AĞIZLARINDAN BÜYÜK KELİME (SÖZ) ÇIKIYOR

İnsanlardan bazıları, öteden beri -hâşâ- “Allah evlat edindi”, “Allah’ın çocuğu/çocukları var” diye iddia ve bu saçmalığa iman ederler. Kur’an bu katıksız şirk inancına şöyle işaret ediyor:

“Onlar: “Allah, çocuk edindi” dediler. Hâşâ! O bundan münezzehtir. O hiçbir şeye muhtaç değildir. Göklerde ne var, yerde ne varsa hepsi O’nundur. Allah’ın oğlu olduğuna dair elinizde bir deliliniz de asla yoktur. Yoksa siz, Allah hakkında bilmediğiniz şeyleri mi söylüyorsunuz?” (Yûnus 10/68)

“Müşrikler, tuttular kullarından bir kısmını Allah’ın bir parçası saydılar. Doğrusu insan apaçık bir nankördür.

Demek Allah, yarattığı varlıklar arasından kendisine kız çocuklar edindi de, erkek çocukları size ayırdı, öyle mi?” (Zuhruf 43/15-16)

Bazıları da melekleri Allah’ın kızları saydılar.

“Bir de onlar kızları Allah’a yakıştırıyorlar; hâşâ Allah böyle şeylerden ve tüm noksanlıklardan yücedir…” (Nahl 16/57. Bir benzeri: İsrâ 17/40)

Müşriklerin bir kısmı da hoşlanmadıkları kızları Allah’a, erkek çocuklarını kendilerine nisbet ediyorlardı.

“Demek, ey müşrikler, beğenmediğiniz kız çocuklar Allah’ın, erkek çocuklar sizin, öyle mi?” (Tûr 52/39)

“Onlar hoşlanmadıkları şeyleri Allah’a yakıştırıyorlar…”  (Nahl 16/62) “… çok sevdikleri erkek çocukları ise kendilerine malediyorlar.” (Nahl 16/57)

“Ey müşrikler! Demek Rabbiniz sizi erkek çocuklarla şereflendirdi, kendisi de meleklerden kızlar edindi öyle mi? Gerçekten siz çok büyük, vebâli çok ağır bir söz söylüyorsunuz.” (İsrâ 17/40)

 “(O) müşriklere sor: “Kızlar Rabbinin de, erkek çocuklar onların mı?” (Sâffât 37/49. Bir benzeri: Necm 53/21-22)

Tevhid inancına göre Allah’a çocuk (evlat) isnat etmek  şirktir, O’na ortak koşmaktır, Allah’ın yanında tanrısal güçlere sahip olanların var olduğuna inanmaktır. (Bkz: İhlas Sûresi. Meryem 19/92)

Rabbimiz Kehf Sûresinin başında şöyle buyuruyor:

“Hamd, kuluna Kitab’ı (Kur’an’ı) indiren ve onda hiçbir eğrilik yapmayan Allah’a mahsustur.

(Allah onu), katından gelecek şiddetli bir azap ile (inanmayanları) uyarmak, salih ameller işleyen mü’minleri, içlerinde ebedî olarak kalacakları güzel bir mükâfat (Cennet) ile müjdelemek

ve “ALLAH ÇOCUK EDİNDİ!” diyenleri de uyarmak için onu  dosdoğru bir kitap kıldı.

Bu konuda ne kendilerinin, ne de atalarının hiçbir bilgisi yoktur. NE BÜYÜK BİR SÖZ (BU) AĞIZLARINDAN ÇIKAN! Onlar ancak yalan söylüyorlar.” (Kehf 18/1-5)

Burada Allah (cc) kullarına kendisine hamdetmelerini, hakkıyla övmelerini, O’nu üstün sıfatlarla –çünkü O hamdedilmeye layıktır- anmalarını emrediyor.

