DİMYAT’IN PİRİNCİ EVİN BULGURU

Atasözlerimiz ve deyimlerimiz millet hayatımızın nostaljik unsurları değildirler. Onlar kütüphanelerimizde, kitapların iki kapağı arasında akademik araştırma ya da bir ödev vesilesiyle kendileriyle müşerref olacağımız, geçmiş kültür hayatımızın, devri çoktan kapanmış, unsurları hiç değildir. Onlara, millet hayatının bir devrinde itibar görmüş kültür unsurları olarak kıymet biçenler, esasında onlara en şeni kötülüğü layık görenlerdir.

Oysaki onlar, millet hayatının ve milli varlığımızın temel parametrelerini işaret eden en mühim dil varlıklarımızdır. Onlar, geçmişten günümüze, temel esas ittihaz ettiğimiz değerlerimizden süzülüp billurlaşmış ve yüz yılları tutan hayat tecrübesi ile doğruluğundan emin olduğumuz yol işaretlerimizdir. Bugün onların gözden düşmüş olması, bizim gözümüzü hakikatten başka cephelere çevirmiş olduğumuz gerçeği ile doğrudan ilgilidir.

Örgün eğitimin/okullaşmanın, bu denli hayatı zapturapt altına almadığı, modern öncesi zamanlarda, insanımızın en mühim kılavuzlarındandır atasözlerimiz ve deyimlerimiz. Ellerinde böylesi şaşmaz pusulaları olan milletler, elbette ki tarihin seyri içerisinde türlü badirelere duçar olup çıksalar da, istikametten sapmamışlar ve milletimizin ana istikameti, daima, hak ve hakikat olagelmiştir. Bunu söylüyor olmam, elbette ki, milletimizin geçmiş hayatında esef verici hiçbir hadisenin vukua gelmediğini söylediğim anlamına gelmez. Ancak kötülük her daim istikametten sapma olarak görülmüş ve istikametten sapanlar her zaman kınanıp dışlananlar olmuşlardır.

Niyetim, atasözlerimiz ve deyimlerimizi, durduk yerde, tebcil edip onları ne denli mühimsediğimi uzun uzun anlatmak değildir. Ülkemiz gündemi bir hayli yoğun ve çalkantılı. Son birkaç yıl içerisinde, gün geçmiyor ki bir yolsuzluk/ahlaksızlık operasyonu ile uyanmayalım. Ülke her noktasından alarm veriyor. Neredeyse her yelpazeden siyasi kadrolar, medya, spor vesaire kurumların mensupları gırtlağına kadar yolsuzluk, usulsüzlük ve ahlaki tefessühün içerisine gömülmüş durumdadır. İşin kötü tarafı, yolsuzlukların yine ayyuka çıktığı bir dönemde milletimizin teveccühüne mazhar olup ülkemiz umurunu üstlenen kadroların, takriben çeyrek yüz yıl sonra benzeri bir yolsuzluk/usulsüzlük sarmalının içine yuvarlanmış oluşlarıdır.

Bu kadrolar, her ne kadar, resmi söylem düzeyinde milli/dini referanslara vurgu yapmayı bir kenara koyarak yola çıkmış olsalar da, onların çoğunluğunun ve başat aktörlerinin siyasi geçmişleri ve şahsi hayatlarındaki tutum ve duruşları, millet nezdinde, millî ve dîni referanslarla doğrudan ilgili bir beklentiyi hep canlı tutmuştur. Onlar da, bir yandan kamuoyu ve küresel güç merkezleri nezdinde, yeni seküler/liberal söylemlerinin iş gördüğünden mutlu olsalar da, kendilerine her dönem büyük bir halk desteğini sağlayan şeyin, yukarıda işaret ettiğim gerçek olduğunun da bilincindeydiler. Nitekim çeyrek yüz yıllık iktidar sürecinde, küresel güç odakları ile her çatışmada, eski referanslara yapılan vurguların kuvvetlendiğine şahit olduk.

Lâkin çatışma anlarında geçmiş referanslara yapılan vurgunun, yani milî/dinî referanslara yapılan atıfların güç kazanmasının, uzlaşma imkânlarını zorlamak için bir kaldıraç olarak kullanılıp kullanılmadığından hiçbir zaman emin olamadık. En azından çatışma ve uzlaşma süreçlerinde şahit olduklarımız bize bunları düşünmeyi icbar etmektedir.

