Makale

MODERN SARAYLARIN VE KÜRESEL TİRANLARIN AKIBETİ (4)

Geçen hafta, Fecr Suresi’ndeki “azap kamçısı” metaforunun sosyolojik kodlarını çözmüş; ilâhî mizanı çiğneyen azgın medeniyetlerin aniden değil, peş peşe inen sistemik krizlerle içten içe eriyerek, tasfiye edildiğini görmüştük. İşte bu hafta, tarihin o sarsılmaz ilâhî yasasını (Sünnetullah) bugünün dünyasına tahvil edecek ve nükleer güçlerine, finans imparatorluklarına güvenerek, yeryüzünü fesada boğan modern güç odaklarının anatomisine bakacağız.

Fecr Suresi’nin işaret ettiği o üç dev antik toplum; Ad, Semud ve Firavun prototipleri bugün ölmemiştir; sadece isim ve dekor değiştirerek, küresel sahnede zalim birer Tiran olarak arz-ı endam etmektedir. Bugün kendisini “şehirler içinde bir benzeri yaratılmamış” o azametli İrem şehrinin varisi gören, dünyaya kendi akıllarınca düzen oluşturmaya kalkan, askerî ve ekonomik hegemonyasıyla mizanı çiğneyen küresel güçlerin başında ABD gelmektedir. Antik Ad kavminin modern bir kopyası olan bu yapı, kendi imtiyazlı vatandaşlarına göz kamaştırıcı bir sosyal refah, özgürlük ve konfor alanı sunarken; bu yapay saadet zincirinin arkasında dehşetli bir sömürü ve kan gölü saklamaktadır. Kendi tarihindeki Kızılderili katliamları, köleleştirdiği siyahiler, Vietnam’da, Irak’ta ve en son olarak İran’da akıttığı masum kanlar, o süslü refah saraylarının gerçek harcıdır.

Peki, ya o vahşetini ve işgallerini arkasına aldığı küresel finans duvarlarının ardına saklayan, “Demir Kubbe” ile sarsılmaz kaleler inşa ettiğini sanan İsrail? O da tıpkı antik Firavun düzeni gibi, kendi tebaasına sahte bir güvenlik ve refah vaat ederken; yanı başındaki işgal altındaki Müslümanları, Gazze’deki bebekleri katlederek, komşu ülkelerin egemenliğini hiçe sayarak, yeryüzünde tanrılık taslamaktadır.

Diğer tarafta, modern dünyanın Semud kavmi gibi yükselen, insanî değerleri ve ahlâkı hiçe sayarak, sadece maddî üretim, teknolojik gözetim ve acımasız bir iş gücü üzerine devasa bir “kayadan saray” inşa eden ve Doğu Türkistanlı Müslüman halkı zulmeden Çin ile; nükleer füzelerine ve hammadde yataklarına dayanarak, zorbalıkla sınırları çiğneyen Rusya… Tüm bu küresel odaklar, ellerindeki muazzam maddî refahı ve gücü, insanlığın hayrına değil, yeryüzünde “azgınlık etmek ve fesadı çoğaltmak” için kullanmaktadır.

Rasyonel akıl bu nükleer devletlere, trilyon dolarlık bütçelere bakıp “bunlar yıkılmaz” diyebilir. Ancak feraset sahibi göz için o ilâhî “azap kamçısı” tam da bu iç ve dış zulümlerin tavan yaptığı noktada çoktan havaya kalkmıştır. Çünkü ilâhî nizamda, bir yapının kendi içinde kurduğu o yapay refah, dışarıya ve azınlıklara yaptığı zulmün faturasını asla iptal etmez; aksine kamçının darbe şiddetini artırır.

Bugün batı dünyasını içeriden kemiren ahlâkî ve toplumsal çöküş, aile kurumunun yok oluşu, sokakları saran derin uyuşturucu ve cinnet dalgaları, yönetilemez hâle gelen küresel ekonomik krizler ve doğanın dengesinin bozulmasıyla gelen iklim felaketleri; o ilâhî kamçının modern tiranların sırtında şaklayan ilk sarsıcı darbeleridir. Kibir gecesi ne kadar zifiri, içerideki konfor ne kadar yüksek olursa olsun, mizanı bozan bu küresel tiranlar için de o helak sağanağı kaçınılmazdır.

Velhasılıkelam; modern saraylar, nükleer füzeler ve iki yüzlü sosyal refah modelleri, hiç kimseyi ilâhî adaletin uzağında tutamaz. Küresel tiranların birer birer bu kamçı altında nasıl eriyeceğini tarih bize er ya da geç gösterecektir. Dışarıdaki bu sarsıcı manzarayı ve zalimlerin akıbetini gördükten sonra, şimdi aynayı asıl kendimize, kendi evimize çevirme vaktidir. Önümüzdeki hafta, bu yazı serisinin en hassas, en can acıtıcı ve bizi sarsacak olan o “büyük yüzleşme” bölümünde; aynı ilâhî ihtarların ve azap kamçısı yasasının biz Müslüman topluluklar için ne ifade ettiğini, kendi içimizdeki o sinsi refah zehirlenmesini ve öz eleştiri vizyonumuzu ele alacağız. Haftaya, mukaddes aynada kendimizle yüzleşmek duasıyla…