VAHİY PENCERESİNDEN: TAKDİRİN SIRRI VE EVLAT İMTİHANI

VAHİY PENCERESİNDEN: TAKDİRİN SIRRI VE EVLAT İMTİHANI

Şûrâ 49-50: “Göklerin ve yerin mülkü Allah’ındır. O, dilediğini yaratır; dilediğine kız çocukları verir, dilediğine erkek çocukları verir.”

“Veya onları hem erkek hem kız olmak üzere çift verir. Dilediğini de kısır bırakır. Şüphesiz O, hakkıyla bilendir, hakkıyla güç yetirendir.”

İlahi Takdirin Sessiz Hikmeti

“Biz dilediğimize erkek, dilediğimize kız evlat veririz. Dilediğimizi de kısır bırakırız…”
Bu ayet, insanın kaderine dair unuttuğu en büyük hakikati hatırlatır: Her şey Allah’ın ilminde, kudretinde ve hikmetindedir.

İnsan çoğu zaman kendi arzu ve planlarının etrafında bir hayat tasarlar. Fakat Rabbimiz, kuluna en hayırlı olanı, bazen vererek bazen de vermeyerek öğretir. Birine evlat nimeti ihsan eder, bir başkasını bekleyişle sınar. Bu farklılık, ilahî adaletin değil; ilahî hikmetin derin bir tecellisidir.

Evladın Bir Rahmet Olarak Verilişi

Evlat, anne babaya verilen bir lütuf olduğu kadar, bir sorumluluğun da başlangıcıdır.
Bir kız çocuğunun gülüşü, bir erkek çocuğunun duası… Hepsi birer rahmet damlasıdır.

Rabbimiz kimine erkek verir, kimine kız… Çünkü O bilir ki hangisinin hangi kalbi olgunlaştıracağını, hangi evi güzelleştireceğini, hangi gönlü arındıracağını sadece kendisi takdir eder. İnsan sadece sonuçla yüzleşir; hikmeti ise çoğu zaman zamanla idrak eder.

Bekleyişle Sınanan Gönüller

Kimileri vardır ki evlat özlemiyle yaşar. Yıllarca dua eder, sabırla bekler.
Her ayet, her secde, her gece duasında biraz daha olgunlaşır; kalbi biraz daha derinleşir.

Belki de Rabbimiz o mübarek kullarını, dualarını gecenin karanlığında en samimi hâliyle O’na yükselten özel bir sınıfa dâhil etmiştir.
Evlat sahibi olamamak bazen bir eksiklik değil, bir yakınlaşma vesilesidir.
Bazen çocuk sevincini yaşamak değil, sabrın ve teslimiyetin tadına varmak insanı Allah’a daha çok yaklaştırır.

Nimetle Şükür, İmtihanla Tevekkül

Evlat verilen için şükür, verilmeyen için tevekkül vardır.
İnsan çoğu zaman sahip olduklarını unutup, sahip olamadıklarına odaklanır.
Oysa hiçbir nimet zorunlu değildir. Hiçbir imtihan da boşuna değildir.

Ayet bize fısıldar:
“Sahip olduğun da benim, sahip olamadığını sandığın da benim… Sen sadece emanetçisin.”

Bu bakış açısı, insanın kalbinde huzur kapısı açar. Zira ilahî takdir karşısında rızayla eğilen bir gönül, hayatın her hâline karşı daha güçlü, daha dengeli ve daha teslimiyet sahibidir.

Kaderin En Güzel Yazılışı

Rabbimiz kimi kulunu çocuk neşesiyle sınar; bazen evladın yetişmesi, bazen terbiyesi, bazen de imtihanıyla…
Kimini de evlat özlemiyle arındırır.
Kiminin kalbini sabırla, kimininkini şükürle yoğurur.

Her hal, insanı olgunlaştırmak için özel olarak seçilmiş bir kader dokusudur.
Çünkü Allah, kulunu en iyi bilendir; neyin ona rahmet, neyin ona yük olacağını herkesten önce O görür.

Son Söz: Teslimiyetin Huzuru

Bu ayet, sadece evlat gerçeğini değil; insanın Rabbine karşı duruşunu da anlatır.
İnsanın gücü sınırlıdır; ama Rabbi sınırsızdır.
İnsanın arzuları geçicidir; Rabbi takdir edendir.
İnsanın planları değişir; Rabbi her şeyi bilir ve en güzel şekilde yazar.

Ve en nihayetinde:
Evlat nasipse gelir, dua nasipse kabul olur, sabır nasipse cennet olur.

Bu hakikati idrak eden gönüller, takdirin her hâline rıza gösterir; çünkü bilir ki Rabbimiz verirken de güzeldir, vermediğini bildirirken de güzeldir.

GÖNLÜNÜZÜN AYNASI MİRAT HABER

MİRATYOUTUBE