Türkiye’nin mevcut siyasi konjonktüründe muhalefet olgusunu yapısal ve işlevsel açıdan değerlendirdiğimizde, ne yazık ki bütüncül ilkelerden ve somut politika önerilerinden yoksun, dar bir hareket alanı görmekteyiz.
Günümüz siyasal söylemi; alternatif projeler, uygulanabilir vizyonlar veya yapıcı reformlar üretmek yerine, iktidar partisinin olası aksaklıkları üzerinden reaksiyonel pozisyon alma kolaycılığına dayanmaktadır. Türkiye’nin geleceğine yönelik vizyoner adımlar atmak yerine, süreci izlemekle yetinen bir tutum, muhalefet anlayışının ana karakteristiği haline gelmiştir.
Bu niteliksel yetersizliğin en belirgin yansıması, ülkenin makro dengelerini ve toplumsal yapısını ilgilendiren yasal düzenleme süreçlerinde gözlemlenmektedir. Belli sembol isimler üzerinden kurgulanan algı yönetimi stratejileriyle, kamuoyunda gerçeklikle bağdaşmayan bir “genel af” algısı tesis edilmeye çalışılmaktadır. “İhanet” veya “bölünmezlik” gibi retorik açıdan elverişli ve toplumsal hassasiyetleri istismar etmeye açık söylemler, kısa vadeli siyasal rant elde etme aracı olarak kullanılmaktadır.
Oysa söz konusu yasal adımların temel dayanağı; bölgesel ve küresel düzeydeki vesayet odaklarının planlarını hükümsüz kılmak ve toplumsal barış ile kardeşlik iklimini kalıcı kılmaktır. Nihai hedef; toplumumuzu uluslararası sistemin pasif bir nesnesi değil, geleceği şekillendiren etkin bir aktörü konumuna taşımaktır.
Eleştirel söylemi bir siyaset biçimine dönüştüren bu anlayış, sergilenen kutuplaştırıcı dilin ülkenin sosyo-ekonomik gelişmesini akamete uğratacağını ve Türkiye’yi küresel ölçekte vasatlığa mahkûm edeceğini bilmektedir. Buna rağmen, seçimi kazanma odaklı dar çerçeveli siyasal ajandalar, kamusal yararın ve vizyoner devlet aklının önüne geçmektedir.
Benzer bir durum yakın siyasi tarihimizde de tecrübe edilmiştir. Rahmetli Turgut Özal döneminde küresel ekonomiye entegre olan, dış ticaret hacmini genişleten ve kişi başına düşen milli geliri artıran nitelikli büyüme hamleleri; takip eden süreçte popülizm odaklı siyasal vaatlerle kesintiye uğramıştır. Bu durum, kazanımların durmasına, devlet mekanizmasının istikrarsızlaşmasına ve vesayet odaklarının yeniden etkinleşmesine zemin hazırlamıştır. Günümüzdeki reaksiyonel yaklaşım da benzer bir durağanlık riskini barındırmaktadır.
Sonuç olarak, somut projeler ve alternatif politikalar geliştirmek yerine slogan odaklı bir söyleme sığınmak, siyasal kurumsallaşmayı zedelediği gibi toplumsal dokuya da zarar vermektedir. Yapıcı içerikten yoksun bu gürültü siyasetinin, ne uygulayıcılarına ne de kamuoyuna sürdürülebilir bir fayda sağlaması mümkündür.
İSRAİL’DE SEÇİME GÜNLER KALA KRİTİK PROTESTO: NETANYAHU HÜKÜMETİNE KARŞI SOKAKLAR KARIŞTI TEL AVİV — İsrail'de…
Gazze’de İsrail Saldırıları: Son 24 Saatte 15 Filistinli Hayatını Kaybetti İsrail’in Gazze Şeridi’ne yönelik saldırılarında…
TÜRKİYE’DE İŞSİZLİK YÜZDE 8,4’E YÜKSELDİ Eylül ayında işsiz sayısı 198 bin artarak 2 milyon 967…
MISIR’DAN SUUDİ ARABİSTAN’A ASKERÎ DESTEK KARARI Mısır Temsilciler Meclisi, Yemen’deki Husilerin Suudi Arabistan’a yönelik saldırılarının…
Mekke İttifakı’ndan Tahran’da Kritik Zirve Türkiye, Suudi Arabistan ve Pakistan’ın üst düzey temsilcileri, Tahran’da İranlı…
ÜRDÜN SURİYE’NİN GÜNEYİNİ BOMBALADI: EN AZ 7 SİVİL HAYATINI KAYBETTİ Ürdün Hava Kuvvetleri, Kerek’te dokuz…
View Comments
Türkiye’de muhalif kim?rejimin sahibi chp’mi,yoksa CHP rejimini biz CHP’den daha iyi yönetiriz diyen akp’mi?seçimlere sadece laik partilerin katılabildiği,sadece laik olanların aday olabildiği bir coğrafyada aslında seçimde yoktur,çoklukta teklik vardır,bir tür teslisleme gibi.