Söylediklerime bariz bir misal olması bakımından, Cumhurbaşkanımız Sayın Recep Tayyip Erdoğan’ın faiz konusunda geliştirdiği farklı tutumları zikredebiliriz. 2001 yılında yola çıkarken “Faiz bir dünya gerçeğidir.” dediğini biliyoruz. 2018 yılında başlayan kur krizi akabinde, faiz konusunda geliştirdiği “nas” referanslı tavrı ve “Faiz sebep enflasyon sonuçtur.” noktasına geldiğini de biliyoruz. Ancak bir süre sonra ekonomi yönetimini, yeniden, paradigması küresel finans kapital ile uyumlu olan kadrolara teslim ettiğini ve yola yüksek faiz ile devam etmeyi seçmiş oluğunu da biliyoruz.

Bu tavır değişiklikleri bir kafa karışıklığının eseri mi, yoksa yerel ve küresel güç merkezleri ile girişilen çatışma ve uzlaşma süreçlerinin bir yansıması mıdır? Ya da bir “öğretilmiş çaresizlik” örneği midir? Bunun değerlendirmesini okuyucuya bırakmak en iyisi. Fakat iktidarın her işinde bir “hikmeti hükumet” arayanlar için takdir belli: Olan olması gerekendir! Sizce de öyle mi?

Verdiğimiz misalin konumuzun istikametini çıkmaza sokmasına müsaade etmeden devam edelim.

Ülkemiz umurunu üstlenen mevcut kadrolar, yirmi beş yıl evvel yıl evvel yola çıkarken “Siyaset netice almak sanatıdır.” diyorlardı. İdeali savunmak, bizi, her daim “duvara toslamak” durumunda bırakıyorsa, netice alacağımız pratik/pragmatik yol ve yöntemlere başvurmak zorundayız, şeklinde bir siyasi dil inşaa ediyorlardı. Yani evdeki “bulgur” artık tat vermiyordu ve “pirinç” yemek için “Dimyat”ın yolunu ele almak gerekiyordu. Ancak “fon vurgunu” ile artık göz ardı etmenin imkânsız olduğu çürüme, bize, “Dimyat’a pirince giderken evdeki bulgurdan olmak” deyimini hatırlatmaktadır.

Sözün burasında, şunu gerçeği ifade etmez isem hakikatli bir iş yapmış olmayacağımı düşünüyorum: Eğer “fon vurgunu” ile açığa çıkan bozulmuşluğu iktidar kadrolarına münhasır bir tefessüh olarak görüyorsanız ya da belediyeler ve kimi siyaset aktörleri üzerinden ortaya dökülen yolsuzluk ve ahlaksızlıkları, yalnızca muhalefet kadrolarına has çürümüşlükler olarak değerlendiriyorsanız,  hakikatle aranızda epeyce mesafe var demektir. O halde siz, meselenin siyasi kadro değişikliği ile çözülebilecek, sathi bir mesele olduğunu düşünüyorsunuz ki kesinlikle aldanıyorsunuz.

Sorun büyüktür. Ben diyeyim tefessüh siz deyin ki çürüme, milli bünyeyi bütünüyle sarmış durumdadır. Kadroların değişimi, ne yazık ki yanlış işlerin aktörlerini değiştirmekten başka bir sonuç vermeyecektir. Saadet Partisi’nin, siyaset etme tarzını hiç beğenmediğim eski genel başkanı Sayın Mustafa Kamalak’ın bir sözü, yaşananları çok güzel özetliyor. O, farklı bir bağlamda kullanmıştı ama ben konumuz bağlamına da çok güzel oturacağından burada da zikretmek istiyorum: Bütün bu yaşananlar anormal gidişin normal sonuçlarıdır. İşte bu kadar!

İktidarın, muhalefetin – ülkemizde sivil toplum var mı bilmiyorum ama-  varsa sivil toplum kuruluşlarının, cemaat, tarikat vesaire gönüllü yapıların; bu ülkenin, milletimizin, ailesinin ve kendisinin geleceği ve istikameti ile ilgili endişesi olan herkesin,  başını ellerinin arasına alıp derin derin düşünmesi gerekir.

Bir milletin değerlerini, onun, yerleşim ve geçim şekilleri belirler. Ya da onların değerlerinin berhayat olması, nasıl bir mekânda yaşadıklarına ve nasıl geçindiklerine bağlıdır. Bu gerçeği dikkate almayan hiçbir çözüm çözüm değildir.

Sözün sonunda şu kadarını söylemeliyim: Hiçbir temel değere/esasa istinat etmeden kurulmuş şehirlerde, tabiatla/toprakla teması kopmuş mekânlarda mukim ve emeksiz kazançlarla yaşayan insanlar hakikat endişesiyle davranamaz. Hangi sosyal sınıfa ve hangi siyasi kliğe mensup olduklarının fazla bir ehemmiyeti yoktur.

Vesselam!

Şaban Çetin

Yazarımızın Diğer Yazılarını Okumak İçin Lütfen Bu Linki Ziyaret Ediniz.

Mirat Haber – YouTube