HAMİLERİMİZ HARAMİLEŞİRSE

İnsanlık tarihi boyunca toplumların bir arada yaşamasını, kaosun girdabından kurtulup medeni bir nizam kurmasını sağlayan en temel dayanak, örtük bir güvenlik ve adalet sözleşmesidir. Fertler, huzurlu bir düzen inşa etmek, can ve mal emniyeti içinde yarınlarına bakabilmek adına kendi iradelerini ve bir kısım özgürlüklerini ortak bir üst otoriteye devrederler. Devlet dediğimiz bu devasa mekanizmanın doğuşu, işte bu toplumsal sözleşmenin neticesidir. Ancak bu devrin, tarihin her döneminde geçerli olan tek bir meşru şartı vardır: Yönetenlerin, yönetilenlere hami olması.

Hami; kelime kökenindeki o derin ve kuşatıcı anlamla; koruyan, kollayan, kanat geren ve adalet şemsiyesi altında tebaasını güvenle yaşatandır. Bir memleketin devlet ricali, omuzlarındaki bu koruyucu cübbeyle ve halkına sağladığı adalet nispetinde meşruiyet kazanır. Makamlar ve unvanlar geçici, topluma sağlanan huzur ise kalıcıdır. Ancak güç, doğası gereği vahşi ve iştahlıdır. Eğer bu güç; İslam’ın tanımladığı ahlak, vicdan ve hukuk ilkeleriyle dizginlenip terbiye edilmezse, insanoğlunun en tehlikeli, en yıkıcı zaafına dönüşebilir. İşte bu hassas kırılma noktasında, toplumun en büyük sığınağı ve koruyucusu olması gereken hamiler, rollerini terk ederek tarihin gördüğü en büyük tehdide, yani kendi halkını yağmalayan “Haramilere” dönüşür.

Emanetin Sınırları ve Zaruret-i Hamse

Devlet ricalinin ve idarecilerin asli görevi, sadece bürokratik çarkları döndürmek, vergi toplamak veya kuru bir otorite tesis ederek güç gösterisi yapmak değildir. Kadim hukuk felsefesinde ve İslam medeniyetinin yönetim anlayışında yönetimin yegâne varlık gerekçesi; insanların haklarını muhafaza etmektir. İslam hukukunun kalbi sayılan Makasıdüş-Şeria, yönetimin temel vazifesini Zaruret-i Hamse yani korunması zorunlu beş temel değer üzerine bina eder. Bunlar; canın, malın, dinin, neslin ve aklın güvence altına alınmasıdır.

Bu beş temel unsur, toplumsal yaşamın oksijenidir. İnsanlar canından emin olmadıkça üretemez, malı güvence altında olmadıkça ticaret yapamaz, dini ve aklı baskı altındayken düşünemez ve neslini emniyetle geleceğe taşıyamaz. Hamiler, bu hayati oksijeni üreten, dağıtan ve koruyan muhafızlardır. Onların adaleti gözettiği, hukukun üstünlüğünü kendi şahsi, zümrevi menfaatlerinin önünde tuttuğu müddetçe toplumda huzur, bereket ve güven hakim olur. Haramilere, zalimlere ve zorbalara karşı halkın önünde bir kalkan olmak, o idari makamın şerefi, namusu ve varlık gayesidir. Ancak ne zaman ki güç sahipleri ilahi ve insani sınırları aşmaya, emanete hıyanet etmeye başlar, işte o zaman bu kutsal bağ kopar ve toplum nefessiz kalır.

İçerideki Tehlike: Güç Zehirlenmesi

Yol kesen, dağda gezen, hak hukuk tanımayan ve insanların alın terini gasp eden haramiler dışarıdan geldiğinde onlarla mücadele etmek nispeten kolaydır. Çünkü düşman nettir, cephe bellidir ve toplum kiminle savaşacağını bilir. Fakat tehlikelerin en büyüğü, en sinsisi ve en yıkıcısı; korumakla görevli olanların, yani bizzat devlet mekanizmasını elinde tutanların haramiliğe soyunmasıdır. Bu durum, kalenin içeriden fethedilmesi değil, bizzat kaleyi koruyan muhafızların kaleyi yağmalamasıdır.

