
10 Kasım’da saat 09.05’te gerçekleştirilen saygı duruşları, trafikte ve günlük yaşamda hayatın durdurulması, tarihi şahsiyetlerin toplumdaki yeri ve eleştiri özgürlüğü tartışmalarını yeniden gündeme taşıdı.
Mustafa Kemal üzerinden yürütülen tartışmalarda, bir tarihi şahsiyetin anılmasıyla onun zamanla eleştirilemez ve sorgulanamaz bir konuma getirilmesi arasındaki fark dikkat çekiyor. Saygı duruşunun toplumsal bir zorunluluğa dönüşmesi, insanların günlük yaşamlarına müdahale edilmesi ve belirli bir tarihî kişiliğin kutsallaştırılması eleştirilerin odağında yer alıyor.
Tartışmalarda yalnızca anma törenleri değil, Cumhuriyet’in ilk yıllarındaki siyasi uygulamalar da gündeme geliyor. 1925’te çıkarılan Takrir-i Sükûn Kanunu, muhalif gazetelerin kapatılması ve Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası’nın faaliyetlerine son verilmesi, dönemin demokrasi ve özgürlük anlayışı açısından değerlendiriliyor.
Oysa tarihi şahsiyetleri anlamanın yolu onları dokunulmaz ilan etmekten değil, yaptıklarını ve yapamadıklarını bütün yönleriyle incelemekten geçiyor. Bir insanın doğru icraatları takdir edilirken yanlışları da eleştirilebilmelidir.
Hiçbir insan eleştirinin üzerinde değildir. Tarihî kişilikleri putlaştırmak, tarih bilincine değil, sorgulamadan kabullenme kültürüne hizmet eder. Asıl ihtiyaç duyulan, şahısları kutsallaştırmak değil, hakikati esas almaktır.
İSLAMİ HABER “MİRAT”