
İnsan neden namaz kılar? Neden ellerini semaya açar, neden secdeye kapanır, neden gecenin bir vaktinde uykusunu bölüp Rabbine yönelir?
Kimi cenneti arzuladığı için ibadet eder. Kimi cehennemden korktuğu için… Kimi de insanların gözünde iyi bir Müslüman olarak görünmek, takdir edilmek, alkışlanmak için…
Oysa ibadetin bir de en güzel makamı vardır: Allah için ibadet etmek!
Elbette cenneti istemek, cehennemden sakınmak dinimizin teşvik ettiği hakikatlerdir. Rabbimiz bizlere cenneti müjdelemiş, cehennem azabına karşı uyarmıştır. Ancak ibadeti yalnızca bir ödül beklentisine veya ceza korkusuna indirgemek, kulluğun ruhunu eksik anlamaktır.
Bir düşünün…
Sizi yaratan, size nefes veren, düştüğünüzde elinizden tutan, kimseye anlatamadığınız dertlerinizi bilen, gözyaşlarınızı gören Rabbiniz için secdeye kapanmak varken, neden insanların takdirini bekleyesiniz?
İnsanlar görsün diye kılınan namazın, insanlar duysun diye verilen sadakanın, alkışlansın diye yapılan iyiliğin ne kıymeti olabilir?
Hele bir de kimsenin görmediği bir yerde, gecenin karanlığında, yalnızca Allah’ın bildiği bir gözyaşı vardır ki… Belki de bütün gösterişli amellerden daha kıymetlidir.
Çünkü Allah, şekle değil, kalbe; görüntüye değil, niyete bakar.
Resûlullah Efendimiz (s.a.s.) şöyle buyurmuştur:
“Ameller niyetlere göredir.” (Buhârî, Bed’ü’l-Vahy, 1)
Öyleyse gelin, ibadetlerimizi yeniden sorgulayalım.
Namazımızı insanlar görsün diye değil, Rabbimiz bizi gördüğü için kılalım. Sadakamızı adımız duyulsun diye değil, Allah’ın rızasını kazanmak için verelim. İyiliğimizi karşılık bekleyerek değil, Allah’ın hoşnutluğunu umarak yapalım.
Unutmayalım ki cennet de cehennem de Allah’ın hükmündedir. Bizim asıl arzumuz ise bizi yaratan Rabbimizin rızasına kavuşmaktır.
Ya Rabbi! Bizi ibadetini gösterişten arındıran, niyetini ihlastan ayırmayan, seni yalnızca nimetlerin için değil, Rabbimiz olduğun için seven kullarından eyle.
Çünkü kulluğun zirvesi, Allah’a bir menfaat için değil, Allah olduğu için yönelmektir.
Peki, biz hangi makamdayız?
Bir düşünelim… İnsanlar bizi görmediğinde de namazımız aynı huşû ile devam ediyor mu? Kimse bilmediğinde de iyilik yapıyor muyuz? Alkışlanmadığımızda da hayır işlemeye devam ediyor muyuz?
Belki de asıl imtihanımız tam burada başlıyor.
Cennet güzeldir, cehennem korkutucudur. Fakat bütün bunların ötesinde, kulun Rabbine duyduğu sevgi, bağlılık ve teslimiyet vardır.
Öyleyse ibadetlerimizi bir alışverişe dönüştürmeyelim. Rabbimize yaptıklarımızın karşılığını hesaplayan bir tüccar gibi değil, O’nun rızasını arayan bir kul gibi yaklaşalım.
Çünkü biz Allah’a muhtacız; Allah’ın bizim ibadetimize ihtiyacı yoktur. Bizim en büyük kazancımız, O’nun bizden razı olmasıdır.
Ve ne güzel duadır:
“Allah’ım! Bütün ibadetlerimizi yalnızca senin rızan için yapabilmeyi nasip eyle. Bizi insanların alkışına değil, senin rızana talip olan kullarından eyle.”
İSLAMİ HABER “MİRAT”
ABD yönetiminin İran'a yönelik saldırılar konusunda ikiye bölündü Washington'da İran'a yönelik olası yeni saldırılar konusunda…
Von der Leyen’den dikkat çeken çıkış: “Barışı korumak istiyorsanız savaşa hazır olmalısınız” Avrupa Komisyonu Başkanı…
OSMANLI AYDINLARININ GÖZÜYLE ŞARK MESELESİ VE BATI HEGEMONYASI Tarihsel kökenleri itibarıyla Doğu ile Batı arasındaki…
Düzce'den Genç Çiftlere Müjde: "Evlilik Destekleme Merkezi" Hayatlara Dokunuyor! Artan düğün maliyetleri karşısında yuva kurma…
SAİD HALİM PAŞA’NIN KALEMİNDEN BATI’NIN SÖMÜRGECİ YÜZÜ: ASIL MUTAASSIP KİM? Osmanlı İmparatorluğu’nun en buhranlı yıllarında…
Türk Havacılığında Tarihi Gün: KIZILELMA Envanterde, Dünya Basını Ayakta! Türkiye'nin savunma sanayiindeki gözbebeği ve ilk…