GELECEĞİ İPOTEK ALTINA ALMAK: BORÇ CENDERESİNDE VARLIK SATIŞI

​Devletin bizzat işlettiği, maliyeti yıllar önce vatandaşın ödediği vergilerle karşılanmış ve her yıl yüz milyonlarca dolar kâr getiren köprü ile otoyolların 30 yıllığına özelleştirme kapsamına alınması, iktidarın içinde bulunduğu ekonomik sıkışmışlığın en somut göstergesidir. 15 Temmuz Şehitler ve Fatih Sultan Mehmet köprüleri ile stratejik ana otoyolların satışı, ülkenin geleceğini ipotek altına almaktan başka bir anlam taşımamaktadır.

​Özelleştirmenin tarihsel gerekçesi; devlete yük olan, zarar eden veya verimsiz çalışan Kamu İktisadi Teşebbüslerinin (KİT) devreden çıkarılmasıydı. Oysa bugün karşı karşıya olunan tablo tam tersidir. Zaten yüksek kârlılıkla çalışan, halkın temel ulaşım hakkını sağlayan altyapı tesisleri satılmaktadır. Yıllık yüz milyonlarca dolar net gelir getiren bu stratejik varlıkların elden çıkarılması, sürdürülebilir bir iktidar politikası değil; kısa vadeli sıcak para ihtiyacını karşılama gayretidir. Bu hamle, bütçe açığını ve küresel finans odaklarına ödenmesi gereken faiz yükünü anlık hamlelerle kapatma arayışından ibarettir.

​Türkiye’nin önündeki en büyük engel, borca dayalı para sisteminin yarattığı bu girdaptır. Ülke bütçesini sürekli faiz ödemelerine mahkûm eden bu düzen değişmediği sürece, devlete ait en değerli varlıklar satılsa dahi kalıcı bir finansal istikrar sağlanamaz. On yıllarca biriken kamu birikimlerini satarak kısa vadeli dış borç ve faiz yükümlülüklerini karşılamaya çalışmak, çözüm üretmek yerine ekonomik bağımlılığı derinleştirir. Bütçedeki kara deliği kapatmak için halkın vergileriyle kurulan altyapıyı özel sektöre veya uluslararası sermayeye devretmek, vatandaşı özel şirketlerin zam baskısıyla baş başa bırakmaktır.

​Oysa gerçek ve kalıcı çözüm, milli kaynakları elden çıkarmak değil; mevcut sistemi dönüştürmekten geçer. Hükümetin yapması gereken şey, kısa vadeli kaynak arayışlarıyla kamu mallarını elden çıkarmak yerine, üretimi doğrudan destekleyen ve borç yükünü artıran yapıyı bypass eden radikal bir finansal paradigmayı hayata geçirmektir. Borçlanma spiraline dayanmayan, üretimi ve bütçe disiplinini esas alan bir anlayışla bütçe fazlası vermek mümkündür. Böyle bir irade ortaya konulduğunda, ne köprülerin ve otoyolların satılmasına gerek kalır ne de toplumun geniş kesimleri yoksulluk sınırının altında yaşamaya mecbur bırakılır.

​Devletleşen şirketlerin ve dar bir sermaye grubunun lehine atılan bu adımlar, uzun vadede halkın refahını tırpanlamaktadır. Eğer bu altyapı tesislerinin işletilmesinde bir model değişimi kaçınılmazsa, bunun muhatabı küresel sermaye veya belirli konsorsiyumlar değil, o yolları vergileriyle inşa eden Türk milleti olmalıdır.

​Sonuç olarak; köprü ve otoyolların satışı stratejik bir hata ve gelecek nesillerin hakkını bugünden tüketmektir. Borç batağından çıkışın yolu devlete ait stratejik varlıkları satmak değil, borca dayalı para sisteminin dayatmalarına karşı durabilecek kararlı ve milli bir ekonomik modeli kararlılıkla uygulamaktır. Bu karardan derhal vazgeçilmeli, halkın malı olan altyapı tesisleri yine halkın hizmetinde kalmalıdır.

Yunus Ekşi

Yazarımızın Diğer Yazılarını Okumak İçin Lütfen Bu Linki Ziyaret Ediniz.

Mirat Haber – YouTube