KÜLFETİ DE NİMETİ DE BİZİM: VATAN, BENİM İÇİN KADERİMDİR

Söz konusu Almanya ve gurbetçi işçiler olduğunda gayr ihtiyari olarak dikkatimi çeker. Ne de olsa 26 yıl boyunca (1967-1993) bir gurbetçi ailenin ferdi olarak Almanya’da yaşadım. Dolayısıyla Mirat-Haber’de 11.11.2026 tarihli “Almanya’da 300 Gün Yaşayan Gurbetçi Türkiye’ye Döndü” haberini okuyunca kendimce bir yorumda bulundum ve nasıl oldu ise son sözüm “Vatan, Benim İçin Kaderimdir” oldu.

https://www.mirathaber.com/turk-vatandasi-turkiyeye-donus-yolculugunu-videoya-cekti/

Sonra biraz duygulandım ve hayatım bir sinema şeridi gibi önümden geçti. Almanya topraklarında geçen yirmi altı yıl… Dışarıdan bakanlar için Almanya, belki de bir ekmek kapısı, kurtuluş ve hatta huzurun ta kendisiydi. Sokakların tertipli, bürokrasinin saat gibi dakik, ekonominin istikrarlı olduğu bir diyarda çeyrek asır yaşamak… Lakin o gurbetin arkasında, kolay yoldan elde edilmiş tek bir lütuf yoktu. Ben Almanya’da tahsilimi tamamen aile desteği ile ve üniversite yıllarımda kendi imkânlarımla, kendi tırnaklarımla kazıyarak yaptım. Tatillerde tercümanlıkla, fabrika tezgahlarının başında ter dökerek, alnımın akıyla üniversite masraflarımı çıkardım; devletimden tek bir kuruş burs almadım.

Buna rağmen aklımda ve kalbimde tek bir gaye vardı: Bu ülkenin ekmeğini yemek, emeğiyle yetişmek ama gün gelip bütün birikimimi kendi insanımla paylaşmak. Bunun için duvarlar yıkıldıktan sonra Doğu Almanya’da bir özel okulda meslek öğretmeni olarak çalıştım. Sosyal sigortalı olarak değil serbest meslek erbabı olarak çalıştım. Çünkü gayem, prim ödemeden çok para biriktirmek ve vatanıma dövizle geri dönmekti. Askerliğimi yapmak için, hiçbir bahanenin arkasına sığınmadan Türkiye’ye temelli dönüş yaptım. Almanya’da öğretmen olarak çalıştığım yıllarda kazandığım bütün helal kazancımı, yatırımıma da umuduma da bu topraklarda hayat verdim.

Almanya ile Türkiye’yi mukayese etmek rasyonel bir zihin için oldukça kolaydır. Sağlık sistemini, yolları, hukukun işleyişini alt alta yazarsınız; matematik size net bir cevap verir. Lakin insan ömrünün muhasebesi sadece rakamlarla yapılmaz. Bütün o düzenli, konforlu hayatın içinde, insanın içindeki o kadim çağrı susmaz. Bir gün gelir, o rasyonel mukayeselerin hepsi biter ve geriye tek bir gerçek kalır: Toprak, sadece toprak değildir; vatandır, kaderdir, insanın yazgısıdır.

Memlekete Adanan Ömür ve Engelli Kardeşlerimize Umut Olmak

Yurda döndükten sonra bu ülkenin evlatlarına, insanına hizmet edebilmek için, akademik yola baş koydum; İstanbul Üniversitesinde doktoramı tamamladım. Bilgimi fildişi kulelerde saklamak yerine toplumsal bir yaraya merhem kılmak istedim. Hükümete engelliler alanında danışmanlık yapma sorumluluğunu üstlendim. Uzun soluklu çalışmaların, akıl dökmelerin ve samimî gayretlerin neticesinde, 2005 tarihli Engelliler Kanunu’nun çıkmasına katkı sundum.

O kanun sayesinde bugün, bu ülkenin en dezavantajlı kesiminden olan, yoksul ailelerin evlerinde bakım bekleyen 500 bin engelli kardeşimize bakım aylığının bağlanmasına vesile olmak, hamdolsun ömrümün en büyük şeref madalyasıdır. Kendi kazancıyla okumuş, devletine yük olmamış bir vatan evladı olarak tek muradım bu millete omuz vermekten ibaretti.

