları Filistinlilerin hayatını kabusa çeviriyor. Birleşmiş Milletler, bölgedeki zorla yerinden edilmeler nedeniyle etnik temizlik konusunda ciddi endişeler bulunduğunu bildiriyor.

Bir düşünün!

Yıllarca emek verdiğiniz eviniz var. Çocuklarınızın büyüdüğü, sofranızda ekmeğinizi paylaştığınız, sevinçlerinizi ve hüzünlerinizi biriktirdiğiniz eviniz…

Bir gün kapınıza silahlı askerler dayanıyor. Hayatınızı toplamanız için önünüze birkaç dakika koyuluyor. Birkaç parça eşya alıp çıkıyorsunuz. Geride bir ömür, duvarlarda hatıralar, odalarda çocuklarınızın sesi kalıyor.

Peki, bir insanın yuvasından koparılması için hangi suçu işlemiş olması gerekir?

Bir çocuğun yatağından edilmesi, yaşlı bir insanın yıllarca yaşadığı evden çıkarılması hangi vicdana sığar?

Gazze’den Sonra Sırada Kim Var?

Gazze’de yaşananlar bize acı bir gerçeği gösterdi: Bir halkın acısına alışmak, o acıyı ortadan kaldırmaz; yalnızca insanlığın vicdanını köreltir.

Bugün Batı Şeria’da yollar kapatılıyor, mahalleler kuşatılıyor, Filistinliler evlerini kaybetme korkusuyla yaşıyor. Bir çiftçi toprağına ulaşamıyor, bir çocuk güven içinde okula gidemiyor, bir aile yarın nerede yaşayacağını bilmiyor.

Dünya ise açıklamalar yapıyor, endişelerini dile getiriyor, uluslararası hukuktan söz ediyor.

Fakat evinden çıkarılan bir annenin gözyaşını hangi açıklama dindirebilir? Çocuğunun elinden tutup bilinmeze yürüyen bir babaya hangi diplomatik cümle teselli olabilir?

Hukuk güçlülerin karşısında susuyorsa, insan hakları siyasi çıkarlara kurban ediliyorsa burada yalnızca Filistin’in değil, bütün insanlığın sorunu vardır.

Elbette eleştirdiğimiz, bir halkın kimliği değil; işgali sürdüren, sivillerin hayatını hiçe sayan ve Filistinlilerin zorla yerinden edilmesine yol açan politikalardır. Hiçbir devletin güvenliği, başka bir halkın evsiz bırakılmasına gerekçe olamaz.

İnsanlık Daha Ne Kadar Susacak?

Daha kaç ev yıkılmalı? Daha kaç aile yurdundan koparılmalı? Daha kaç çocuk, çocukluğunu korkunun gölgesinde yaşamalı?

İnsanlık, Siyonizmin girdabında sürüklenirken nereye gidiyor? Güçlünün yaptığına mazeret aranırken mazlumun feryadı neden duyulmuyor?

Gazze’de yaşananlardan ders çıkarılmazsa Batı Şeria’da büyüyen acılar, yarının daha büyük felaketlerine dönüşebilir. Bugün sessiz kalanlar, yarın çocuklarına nasıl bir dünya bıraktıklarını açıklamak zorunda kalacak.

Rabbimiz Kur’an-ı Kerim’de şöyle buyuruyor:

“Ey iman edenler! Adaleti titizlikle ayakta tutan, kendiniz, ana-babanız ve akrabanız aleyhine de olsa Allah için şahitlik eden kimseler olun.” (Nisâ, 4/135)

İşte bugün ihtiyacımız olan budur: Gücün değil, hakkın yanında durmak!

Çünkü adalet, yalnızca kendimiz için istediğimizde değil, başkasının hakkını da savunduğumuzda adalettir.

Ve unutmayalım: Tarih, yalnızca evleri yıkanları değil, o evler yıkılırken sessiz kalanları da hatırlayacaktır.

Peki, insanlık bu soruya ne cevap verecek?

İSLAMİ HABER “MİRAT”

YOUTUBE