Adaletten uzaklaşan, hukuku adil bir terazi değil de muhalifleri ve zayıfları ezmek için bir baskı aracına dönüştüren bir yönetim, kendi meşruiyetini kendi elleriyle baltalar. Güç zehirlenmesi, liyakatsizlik ve kibirle yozlaşan bu yapı, artık halka siper olmak yerine, halkın varlığına, emeğine ve geleceğine göz diken devasa bir sömürü mekanizmasına dönüşür. Hak arayanın sesinin kısıldığı, mazlumun feryadının saray duvarlarını aşamadığı, gasp edilen hakların ise zamanla “normalleştiği” bu fetret dönemi, toplumsal yapıda onarılamaz ahlaki ve sosyolojik yaralar açar. Toplumda güce tapma, haksız kazanç sağlama ve köşeyi dönme hırsı bir veba gibi yayılır.

Çaresizliğin Zirvesi: Tuzun Kokması

Bir memlekette adaleti dağıtması, mazlumu koruması gerekenler adaletsizliğin ve zulmün kaynağı haline geldiğinde, insanlık tarihinin en çaresiz, en karanlık durumlarından biri yaşanır. Kadim bilgelerin deyimiyle bu durum, “tuzun kokması” halidir. Tuz, yiyeceklerin bozulmasını, çürümesini engelleyen maddedir. Toplumdaki ahlaki, iktisadi ve hukuki bozulmaları önleyecek, çürümeyi engelleyecek yegâne panzehir ise İslam’ın adaleti ve hukukudur.

Ancak yozlaşma hakimin cübbesine, polisin copuna, yöneticinin kalemine ve devletin bütçesine sıçramışsa; yani toplumu temizleyecek olan tuzun kendisi kokmuşsa, artık o bünyeyi kurtaracak hiçbir beşeri araç kalmamış demektir. Hamilerimiz haramileştiğinde, sıradan insanlar için yaşam koşulları sadece maddi bir yoksullaşma getirmekle kalmaz; ruhsal, zihinsel ve ahlaki olarak da taşınması imkânsız, dayanılmaz bir yük haline gelir. Adalete olan inancını kaybeden bir toplum, geleceğe olan inancını da kaybeder ve çözülme kaçınılmaz olur.

Netice: İlahi Nizam ve Hakiki Kurtuluş

Netice itibarıyla; bir devletin kalıcılığı, bir medeniyetin bekası ve bir toplumun huzuru; hamilerin haramilere karşı takındığı tavizsiz, omurgalı ve adil duruşa bağlıdır. Gücün İslam ahlakıyla dengelenmediği, yetkinin İslam hukukuyla sınırlandırılmadığı her sistem, eninde sonunda tuzun koktuğu bir bataklığa dönüşmeye mahkûmdur. İnsan onuruna yakışır, fıtri ve huzurlu bir yaşam ise ancak adaletin terazisinin doğru tarttığı, hamilerin ise sadece ve sadece hakka sadık kaldığı bir düzende mümkündür.

Şurası da asla hatırdan çıkarılmamalıdır ki; yeryüzünün tüm insanlığı için nihai ve sarsılmaz tek sığınak, sadece ve sadece Allah’ın koyduğu ilahi nizamda mevcuttur. İslam’ın çizdiği haram ve helal sınırlarına riayet etmeyen, nefsini hukukun üstünde gören hiçbir kimse ne bu dünyada ne de ahirette kurtuluşa eremez. Allah’ın adaletinden beslenmeyen, onun koyduğu hudutları çiğneyen hiçbir iktidar ve otorite de yeryüzünde kalıcı bir adaleti tesis edemez. Kurtuluş, mülkün sahibi olan Allah’a teslim olmakta ve O’nun adaletini yeryüzünde hakkıyla ikame etmektedir.

Yakup Döğer

Yazarımızın Diğer Yazılarını Okumak İçin Lütfen Bu Linki Ziyaret Ediniz.

Mirat Haber – YouTube