KUR’AN’DA AHİRET HAYATI – 1

İslâm Dini’nin temel iman esaslarından biri Âhiret Günü’ne inanmaktır; inançlarımız ve amel­lerimize göre, mutluluk dolu, ya da belirli bir süresi ve­ya bütünü azaplarla çevrili ebedî bir hayat yaşamak için, ölümden sonra tekrar diriltileceğimize iman etmektir.

İnsan, bu yüceler yücesi güne inanmadıkça, bu mu­kaddes günü yakınlardan yakın bilmedikçe, bu günün korkusuyla ürpermedikçe, bu günün saadetine arzu duymadıkça Dünya Hayatı’nı mânalandıramaz, yaşama aşkı ve emelleriyle dolu canlı ve gayeli bir hayat süre­mez, iradesi ve imkânlarını faziletlere yönelterek özle­mi duyulan bir Hak ve Halk insanı olamaz.

Bunun içindir ki, Âhiret Günü’ne îman konusu Kur’ân-ı Kerim’de çokça işlenmekte, bu Azîm Gün’ün varlığı ve oluş şekli şuurlara yerleştirilmekte, bu mut­lak adalet günündeki ilâhî muhakeme bütün dehşeti ve ayrıntılarıyla bildirilmekte, Cennet ve nimetleri, Ce­hennem ve azabı gayet açık bir şekilde tasvir olunmak­tadır.

İnşâallah bu ve bir sonraki yazımızda Âhiret Günü’ne iman mevzuunu Kur’ân’ımızda açıklanan şek­liyle özetleyerek sunmaya çalışacağız.

Bu gerçek ve yüce günün biricik mâliki ve hâkimi olan Mevlâmız şöyle buyurur:

İnkarcılar, öldükten sonra asla diriltilmeyeceklerini zannedip iddia ettiler. (Ey Peygamber! Onlara) de ki: Hayır, (zannettiğiniz gibi değil.) Rabbim hakkı için muhakkak yaptıklarınız size haber verilecektir. Bu ise, Allah’a göre kolaydır.

Gökleri ve yeri yaratan (Allah’ın), onlar gibisini yaratmaya gücü yetmez mi? Elbette buna gücü ye­ter. O, her şeyi yaratandır, her şeyi bilendir. [1]

Aziz Mü’minler!

İnsanların inanmaya çağrıldıkları Ahiret Günü’nün, Kâinat Nizâmı’nın çöküşü ile başlayacak ilk safhasını ve insanların büyük bir korku ve dehşet içeri­sinde kabirlerinden diriltilerek çıkarılacaklarını Kur^‘an’ımız şöyle açıklamaktadır.

Gök, yarıldığı zaman,
Güneş, dürüldüğü (ve ziyası söndürüldüğü za­man,)
Yıldızlar, dökülüp saçıldığı zaman,
Dağlar, yürütüldüğü (toz, duman olduğu) za­man,
Denizler, fışkırtıldığı, kabirler (in toprağı) alt üst edildiği zaman,
İnsan, ‘kaçış nereye?’ diyecek. Hayır, hiçbir sığınak yok.
O gün, kişi, (Hak iddia ederler korkusuyla) kar­deşinden, anasından ve babasından, zevcesinden ve oğullarından kaçacak…
O gün, herkesin varıp duracağı yer ancak Rabbinin huzurudur. [2]

Muhterem Mü’minler!

Manâlarını sunduğumuz Kur’ân âyetlerinde oluş şekli açıklanan Âhiret Günü’nde insanların Allah’ın huzurunda nasıl muhakeme olunacaklarını da Kur’ân’ımız sadece belirtmektedir:

Herkesin boynuna işledikleri amelleri dolarız ve Kıyamet Günü açılmış bulacağı hayat kitabı/ filmini önüne çıkarırız (ve şöyle deriz.)

(Amel) Kitabı’nı oku. Bugün kendi hesabını kendin göreceksin.

Amel Kitabı ortaya konunca, suçluların onda ya­zılı olanlardan korktuklarım görürsün.

– Vah bize, ey­vah bize! Bu amel kitabı, nasıl olmuş da küçük büyük bir şey bırakmadan hepsini saymış derler.

Yaptıkla­rını hazır bulurlar. Rabbin kimseye haksızlık etmez.

İşte o gün ağızlarını mühürleriz.

Kendi dilleri, elleri ve ayakları yapmış olduklarına tanıklık eder, O gün, Allah onlara kesinleşmiş cezalarım verecek­tir. Allah’ın apaçık hak olduğunu bileceklerdir. [3]

Aziz Mü’minler!

