DİKKAT! “HAY”DAN GELEN İMAN, YİNE “HÛ”YA GİDER…

İman deyip geçmeyelim; yaşam felsefemizin ilk kavramı, ve hayat görüşümüzün ilk kapısı iman.
Lafzen لا إله إلا الله / L İLÂHE İLLALLAH demek kolay. Kolay ile olay bitiyor mu? Hayır! daha yeni başlıyor. İlk hece, لا L ile başlıyor. Hayır, hayır! olmaz, olamaz, olmamalı; hiçbir sevgili, tekbir kutsal bulunmamalı aklımızda, kalbimizde ve yaşamımızda… ister büyük-küçük insan, ister iki ayaklı, ister dört veya çok ayaklı varlık, ister mal- mülk, para- pul, ister görünen- görünmeyen şeytan, ister ego-dürtü, istek, heves ve şehvet, ister makam-mevki ve şöhret ama ne varsa Allah’tan gayri her şeye, her varlığa dur-dur, hayır! asla olmaz, olamaz!demektir bu “L”nın anlamı. Nerde olmaz ve olamaz? Tanrılık vasfında ve sıfatında Allah’tan gayri hiç kimse ve hiçbir şey ön alamaz. Sevgide de hiçbir şeyi ALLAH KADAR SEVEMEYİZ!
“İnsanlar içinde, Allah’tan başkasını (O’na) ’eş ve ortak’ tutanlar (ve bazı kulları tanrı gibi kutsayanlar) vardır ki, onlar (bunları), Allah’ı sever gibi sevmektedirler. (Halbuki)İman edenlerin ise Allah’a olan sevgileri (herkesten ve her şeyden) daha kuvvetli ve şiddetlidir.”(Bakara,2/165)

Kur’an “Lâ ilahe illallah…” diyerek iman edenlerde yeni bir insan tasavvuru ve hayat görüşü inşa etmeyi hedefler. Bunun için de heybemizdeki eski turpları ve tortuları, eski algı ve ezberleri bütünüyle atmamızı, akıl, irade, vicdan ve hafızamızı temizlemeyi ve update etmemizi öncelikle talep eder.

“Kur’an’ın, onaylamadığı maddî-mânevî, görünen-görünmeyen inanç, ideoloji, düşünce ve davranışlarla ilgili her tür pislikten arın, temizlen, uzak dur!”(Müddessir, 74/5)

Bu aşamadan sonra bilincin eşlik edeceği iman; sahibine, sınırsız bir imkan sunar.
Bu imkanın, mümküne dönüşmesi için güçlü bir bedel ister, eylem ve amel ister.
Zira her inanç, AKIL’da bilgi ve ilim, EL’de amel ve eylem ile ancak imana dönüşür.
Dildeki/lafızdaki bir iman, AKIL’da bilgi ve bilinç, EL’de eylem ve ahlak ile desteklenmediği sürece varlığını sürdüremez ve bu iman, sahibinden kaçar, gider.

“HAYY”dan gelen “HÛ”ya gider/Allah’tan gelen yine O’na döner. Çünkü bedelsiz, sözle gelen bu imana, ne verdik ki, bizimle kala?Maalesef dil müslümanı olduk; kalmadı hal ve ahlâk müslümanlığımız.
Ahmet Yesevi : “Müslümanların ahlaksızlığının kaynağı, lafızla iman etmelerindendir.” diyor.
Lafzî iman, yaşam tarzımız olduğu için yalan,sahtekârlık, riyakârlık, bencillik, narsizm, kibir, nefret, öfke, iftira, tekfir, şiddet, işkence ve hatta ölüm, tabiatımız ve mesleğimiz mi oldu yoksa?…

Din, iman, ibadet ve ahlak hepsi yaşamımıza, gündemimize girmekle var olurlar; yoksa yokturlar. Hayatımıza değer-anlam kazandırmayan bir inanç, taşınamaz ve bir yük olmaktan öte geçemez. Kuru bir gürültü misali dilde döner durur.
İlim imanı, iman ameli var kılar. bunlar, ikiz kardeştirler ve birbirlerini birlikte var ederler. Ameli basit bir uygulama olarak görmeyelim. iyilik, doğruluk ve güzellik açısından iman, halimize, ahvalimize, ahlâkımıza dönüşmeli ki amel olsun. Her şey insanın, insan olması ve insanca bir yaşam sürdürmesi içindir.

Tahkîkî iman ve salih ameliyle, ibadet ve güzel ahlâkıyla, hayata artı değer ve eserler katan aktif mü’minlere selam olsun…

NURİ ÇALIŞKAN 

MİRATHABER.COM -YOUTUBE-

YAZARIN DİĞER YAZILARINA ULAŞMAK İÇİN BURAYA TIKLAYINIZ