İNSAN NE ZAMAN ÖLÜR

İNSAN NE ZAMAN ÖLÜR?…
İnsan niye ana-baba olmak ister? Ölmemek, unutulmamak için… Nasıl yani? Evlat sahibi olmak istiyoruz; çünkü yaşamak istiyoruz, unutulmamak istiyoruz, bir iz ve eser bırakmak istiyoruz… genlerimizden bir tohum ekmek, fidana dönmek, meyveye durmak, insanlığa ve varlığa dokunmak, gönüllerde yaşamak, ama ne yaşamaktır âhh o yaşamak.
Doğru, bedenin hareketsizliği, eylemsizliği bir ölümdür. Beşerî faaliyetlerimizin son bulması da bir ölümdür. Ama unutmayalım ki, ruh gibi ölümsüz bir değerimiz, emanetimiz var. Aktif aklımızın, irademizin, vicdanımızın, zihnimizin ve fikrimizin ana kaynağı olan bir ruhumuz var. Sevgiyi, saygıyı, merhameti, empatiyi/halden anlamayı, adaleti, iyiliği, iyi insan olmayı, salih ameller ile insanlığı ve doğayı ıslah etmeyi, iyi, doğru ve güzel işler yapmayı
bizlere ve fıtratımıza yerleştiren bir ruhumuz var. Ruhumuz varsa, ölümsüzlük var, iki dünyalı olmak ve iki dünyada da yaşamak var, iki dünyanın efendisi, iyi, doğru ve güzel insan olmak var.
Çünkü ruhun varlığı ile Allah’ın varlığı birbirinden hiç ayrılmamıştır. “Ben, onun yaratılışını tamamladığım ve ona Ruhumdan üflediğim zaman, siz ona saygı duyun/emrine amade olun!”(Hicr,15/29)
O ruh, bizden ayrılınca vefa gösterip döneceği yer belli. İşte ruhun ölümsüzlüğü ve bizi taşıyacağı o saadet yurdu/âhiret, Allah’ın bize lütfettiği en büyük ikramdır. Şimdi bu güzel ruhun Rabbine ve ölümsüzlük yurdu âhirete gel de iman etme…
O bizi şereflendirmek istiyor; bizse aklı, iradeyi, vicdanı, zihni ve düşünceyi/ruhu görmezden geleceğiz, hiç gündemimize almayacağız, ama ölmeden önce ölen, iki ayaklı tabut misali dolaşan, 20’sinde ölüp de 70-80’inde gömülmeyi bekleyen, ayak üzeri hayat süren bir beşer olmak mı istiyoruz?
Aman dikkat! İnsan toprağa gömülünce değil; kendi kendini değersizleştirdiğinde, unutulduğunda ölmüştür. Ölüm, sadece bir eşik atlama, âhirete geçiştir; ruhun ebedi yolculuğunun ilk durağıdır. İnsan bedenen öleceği nasıl mutlak ve kesinse, ruhen ölmediği ve ölmeyeceği de o kadar kesindir.
Dünya hayatı, bir misafirhanedir; ölüm ise sonsuz yurdumuza/Cennete dönüş yolculuğudur.
Elbette “Allah’a ait bizler, hep O’na doğru dönüşte olacağız.”(Baraka,2/156)
Sonuçta herkes ölür ama kimisi toprağa gömülür, kimisi yüreğe… Ve dualarla, hayırlarla, iyiliklerle yaşar da yaşar; taa ebedî saadet yurdu Cennete kadar…

NURİ ÇALIŞKAN 

YAZARIMIZIN DİĞER YAZILARINI OKUMAK İÇİN LÜTFEN BU LİNKİ ZİYARET EDİNİZ

İSLAMİ HABER “MİRAT”

MİRATYOUTUBE