
Çalışmaların başarısı sürekli oluşlarıyla doğru orantılıdır. İslâm’ın öngördüğü çalışma biçimlerinde haftalık, aylık, yıllık veya dört yıllık çalışmalar yoktur. Dinin hâkimiyeti için çalışmak bir ibadettir ve sürekli olmalıdır. Yüce Allah, ömür boyu çalışmayı ve itaati istemiştir.[1] Cihad ve diğer İslâmî çalışmalar, dinimizin hâkimiyet alanına kapı açtığı ve var olanı devam ettirdiği oranda ibadettir. İbadet olması hasebiyle hayatın uzunluk ve genişlik boyutunu kapsamalıdır. Hz. Peygamber Efendimiz, usulüyle gece gündüz çalıştı; saniyelerini/anını bile değerlendirdi. Hayatında boşluk bırakmadı. İnşirah suresinin sonunu anlayan bir Müslüman, hayatında atalete yer vermez. Vahyin birinci muhatabı olan Resulullah (s.a.v.), anını Allah Teâlâ’nın yolunda değerlendirerek başarılı olmuştur. Müslümanlar, dört beş yıllık politik çalışmalarla İslâmî çalışmaları birbirine karıştırmaktadırlar. (Türk politikasında İslam’ı yegâne seçenek ve yol olarak gören politik bir kurum yoktur. Türk politikası Anıtkabir’e hesap vermek üzerine bina edilmiş Ataist ve yörünge üzerinde hareket eden müsaadeli bir yapıdır.) Buradaki temel yanlışlar; politik çalışmaları dinden kabul etmek ve dönemsel çalışmalarla hayırlı sonuçların olacağını beklemektir. Şahit bir Müslüman, yerleşik küfür sistemi ve resmî ideolojiden daha verimli, baskın, kapsayıcı, güçlü ve sürekli bir çalışmayı gerçekleştirmelidir. Bu yapılmayacak olursa idealler, ütopyaya dönüşür, küfrün ömrü uzar ve farkında bile olmadan itikadi bir savrulma yaşanabilir.
İslâmî çalışmalar bir hobi değildir. İbadettir. İbadetlerin fıkhı ve günlük takip edilecek ilmihalleri vardır. Bu inanç ve kavrayış çerçevesinde ortaya bir mücadele fıkhı konmalıdır. Zira Allah Yolunda çalışmanın temeli Hira’da ilk vahyin alınmasıyla başlamış ve kıyamete kadar devam edecektir. Cihad zamanla mukayyet olmayan bir ibadettir. Her an vardır. Elbette enfüsi ve afaki türleri olmakla beraber mücadelenin sebebi ya emniyetlerin (din, can, akıl, mal ve nesil-namus) yokluğu veya küfrün varlığıdır. Bugün için emniyetlerin varlığından bahsedilemez. Politeist hayat yapısı ve ideolojik dinlerin hâkimiyeti halkı Müslüman ülkelerde hiçbir emniyet alanını hayatta bırakmadı. Bunları örneklendirmek mümkündür. Küfrün egemenlik alanı ise her tarafı sarmış vaziyettedir. Amerika-Batı Avrupa merkezli Siyonist güdümlü dünya sistemi Müslümanları sarmalına çoktan aldı. Hayatlarının mikro alanlarına kadar kültürel ve yasal dayatmalar sundu. Yıllar geçtikçe gavur kültürü kanıksanıp götürdüğü itikadi değerler konuşulmadı. İnanç alanındaki sapmalar gündemin dışına itildi. Kitlesel irtidatlarla ilgilenen olmadı. Bütün bunları görecek olan âlim gözü adeta kör oldu. İnsanlar derneklerinde ve vakıflarında veya daha başka kurumlarında cazibesiz bir dille ve gündemden kopuk din anlatısıyla oyalanmaktadırlar. Bu yaklaşımdan ve anlayıştan hayırlı bir sonuç çıkmaz. Çözüm nebevi ilkeler üzerinden hareket ederek cihadı farzı ayın kabul edip sürekli çalışmayla mümkün olacaktır.