SEVİMLİ, AFACAN MI, SESSİZ ÇIĞLIK MI?

Geçtiğimiz günlerde, yine bir gencin adının  cinayetle anıldığını duyduk. Haberi ilk duyduğumda içim sıkıştı. Çünkü bu genç, daha önce elinde satırla yakalanmış. Ama “Babam pideci, ona götürüyordum” demiş. Normal kabul edilmiş ya da önemsenmemiş. Birkaç hafta sonra o satır bir can aldı. Ahmet Minguzzi isimli pırlanta gibi bir genç hiç uğruna hayatını kaybetti.

Böyle olaylarda içimiz sızlıyor belki ama ne yazık ki çabuk unutuyoruz. Oysa bazı haberler sadece haber değildir. Sessizce üzerimize sorumluluklar bırakır. Görmek isteyen için…

Bu olayın üstüne ekranlarda bir başka haber izledim. “Sevimli Afacanlar” başlığıyla çocukların apartman ziline basıp kaçtığı bir görüntü. Komşu, çocukları kameraya alıyor. Kapı açıldığında kaçarken yakalanıyorlar. “Biz yapmadık, başka çocuklar yaptı” diyorlar. Ekran başındakiler gülüyor. Sunucular da olayı hafife alarak anlatıyor.

Küçük bir şaka gibi gösterilen bu olayda aslında iki önemli şey var: Rahatsız etmek ve yalan söylemek. Çocuklar bunu bilinçli yapmadı belki ama yapılan şeyin yanlış olduğunu fark etmek de büyümenin bir parçası. Ve çocuklar bunu kendi başlarına değil, bizim onlara gösterdiğimiz yolla öğrenirler.

Ben artık şunu çok net görüyorum: Biz artık yanlışla doğru arasında kalan gri alanda kayboluyoruz. “Ne olacak canım” dediğimiz her küçük olay, başka bir yerde devleşiyor. Bugün “afacanlık” dediğimiz yaramazlık, yarın bir başkasının canını yakabiliyor. Küçük bir yalan büyüyüp bir hayat tarzına dönüşebiliyor.

Daha vahimi şu: Çocuklar ne yaptığından çok, bizim neye nasıl tepki verdiğimizi izliyorlar. Eğer bir çocuğun yalanı karşısında gülüyorsak, ona “yalan bazen işe yarar” demiş oluyoruz. Eğer bir gencin elindeki satırı sıradan görüyorsak, ona “şiddet olağan bir şey” mesajını vermiş oluyoruz.

Bugün birçok genç dizisinde öfke, tehdit, intikam duyguları neredeyse kahramanlık gibi sunuluyor. Kavga eden, bağıran, el kaldıran karakterler güçlü olarak gösteriliyor. Ve gençler bu karakterleri sadece izlemiyor; onları taklit ediyor. Çünkü çocuklar sözden çok, örnek alarak öğrenir. Gerçekten güçlü olanın sessiz kalabileni, empati kurabileni, çözüm arayanı olduğunu göremeyen bir genç, öfkeyi yol zanneder.

Her davranışın bir geçmişi vardır. Ve genellikle o geçmişte görülmemiş bir ses, duyulmamış bir ihtiyaç, fark edilmemiş bir duygu vardır. Bu yüzden mesele sadece bir satır ya da bir zil değil. Asıl mesele, büyümekte olan çocukların yanında kimlerin durduğu, nasıl durduğu…

Bazen sadece “çocuktur, yapar” deyip geçiyoruz. Ama çocuk olmak hiçbir şeyin hesabını vermemek değil. Aksine, neyin doğru neyin yanlış olduğunu öğrenmek için en hassas zamandır. O dönemde yapılan yanlışlara nasıl karşılık verdiğimiz, çocukların hayatla kuracağı ilişkinin temeli oluyor.

Korkutmak değil, konuşmak. Suçlamak değil, anlamak. Susturmak değil, yol göstermek gerekiyor.

Bugün görmezden geldiğimiz her küçük davranış, yarın bir başka haberin başlığı olabilir. Ama bugün fark ettiğimiz ve üzerine konuştuğumuz her detay, belki bir çocuğun daha doğru bir yolda yürümesine vesile olur.

İşte bu yüzden çocuklara bırakacağımız en büyük miras ve dua Kur’an ahlakı olsun. Kurallarla değil, değerlerle büyüsünler. Korkuyla değil, vicdanla yönlerini bulabilsinler.

ŞEYMA DEMİRCAN NAMAZCI 

İSLAMİ HABER ‘MİRAT’  -YOUTUBE- 

YAZARIN DİĞER YAZILARINA ULAŞMAK İÇİN BURAYA TIKLAYINIZ