28 Şubat’tan KHK’ya: Kendi Vatanında “Öteki” Olmak

Lakin kader, bu fedakarlıklara ve hizmetlere karşılık bambaşka bir senaryo çıkardı karşımıza. Sanki çok sevdiğim vatanımla imtihan oluyordum. Öğretim üyesi olduğum Sakarya Üniversitesinde başörtülü kız öğrencilerini korudum diye bana açılan soruşturmalar vs… 28 Şubat’ın o soğuk rüzgarlarından geçip, ömrünün en olgun çağında 15 Temmuz sonrası OHAL döneminde bir de KHK (Kanun Hükmünde Kararname) ile ihraç edilmek… Bu, sadece bir görevden uzaklaştırma değildir; bu, bu ülkenin kalkınmasına adadığınız ömrün, döktüğünüz alnı terinin bir kalemde silinmeye çalışılmasıdır.

Kendi memleketinizde, sokaklarında yürürken adımlarınızın yabancılaşması, adalet arayışınızın sessiz çığlıklara boğulması… İnsan böyle bir haksızlıkla sınandığında içinde müthiş bir fırtına kopar. Yetmedi, mahkemece Beraat almanıza rağmen yine de üniversiteye geri dönememek…Normal şartlarda akıl, “Yeter artık, seni istemeyen bu coğrafyada ne işin var? Dön Almanya’nın konforuna, arkana bile bakma” diye fısıldar. Bu, en rasyonel, en “kolay” yoldur belki de. Nitekim AKP’li bir milletvekilinin ilahiyatçı babası, bana “Ali Hocam, imkânın varsa git Almanya’ya, orada bir üniversitede hocalık yaparsın” demez mi? Halbuki ondan kendi memleketimde adaletin sağlanması için, mücadele etmesini beklerdim.

Devletin Siyaseti Geçicidir, Vatanın Ruhu Bakidir

Lakin mesele sadece mantık ve geçim hesabı olsaydı, insan bağlarını bu kadar kolay koparabilirdi. İşte o fırtınanın ve o derin kırgınlıkların ortasında zihnimde parlayan ve bütün bu mukayeseleri mühürleyen o cümle döküldü dudaklarımdan: “Vatan, benim için kaderimdir.”

Evet, bugün devletime ve siyasetine kırgınım. Bunu gizlemiyorum. Gizlemiyorum, çünkü benzer hataların ileride de yapılmasını arzu etmediğim için. Bu ülkeyi yönetenlerin, adaleti mahvedenlerin, KHK’larla binlerce masumun ekmeğiyle ve onuruyla oynayanların ellerindeki adaletsizliğe kalben kırgınım. Canımın nasıl yandığını, uğradığımız haksızlıkların açtığı yaraları, bir Allah’ım (c.c.) ve bir de rahmetli annem-babam bilir.

Fakat kırgın olmak başka bir şey, vatanı sevmek ise bambaşka bir şeydir. Siyasetçiler, gelir geçer, makamlar sahiplerini değiştirir, iktidarlar yozlaşır; devletin bugünkü sahipleri hukuku çiğner, adaleti yerle bir eder. Bunlar beşerî ve geçici hastalıklardır. Vatan ise bunların çok ötesindedir. Vatan; toprağın kokusu, tarihin emaneti, mazlumların sığınağı, başta annem-babam olmak üzere mezarlarda yatan ataların sessiz ama en güçlü sesidir.

Bütün Mağduriyetlere Rağmen: Külfeti de Nimeti de Bizimdir

Yirmi altı yıl Almanya’nın düzenini yaşamış, kendi emeğiyle ayakta kalmış bir insan olarak bugün bütün samimiyetimle söylüyorum: Ben bu ülkenin neşesini de acısını da, baharını da kara kışını da bu yaştan sonra hiçbir konfora değişmem. Almanya’nın bana vereceği rahat bir hayatı, köyümün tozlu ama can yakan yollarının bir metrekaresine bedel değil.

Bize bu mağduriyetleri yaşatanlara karşı hak arayışımız baki kalacaktır elbette. Ancak bu kırgınlık, bu topraklara olan sevdamızı, bir bilim ve fikir insanı olarak milletimize karşı mesuliyetimizi gölgeleyemez. Çünkü vatan, seçilebilen bir otel odası değil; kaderin alnımıza yazdığı, değiştiremeyeceğimiz, kaçamayacağımız ve kaçmak da istemeyeceğimiz kaderimizdir.

Külfeti de başımızın üstündedir, nimeti de. Kırgınlığımız adaletsizliğe, sevdamız ise bu aziz vatana ve onun necip halkınadır. Ve ne olursa olsun; ben vatanımda yaşamayı, gurbetin en konforlu saraylarına tercih ederim. Ve Mirat-Haber’de Hakkın sesini duyurmak maksadıyla sağlığım elverdiği sürece yazmaya devam edeceğim, vesselam.

Prof. Dr. Ali Seyyar

Yazarımızın Diğer Yazılarını Okumak İçin Lütfen Bu Linki Ziyaret Ediniz.

Mirat Haber – YouTube