HZ. MUHAMMED: KIZIM FATIMA OLSA ELİNİ KESERİM

İslam tarihinin en radikal, en sarsıcı adalet beyanlarından biridir o söz. Mahzumoğulları kabilesinden soylu bir kadının hırsızlık yapması üzerine, toplumsal statüsü ve elit bağlantıları devreye sokularak araya elçiler koyulmak istenir. Ceza hasıraltı edilecek, “asayiş berkemal” denilerek olay kapatılacaktır. Tam bu esnada Hz. Muhammed (s.a.v.), adalet terazisini yerinden oynatmak isteyenlerin yüzüne çağları aşan o manifestoyu haykırır: “Sizden öncekiler, aralarında soylu biri hırsızlık yaptığında onu serbest bırakıp, zayıf biri hırsızlık yaptığında cezayı uyguladıkları için helak oldular. Allah’a yemin ederim ki, hırsızlık yapan kızım Fatıma bile olsa, onun da elini keserdim.”

Bu nebevi çıkış, yalnızca dini bir hükmün infaz kararlılığı değildir. Bu söz; siyasi, felsefi ve sosyolojik açıdan bir toplumun varoluş ve çöküş yasalarını inşa eden evrensel bir devlet ve ahlak manifestosudur.

“Arkam Sağlam” Diyenlerin Yıkılan Düzeni

Siyaset bilimi açısından bakarsak, bu duruş bugün yere göğe sığdıramadığımız “hukukun üstünlüğü” ikesinin tarihteki en tavizsiz ilanıdır. Aristokratik kabile asabiyetinin, imtiyazlı sınıfların ve “arkası sağlam” lobilerin hüküm sürdüğü bir coğrafyada, “soyluluk” zırhının hukukun üzerinde olamayacağı tescillenmiştir.

Siyasi meşruiyet, adaletin tarafsızlığı nispetinde var olur. Eğer bir siyasi otorite veya düzen, suçu işleyenin statüsüne, nüfuzuna ya da iktidara yakınlığına göre adalet terazisini eğerse, o yapı sosyo-politik bir tarih yasası olarak “helak olmaya” mahkûmdur.

Adalet, Yakınlarını Korumaktan Vazgeçtiğin An Başlar

İşin felsefi boyutu ise İslami bir ahlak felsefesinin, yani koşulsuz buyruğun en saf tezahürüdür. Adalet; pragmatik hesapların, siyasi dengelerin veya koltuk kaygılarının ötesinde, kendi başına mutlak bir değerdir. Peygamber, adaletin tecellisinde en yakın akrabayı, hatta canından bir parça olan kızı Hz. Fatıma’yı dahi bu mutlak ilkenin dışına çıkarmamıştır.

Burada akraba kayırma ve iltimas duygusu kökten reddedilir. Sevgi, şefkat ya da koruma güdüsü, kamusal adaleti esnetmenin gerekçesi olamaz. Adalet, gücü elinde bulunduranın en yakınlarını bile korumaktan vazgeçtiği an adalet olur.

Zayıfı Ezen, Güçlüyü Aklayan Çifte Standart Krizi

Peki ya sosyolojik gerçeklik? Bir toplumu bir arada tutan yegâne yapıştırıcı, kâğıt üstündeki anayasalar değil, “adalete ve hukuka olan güven” duygusudur. Hadis, toplumsal çözülmenin en temel sebebini net bir şekilde teşhis ediyor: Hukuki alanda çifte standart.

Zayıfın en ağır cezalarla ezildiği, güçlünün ve nüfuz sahibinin ise sistemin dehlizlerinde aklandığı bir toplumda ahlaki bağlar kopar, suç meşrulaşır ve derin bir toplumsal bunalım baş gösterir. Yasalar sadece alt sınıflara işlediği bir düzende, adalet mekanizması bir güven kapısı değil, egemenlerin baskı aracına dönüşür.

Hamaset Değil, Ahlaki Cesaret Zamanı

Bugün gerek modern dünyada gerekse İslam coğrafyasında yaşanan yönetsel ve ahlaki krizlerin temelinde, bu nebevi ilkenin terk edilmiş olması yatmaktadır. Kanun önünde eşitlik, meydanlarda haykırılan bir hamaset retoriği değil; en tepedeki gücün, ucu kendi canına ve yakınına dokunduğunda bile geri adım atmayacağı ahlaki bir cesaret olmalıdır.

“Kızım Fatıma olsa bile…” kararlılığı, adaleti mülkün, yani devletin ve toplumun gerçek temeli kılan yegâne esastır. Bu kararlılığı gösteremeyen hiçbir sistem, ürettiği adaletsizlik bataklığından kurtulamaz. Çünkü muktedirlerin çocukları hukuktan muaf tutulduğunda, o toplumda din de devlet de sadece birer tabeladan ibaret kalır.

Yakup Döğer

Yazarımızın Diğer Yazılarını Okumak İçin Lütfen Bu Linki Ziyaret Ediniz.

Mirat Haber – YouTube