Arkasından azgın inkârcılara gelecek azabı inkâr edenleri ve “ALLAH ÇOCUK EDİNDİ!” diye iddia edenleri uyarmak,

sâlih ameller işleyenleri de sonsuza dek içinde kalacakları Cennetle müjdelemek için dosdoğru, içinde çelişki, yanlış, hikmetsiz bir şey olmayan bir kitabı (Kur’an’ı) inzâl ettiğini haber veriyor. Bu kitabı inzâl etmesi de O’na hamdetmeyi gerektirir.

Arkasından Allah’a iftira edip şirk koşanların durumunu beyan ediyor.

Müfteri müşriklerin Allah’ın çocuk edindiği iddiasına dair bilgileri, hüccetleri, kanıtları yoktur. Bu sözleri kesin bir bilgiye (ilme) dayanmaz. (Vahyin doğru bigiye ‘ilm’ dediğini hatırlayalım) Aksine aşırı bir cehâlete ve sapık ataları taklit etmeye dayanır. Belli ki atalarına da şeytan vesvese vermiştir.

“Onların bu konuda bilgileri yoktur”, çünkü bu konu imkân dışı olduğu için bilinecek bir husus değildir. Bir şeyin bilinmemesi ya ona ulaşan yolu bilmemekten kaynaklanır, ya da o şeyin bizzat kendisinin imkânsız olmasından, bilinmesinin mümkün olmamasından kaynaklanır. (Zemahşerî, el-Keşşâf, 2/676)

Şu üç zümre Allah’ın çocuğu olduğunu söylemişlerdir.

1. “Melekler Allah’ın kızlarıdır” diyen müşrik Araplar,

2. “İsa Allah’ın oğludur” diyen Hristiyanlar,

3. “Uzeyr Allah’ın oğludur” diyen Yahudiler.

İslâm bu inançları reddetmektedir. (TDV Meali, Kehf 18/5. âyet açıklaması, s: 283)

Kur’an’ın indiriliş amaçlarından biri de; “Allah çocuk edindi” diyenleri uyarmak içindir. Bazılarına göre burada uyarılanlar “biz Allah’ın kızları meleklere tapıyoruz” diyen müşrik araplardır.

Ancak âyet bu sapık ve temelsiz iddiada bulunan herkes için geçerlidir.

Onların ve atalarının bu iftira, yalan, saçma sözleri hakkında kesin bilgileri, delilleri yoktur. İddiaları yalandan başka bir şey değildir. Üstelik ağızlarından çıkan bu söz, yanlışlık, sapıklık, saçmalık açısından ne kadar büyüktür!

Vahiy böylelerinin bu temelsiz iddialarını taaccüp tarzında  karşılıyor: Hayret edilebilecek bir şey, Allah’ın çocuk edinmesi…

Bu ifade aynı zamanda onların iddialarının, ya da iftiralarının yalan açısından ne kadar büyük olduğunu haber veren bir ifadedir. Bu sözün ağızlarından çıkmaktan başka bir dayanağı olmadığı gibi, yalan ve iftiradan öte bir delili de yoktur. (İbni Kesir, Muhtasar Tefsir, 2/408)

Bu saçma ve asılsız sözü söyleyenler, bir şey bildiklerinden değil, bilmediklerinden, babalarını, yani atalarını veya kendilerine baba dedikleri papalarını taklid ederek söylerler. Bu iddia gerçek ilme uymaz. Bu adi söz Allah’a karşı büyük bir cüret, büyük bir bir laftır.

