İngiltere’de Müslümanlar: Tarihi Bir Perspektiften – 5

Kalmayı Düşünmemek

EMHAI arşivleri, video veya sesli sözlü tarih röportajları, transkriptler, fotoğraflar, belgeler ve efemera koleksiyonudur; bunlar Bishopsgate Enstitüsü ile Vestry House Müzesi de dahil olmak üzere Birleşik Krallık’taki mekanlarda kısmen kataloglanır ve arşivlenir.

We Weren’t Expecting to Stay (Kalacağımızı Düşünmüyorduk), koleksiyonlardan bir diğeri. Bu, İngiltere’nin en büyük Müslüman grubu olan Güney Asyalıların 1950’den 2015’e kadar olan hayatlarını belgeliyor.

Çoğu erken dönem göçmeni, para biriktirmek ve “eve” dönmek amacıyla geldikleri Britanya’daki zamanlarının kısa ömürlü olacağına inanıyordu. Ancak Birleşik Krallık’ta daha fazla iş fırsatı ve daha iyi maaşlarla, bekar erkekler kısa sürede ailelerini de yanlarına aldı.

Identity, Belonging and Citizenship in Urban Britain’in yazarlarından ve Oxford Üniversitesi’nde Siyaset ve Sosyoloji bölümünde öğretim görevlisi olan Sundas Ali, “Aileleri onlara katıldı, çocukları İngiltere’de doğdu ve burayı ‘evleri’ haline getirdiler. Burada kendilerini daha yerleşik ve toplumun bir parçası olarak hissetmeye başladılar. Birleşik Krallık’ın kendilerine sunduğu adalet sistemine, liyakat sistemine ve eşitliğe değer verdiler.” diyor.

We Weren’t Expecting to Stay’de, renkli fotoğraf galerileri doğumlar ve çocuk partilerinden Londra’nın ünlü simge yapılarının yanında en güzel pozlarını veren genç erkeklere kadar her anı yakalar.

Helal Tavuklar ve Yahudi Kasaplar

Yemek, arşivlerde karşılaşılan ortak bir temadır ve arşivlerin çoğu 1960’ların İngiltere’sinde helal et bulma isteğinin zorluğundan bahseder.

Görüşülen bir kişi, daha yerleşik bir Müslüman topluluğun bulunduğu Bradford’dan batı Londra’daki evine gönderilen koliler aldığını hatırlıyor. Bir diğeri, Londra’nın doğusunda, Müslümanların pazar günleri tavuk kesmelerine izin veren nazik bir Yahudi kasabı hatırlıyor.

“Projedeki hikayeleri dinleyerek, helal et almak gibi günlük kararları veya eylemleri nasıl kanıksadığımızı takdir ediyorum.” diyor Ahmed.

“Ayrıca, bu tür temel deneyimler bilinmiyorsa, jenerasyonlar arasında kültürleri ve miraslarıyla ilgilerinin yitirilmesiyle sonuçlanan bir kopukluğun oluştuğunu fark etmemi sağladı.”