YAZ KUR’AN KURSU YETİYOR MU?

Okulların kapanmasına günler kaldı. Açıkçası oğlum için bir yaz programı arayışında değilim. Ama geçtiğimiz günlerde TÜGVA’nın yaz okulu afişini görünce içimden geçen ilk şey çok yol alınmış olduğuydu.
Programda spor faaliyetlerinin yanında Peygamber Efendimizin hayatı, adab-ı muaşeret ve Kur’an-ı Kerim dersleri de yer alıyor. Üstelik bu kurslar ücretsiz ve ilçe okullarında gerçekleştiriliyor.
Meslek hayatımın ilk yıllarında okulda besmele çekmenin, dua etmenin, hatta din kelimesini telaffuz etmenin bile tedirginlik oluşturduğu günleri hatırlayınca bugün gelinen noktayı kıymetli buluyorum.
Din eğitimi MEB eliyle camiden çıkıp okul sıralarına kadar ulaşabildi. Bu önemli.
Fakat aynı manzara başka bir gerçeği de yüzümüze vuruyor.
Çocuklarımızın akademik gelişimi için dokuz ay boyunca planlar yapıyor, eksiklerini tamamlamak için kurslar arıyor, öğretmenleriyle görüşüyor, başarılarını takip ediyoruz.
Din eğitimi söz konusu olduğunda ise birkaç haftalık yaz programlarını yeterli görebiliyoruz.
Bir nesildir bunu yapıyoruz.
Bugünün anne babalarının önemli bir kısmı da din eğitimini yazın gittikleri camilerden aldı.
Elifba öğrenildi.
Sureler ezberlendi.
Yaz bitti.
Din eğitimi de bitmiş sayıldı.
Öğrenilenler zamanla gelenekle karıştı. Kulaktan dolma bilgilerle devam etti. Nedenleri üzerinde düşünülmeyen, hayatla bağı kurulmayan bilgiler hafızada kaldı ama karaktere dönüşemedi.
Bu yüzden bugün birçok insan ibadetin nasıl yapılacağını biliyor ama niçin yaptığını anlatmakta zorlanıyor.
Dini seviyor ama hayatına nasıl yön vereceğini bilmiyor.
Çocuklarına inancını aktarmak istiyor ama nereden başlayacağını kestiremiyor.
Çünkü insan yalnızca bilgiyle yaşamaz.
Anlamla yaşar.
Psikolojinin yıllardır söylediği gerçeklerden biri budur. İnsan ait olmak, anlam bulmak ve hayatını açıklayabilmek ister. Çocuklar da küçük yaşlardan itibaren ölümün ne olduğunu, neden yaşadığını, iyiliğin ve kötülüğün ne anlama geldiğini sorgular.
Bu sorular cevapsız kalmaz.
Ailenin cevap vermediği yerde ekranlar konuşur.
Okulun dokunmadığı yerde sosyal medya konuşur.
Doğru kaynakların ulaşamadığı yerde başka sesler konuşur.
Boşluk uzun süre boş kalmaz.
Bu yüzden din eğitimi yalnızca ailenin omzuna bırakılacak bir konu değildir.
Yalnızca camiye de bırakılamaz.
Yaz kurslarıyla da sınırlandırılamaz.
Karakter eğitimi, değerler eğitimi ve manevi gelişim eğitim sisteminin bütünü içinde düşünülmek zorundadır.
Nasıl matematik eğitimi yaz aylarına sıkıştırılmıyorsa, nasıl dil gelişimi birkaç haftalık kurslarla geçiştirilmiyorsa; inanç, ahlak ve değer eğitimi de yılın belli dönemlerinde hatırlanan bir başlık olmamalıdır.
Bu yüzden yaz kursları kıymetlidir. Ancak asla yeterli değildir.
Çünkü hiçbir toplum nesillerini yalnızca kurslarla yetiştirmedi.
İnsanlar neye inanacaklarını, neyi değerli göreceklerini sadece sınıflarda öğrenmez. Ders kitaplarından, okudukları hikâyelerden, izledikleri filmlerden, yaşadıkları şehirlerden, kısacası içinde bulundukları kültürden öğrenirler.
Din de yalnızca öğretilen bilgiler bütünü değil, yaşanan bir hayattır.
Bu nedenle değerler ve din eğitimi hayatın merkezinde yer almalı; eğitim sistemi bu konuda daha fazla sorumluluk üstlenmeli, eğitimciler desteklenmeli, aileler yalnız bırakılmamalıdır. Çünkü burada konuştuğumuz şey bir program değil, bir hayatın kendisidir.

Şeyma Demircan Namazcı

Yazarımızın Diğer Yazılarını Okumak İçin Lütfen Bu Linki Ziyaret Ediniz.

Mirat Haber – YouTube