Burada “âbâ” (babalar) ve “kelime” deyimlerinin Hristiyanlara ait deyimlerden olduğuna dikkat edilirse bu kelimenin, en fazla onların ağzından çıktığına dikkat çekme olduğu anlaşılır. Hıristiyanların ataları, “Mesih oğlumdur diye gökten bir ses geldi.” derler dururlar. Bununla onlar, yalan ve saçmalıktan başka bir şey söylemiyorlar. (Elmalılı, H. Y. Hak Dini Kur’an Dili (sad.), 5/341)

Evet, “Allah çocuk edindi” diyen müşriklerin, Allah hakkında veya söyledikleri bu sözün mahiyeti hakkında hiçbir bilgileri yoktur. Bu hususlarda atalarından da gerçek bir ilim de almış değillerdir. Ağızlarından çıkan bu söz, ne ağır bir sözdür! (Taberî, İbni Cerir. Câmiu’l-Beyân, 8/176)

Onlar, bu sözlerini bilerek söylemiyorlar. Çünkü onlar, herhangi bir delile bağlı olmaksızın atalarını taklid ederek bu iddiada bulunmuşlardır. Allah hakkındaki iftiraları, söz olarak ne büyük, ne korkunç demektir. (Kurtubî, el-Câmiu li-Ahkâmi’l-Kur’an 1/1880. Ayrıca bkz: (Nesefî, Medâriku’t-Tenzîl, 2/286)

Müşrikler bu iddialarını ya cahilliklerinden veya asılsız bir evhamdan, ya da geçmişlerinden duyduklarını taklit ederek ve ne demek istediklerini bilmeden söylüyorlar. Allah hakkında bilgileri de azdı. O’nu hakkıyla takdir etselerdi (Bkz: Zümer 39/67. En’am 6/91. Hacc 22/74) O’nun hakkında evlât edinmeyi câiz görmezlerdi.

Bu sözde Allah’ı kullara benzetme ve yerine geçecek bir çocuğa ihtiyacı olduğu gibi daha bir çok evham vardır. Böyle bir inanç da büyük günahtır, şirktir.  (Beydâvî, Esrâru’t-Tenzîl, 2/4)

Allah’a çocuk isnat etmek o kadar büyük bir yanlış, o kadar büyük bir iftira, o kadar dehşet bir sözdür (kelimedir) ki…

“Bazıları: “Rahmân çocuk edindi” dediler. Hakikaten siz, pek çirkin bir şey ortaya attınız.

Rahmân’a çocuk isnat etmelerinden dolayı neredeyse gökler parçalanacak, yer yarılacak, dağlar yıkılıp çökecektir!

Halbuki çocuk edinmek Rahmân’ın şanına yakışmaz” (Meryem 19/88-92)

Her ne şekilde olursa olsun Allah’a karşı, Allah adına yalan uyduranlar da zalimlerdir. (En’am 6/93. Hûd 11/18-19)

Allah hakkında yalan uyduranlar da, O’na iftira edenler de asla kurtuluşa eremezler. (Yûnus10/69

Kur’an sonra Resulullah’ı şöyle teselli ediyor:

“Durum böyleyken bu son kitaba inanmazlarsa arkalarından üzülerek neredeyse kendini helâk edeceksin!” (Kehf 18/6)

Onların yüz çevirmelerinden bu kadar üzülmek doğru değildir. Çünkü kendini bedbahtlığa mahkûm edene üzülmek fayda vermez. (İbnu’l-Cevzi, Zâdu’l-Mesîr, s: 837)

Kur’an ayrıca bazı insanların Allah (st) hakkındaki zaaflarına şöyle işaret ediyor:

“İnsanlardan öylesi var ki, hiçbir gerçek bilgiye dayanmaksızın Allah hakkında tartışır durur ve işi gücü bozgunculuk olan her azgın şeytanın ardına düşer.” Şeytan ise kendini veli edinenleri saptırır.” (Hacc 22/3-4)

Sonuç olarak;

“Göklerin, yerin ve arşın Rabbi olan Allah, onların yakıştırdıkları her türlü noksanlıktan münezzehtir.” (Zuhruf 43/82. Ayrıca bkz. Sâffât 37/159, 180)

Hüseyin K. Ece

Yazarımızın Diğer Yazılarını Okumak İçin Lütfen Bu Linki Ziyaret Ediniz.

Mirat Haber – YouTube