NÂS SURESİ

Kur’an-ı Kerim’in en son suresi, altı ayetten oluşan Nâs Suresidir. Kur’an-ı Kerim 114 sure olduğuna göre Nâs Suresi, Kur’an’ın 114. suresidir. Bu surede beş defa insanlar anlamında olan “nâs” kelimesi geçtiği için, bu sureye Nâs Suresi ismi verilmiştir. Bu surede Yüce Allah’ın azametine, sonsuz kuvvet ve kudretine sığınma, ayrıca Kalbe kötü duygu veren fitnelerden uzak durma emredilmektedir. İnsanların çoğu, namazda bu gibi sureleri okumaktadırlar. Namazda okuduğumuz surelerin manasını bilmek ve okurken o manayı düşünmek iyi olur kanaatindeyim. Bundan sonra diğer kısa surelerin anlamı üzerinde de duracağım.

AYET VE METİN

Önce bu surenin ayet ve metinlerine yer vereceğiz:

قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ {1} مَلِكِ النَّاسِ {2} إِلَهِ النَّاسِ {3} مِن شَرِّ الْوَسْوَاسِ الْخَنَّاسِ {4} الَّذِي يُوَسْوِسُ فِي صُدُورِ النَّاسِ {5}مِنَ الْجِنَّةِ وَ النَّاسِ {6}

 “De ki: Gerek cinlerden ve gerekse insanlardan, insanların göğüslerine[1] şüphe veren vesvesecinin şerrinden insanların Rabbine, Malikine, İlahına sığınırım.”[2]

Bu surenin başında, üç defa “nâs” kelimesi tekrarlanmakta ve onların Rabbine sığınma emredilmektedir. Aynı kelime, surenin ortasında ve e sonunda da yer almaktadır. “Nâs” kelimesi, “insan” kelimesinin çoğuludur. Ona göre Allah, tüm insanların Rabbi, sahibi ve İlahıdır. Önemine binaen, bu sureye “Nâs Sûresi” yani “İnsanlar Suresi” adı verilmiştir. Her türlü tehlike ve hastalık gibi olumsuz şeyler karşısında inanarak insanların Rabbi, sahibi ve İlahına sığınmak, psikolojik yönden insana büyük güç kazandırmaktadır.

İNSAN

Kur’an-ı Kerimi’in başında Allah’ın “Rabbülaelmin” yani tüm insanların rabbi olduğu ile başlanmakta, son surede ve son kelimede de insan vurgusu yapılmaktadır. Ona göre her şeyden önce insan olma bilincini kavramak gerekmektedir.

İnsan, bilinçli ve toplumsal bir varlıktır. Doğanın şartları çerçevesinde meydana gelen insan, bilinciyle doğayı değiştirip ona egemen olunca insanlaşır. Hayvan tek başına yaşadığı halde, insan tekbaşına yaşayamaz. Toplumsuz var olamayan insan, toplumla uzlaşmanın neticesinde var olur. Toplum bireysiz, birey toplumsuz olamaz. İnsan, toplumsal ilişkilerinin toplamı olarak kemale erer.

İnsanın en belirgin özelliği, kendisinden haberdar, bilinçli özgür iradeye sahip olmasıdır. İnsanın bu iradesiyle kemale erme seyrinde olgunlaşması, tabiat kuvvetlerine ve kendi ruh yapısındaki fıtri güçlere galip gelmesine, insanlık derecesine ulaşması demektir. Ona göre insanlık, kâmil insanda bulunması hedeflenen olgunluğa, vasıflara sahip olma derecesidir.

Kişi olarak her insanın kendini bulması, kendine göre bir dünya görüşü oluştura bilmesi için, dışarıdan kendisine dayatılan her türlü eğitim sistemlerini ve kalıplaşmış gelenekleri bir tarafa itmesi, onların baskısından kurtulması gerekir. Her insan, baskı ve dayatmaların ötesinde hür iradesi ile kendini ve içindeki inancı bulabilir.

Allah, rabbülalemin/tüm âlemlerin rabbi olduğuna göre, insanlığı bir bütün olarak düşünmemiz gerekir. Vahye dayanan ilahi dinler, özelde Kur’an-ı Kerim, evrenseldir. İnsanlığı bir bütün olarak düşündüğümüz zaman, dinlerin evrensel özünü öne çıkarmış oluruz. İlahi vahye dayanan dinleri, kişiyi özgürleştiren bir ruhsal yükseliş sistemi olarak algılamamız gerekir.

SONUÇ

İnsan olarak kendimizi tanımamız, Yüce Allah’ın azameti karşısındaki aczimizi kavramamız ve ona göre her durumda Allah’a sığınmamız gerekir. Çünkü onun azameti, en büyük sığınaktır. Samimi bir şekilde Allah inancı, Allah bilinci ve Allah rızası, en güzel, en doğru ve en iyi şeydir.

Anahtar Kelimeler: Nas Suresi, Allah, insanlar, Allah’a sığınma.

[1] İçlerine, ruh dünyalarına.

[2] en-Nâs 114/1-6.

MİRATHABER.COM – YOUTUBE