İ’LÂ-YI KELİMETULLÂH DÂVÂSI

İnsanoğlu var olduğu günden bu yana gayesiz yaşamamıştır. Kimi  şanının, şöhretini yüceltmenin derdine düşmüş, kimi kavmi ya da milletinin şerefini aramıştır. Lâkin mümin için hayatın asıl gayesi, Allah’ın rızasını kazanmak ve O’nun ismini yüceltmektir. İşte bu ulvî gâyenin adı İ’lâ-yı Kelimetullâh davasıdır.

Bu dava, bir sancaktır: tevhid sancağıdır. Onu göklere kaldırmak, adaleti yeryüzünde hâkim kılmak, hakkı üstün kılmak için kalem de, kılıç da, nefes de seferber edilir. Bu davanın kalbinde ihlâs vardır; çünkü ihlâssız amel, ruhsuz bedendir. Nice çabalar, niyetten mahrumsa hakkın terazisinde ağırlık bulmaz.

Bu derdi yüreğinde taşıyan Sultan Alparslan, Malazgirt’te kefenini giyerek toprağa kapandı ve “Ya Rabbi! Senin adını yüceltmek için geldim, niyetim halistir!” diye haykırdı. Cihanın kaderi, bir beyaz kefenin içinde ihlâs ile İ’lâ-yı Kelimetullâh davasına teslim oldu.

Bu derdi kalbine nakşeden Şeyh Edebâlı, Osman Gazi’nin gönlüne tohum ekti. O tohum, “Oğul, insanı yaşat ki devlet yaşasın!” diye filiz verdi. Osman Gâzi’nin rüyası, yalnızca bir rüya değil; Allah’ın kelimesini yüceltme niyetinin tarih sahnesindeki tecellisiydi.

Fatih Sultan Mehmed’in surların önündeki azmini diri tutan şey, yalnızca kılıcı ve topları değil, kalbinde kor gibi yanan İ’lâ-yı Kelimetullâh ateşiydi. O ateş, taştan surları eritip Ayasofya’nın kubbesinden göklere ezanı yükseltti.

İ’lâ-yı Kelimetullâh davası, kuru bir slogan değildir. O, kalbin derinliklerinde bir derttir. Bu dert, hem yara hem de ilaçtır. Yara olduğu için kalbi acıtır, ilaç olduğu için ruhu diriltir. Bu derdi taşımayan kalp, bir kabirden farksızdır; bu davadan mahrum insan ise yaşayan bir ölüdür.

Hakikî mücâhede, önce kalpte başlar. Nefsin putları kırılmadan, kalpten mâsivâyı atmadan, Allah’ın kelimesi yücelmez. Tarihteki büyük fetihler, önce gönüllerde kazanılmıştır; sonra meydanlarda, surlarda, ufuklarda…

Resûlullah (s.a.v.)’in buyurduğu gibi: “Kim Allah’ın kelimesi en yüce olsun diye savaşırsa, işte o Allah yolundadır.” (Buhârî, Müslim)
Bu ölçü, yalnız savaş meydanı için değildir. Kim Allah’ın kelimesi yüce olsun diye yazıyorsa, konuşuyorsa, çalışıyorsa o da Allah yolundadır.

İşte ihlâs, kalpte yapılan bu iç muhasebedir. Niyet bulanırsa amel çürür ve kokar, niyet arınırsa amel can bulur ve dirilir.

Tarih, Sultan Alparslan’ı, Şeyh Edebâlı’yı, Osman Gazi’yi ve Fatih Sultan Mehmed’i diri tutuyorsa, sebebi onların yüreklerinde tek bir ateşin yanıyor olmasıdır: İ’lâ-yı Kelimetullâh!

Ve bu dertle yürüyenler, her çağda destanların kahramanı, her nesilde İslâm’ın sancağını taşıyan neferler oldular. Bugün de, yarın da kurtuluşun tek anahtarı budur:
Mücâdeleni yalnız Allah için yapmak, ihlâsı kuşanmak ve Allah’ın kelimesini yüceltme davasına gönülden bağlanmak.

Allah’ım!

Kalplerimizi İ’lâ-yı Kelimetullâh davasıyla diri tut.
Niyetlerimizi hâlis, amellerimizi sâlih eyle.

Bize,
Sultan Alparslan’ın teslimiyetinden,
Şeyh Edebâlı’nın hikmetinden,
Osman Gazi’nin küçücük bir obayı cihan devletine dönüştüren iradesinden,
Fatih Sultan Mehmed’in surları aşan azminden ver.

Kalemimizi hak için konuştur,
varlığımızı zulme karşı kalkan yap,
nefesimizi senin ismini yüceltmeye adanmış bir ezan eyle.

Bizi dertsiz, ihlâssız, gayesiz bırakma!
Bize öyle bir yürek ver ki, bu davanın yükünü şerefle taşısın.
Ve son nefesimizi, dinini yüceltme uğrunda şehadetle taçlandır.

Âmin.

KADİR BEKİL