Mükâfat ve ceza verişinde Allah’ın adaleti tecelli etmeye başlayınca, Allah’ı, elçisini ve kanunlarını tanımayan inkârcı ve isyancıların, yoksun kalacakları mut­luluktan ve uğrayacakları azâbdan ötürü pek büyük ne­damet duygulan içerisinde vahlanacaklarını, ama bu sızlanışların bir faydası olmayacağını, zira hiçbir dost ve yardımcının bulunmayacağını da Kuranımız bütün tafsilatıyla açıklamaktadır.

Evet, onlar korku ve ızdıraplarından vahlanacaklar. Rabbimiz şöyle buyurur:

… O gün kişi elleri ile yapıp öne   sürdüğü işlere bakar, inkârcı ve isyancı kişi de şöyle der. Ah! Ne olur­du ben bir toprak olaydım. (Keşke dirilmeyeydim.)

Ne olaydı, ben Hak Peygamberle (ve O’nun izindekilerle) beraber bir kurtuluş yolu edineydim.

Yazıklar olsun bana! Keski, beni sapıtan falanı dost edinmeyeydim.

Vallahi beni, bana geldikten sonra Kur’ân düze­ninden o sapıttı.

Artık onlara, aracıların şefaati fayda vermez.

(Zaten Allah’ı, elçisini ve kanunlarını tanıma­makla öz nefislerine, hakları çiğnemekle de fertlere ve topluma) zulmedenlerin ne dostu ne de dinlenir bir şe­faatçisi olur. [4]

Aziz Mü’minler!

Kur’ân ve Sünnet ölçülerine göre, iman etme­dikçe ve tövbe ile arınarak yaşamadık­ça; Allah’a, Peygamberlerine ve Ahiret Günü’ne inanmayanlar, Mevlâmızın ve Peygamberimiz’in hayatımızı düzenleyen emir ve yasaklarına uymayanlar Cehennem’e atılacaklardır.

Evet inançsızlar, namaz kılmayanlar, cemiyetin fakir kesimini kalkındırmak istemeyenler, zekât vermeyenler, çeşitli entrikalarla fert ve toplum haklarına tecâvüz edenler; zinacı, içkici ve teşhirciler: Hak’ka çağırdıkları halde Hak’la yaşamayanlar gi­bi inkârcılar ve günahkârlar, inanmadıkları veya azabından kaçındıracak hayatı sürdürmedikleri için Cehennem’e atılacaklar ve Allah onlara şöyle buyuracak:

Bu âhiret günümüze kavuşmayı unutmanıza karşılık tadın azabı. Doğrusu şimdi biz de sizi unut­tuk. (Sizi Cehennem’e bıraktık.)

Yaptıklarınıza karşılık, çekin o, ardı arkası kesilmeyen azabı! [5]

İslâm Dini’ni hayat düzeni edinerek Allah’a ve Peygamberine itaat edenler de mutluluk yurdu Cennetlere gönderilecekler ve onlara şöyle denilecek:

«İşte, söz, iş ve davranışlarınızla İslâm Nizâmı’­na göre yaşamanız sebebiyle mirasçısı olduğunuz Cennet.»

«(Her türlü elemden arınmışlık,) selâmet size. Ar­tık mutlusunuz. Ebedî olarak kalmak üzere girin Cen­nete.» [6]

Mevzuumuza, devam edeceğimizi bildirir, yazımızı bir hadis anlamıyla bitiri­rim:

İbn-ü Ömer (r.) anlatıyor.

Allah’ın Resulü (s.) ile beraberdim. Ensar’dan bir sahâbî (Allah’ın Resûlü’ne) geldi ve O’na selâm verdi. Sonra da sordu:

–  Ya Resulallah! Mü’minlerin en üstünü hangisi­dir?

–  Onların İslamî yaşayış çizgisinde ahlâkı en güzel olanıdır.

– (Ya Resulallah!) Mü’minlerin en zekisi hangi­sidir?

–  Onların ölümü en çok hatırlayanı, ölümden son­rası için en güzel bir şekilde (Âhiret) hazırlığı yapanı­dır. [7]

Dipnotlar

[1] Teğabün 7; Yasin 81.

[2] Sırasıyla bak. İnfitar 1; Tekvîr 1; İnfitar 2; Tekvîr 3; İnfitar 3-4; Kıyamet 19; Abese 34-36; Kıyamet 12.

[3] Sırasıyla bak. İsra 13-14; Kehf 49; Nur 24-25.

[4] Sırasıyla bak. Nebe 40; Furkan 27-29; Müddessir 48; Mümin 18.

[5] Secde 14.

[6] Araf 43; Zümer 73.

[7] Tac 5/212; İ. Mace, Hn. 4259.

Ali Rıza Demircan

Yazarımızın Diğer Yazılarını Okumak İçin Lütfen Bu Linki Ziyaret Ediniz.

Mirat Haber – YouTube