ÇOCUKLARIMIZA KORKUYU MU TEVEKKÜLÜ MÜ ÖĞRETİYORUZ?

Bisiklete binmeyi yeni öğrenmiştim.
İlk defa parkta, dar bir yolda tek başıma sürüyordum. Karşıma bebek arabasıyla yürüyen biri çıktı. O ana kadar her şey yolundaydı. Sonra içimi bir korku kapladı.
“Ya dengemi kaybeder de bebek arabasının üzerine düşersem?”
Bir anda bütün dikkatim değişti. Yola değil, pedala değil, korktuğum ihtimale odaklandım.
Ve tam yanlarından geçerken düştüm.
O gün şunu fark ettim: Bizi bazen yaşadıklarımızdan çok, zihnimizde büyüttüğümüz ihtimaller yoruyor. “Ya hastalanırsam… Ya işimi kaybedersem… Ya çocuğuma bir şey olursa…”
Daha hiçbir şey olmamışken zihnimiz en kötü senaryoları yaşamaya başlıyor. Psikoloji alanındaki araştırmalar da kaygının yalnızca duygularımızı değil, dikkatimizi, kararlarımızı ve davranışlarımızı etkileyebildiğini gösteriyor.
Olmamış bir acının yükünü bugünden omuzluyor, yaşanmamış bir günü bugünden tüketiyoruz.
Birkaç gün önce bunun başka bir yönünü bir kez daha tecrübe ettim.
Oğlum bir haftadır aynı soruyu soruyordu.
“Anne, ya ben ölürsem? Ya sen ölürsen?”
Öyle ki bu korku günlük hayatını etkilemeye başlamıştı. İlk aklıma gelen, izlediği bir video ya da oynadığı bir oyundan etkilenmiş olabileceğiydi. Ama sonra dönüp kendime baktım.
Çok sevdiğim bir arkadaşımı yeni kaybetmiştim. Geride kalan çocuklarını düşündükçe içim parçalanıyor, ölümden daha çok konuşuyor, farkında olmadan yaşadığım duyguları evime de taşıyordum.
Kaygılarımı hiç dile getirmemiştim. Hatta oğlumdan saklamaya çalışıyordum. Ama o, kelimelerimi değil, duygumu okumuştu. Benim korktuğum şeyden korkmaya başlamıştı. Çocuklar neden korkmaları gerektiğini önce anne babalarının gözlerinden öğrenir.
Düşen bir bebeğin ağlamadan önce annesinin yüzüne bakması boşuna değildir. Çocuk önce anne babasının gözlerinde tehlike mi var, güven mi var onu anlamaya çalışır. Yüzümüzde telaş varsa telaşı, güven varsa güveni okur.
Biz anne babalar olarak çocuklarımızı her acıdan, her korkudan korumaya çalışıyoruz.
Oysa dünya bunun için yaratılmadı.
İnsan bazen korkacak…
Bazen kaybedecek…
Bazen çaresiz hissedecek…
Mesele bunların hiç yaşanmaması değil, yaşandığında neye tutunacağımız. İşte tevekkül burada başlıyor.
Tedbir başka şeydir, kaygı başka…
Tedbir bizi sorumluluğa çağırır.
Kaygı ise henüz yaşanmamış acıları bugünden yaşatır.
Tevekkül ise elimizden geleni yaptıktan sonrasını Allah’a bırakabilmektir.
Allah’a güvenin hayata yansımış hâlidir.
Kur’an bize acısız, kayıpsız, imtihansız bir hayat vaat etmiyor. Ama hiçbir zorluğu da umutsuz bırakmıyor. Her zorlukla beraber bir kolaylığın olduğunu haber veriyor.
Çünkü Allah, kulunu imtihan ediyor; ama rahmetini ve yardımını da ondan esirgemiyor.
Biz çocuklarımızı imtihansız bir hayata hazırlayamayacağız. Buna gücümüz yetmez.
Hazırlayabileceğimiz şey, imtihan karşısındaki duruşlarıdır.
İlk korkularında kime sığınacaklar?
İlk kayıplarında neye tutunacaklar?
İlk çaresizliklerinde hangi cümleyi hatırlayacaklar?
Bunun cevabını büyük ölçüde bizim hayatımız verecek.
Oğlum için ne mi yaptım?
Önce kendime döndüm. Kaygımı büyütmek yerine Rabbime sığındım.
Çünkü çocuklar sadece korkularımızı değil, korkuyla nasıl baş ettiğimizi de bizden öğreniyor.
Korkusuz olmayı değil…
Korkuya rağmen Allah’a güvenmeyi de…

Şeyma Demircan Namazcı

Yazarımızın Diğer Yazılarını Okumak İçin Lütfen Bu Linki Ziyaret Ediniz.

Mirat Haber – YouTube