“Nerdesin Şevketlim Sultan Hamid Han?”

“Nerdesin Şevketlim Sultan Hamid Han?”

Tarih bazen susar; hakikat, onu anlayacak vicdanlar oluşana kadar bekler. Sultan II. Abdülhamid Han da, yaşarken anlaşılmayan, ardından pişmanlıkla hatırlanan büyük şahsiyetlerden biridir. Devletin çözülme döneminde bir imparatorluğu ayakta tutmaya çalışan bu yalnız padişah, iftiralarla, hakaretlerle ve nankörlükle yargılandı. Bugün ise yaşanan her sarsıntı, onun ferasetini ve dirayetini daha iyi anlamamıza vesile oluyor. İşte Rıza Tevfik’in bu iç yakan mısraları, sadece bir şiir değil; geç kalmış bir itirafın, milletçe yapılan bir muhasebenin ve tarihe karşı edilen bir özrün sesidir.

Sultan II. Abdülhamid Han’ı vefatının yıl dönümünde rahmet, minnet ve hürmetle yâd ediyoruz. Ömrünü İslâm beldelerinin birliğine, devletin bekâsına ve ümmetin izzetine vakfetmiş bu büyük hükümdarı, bugün daha iyi anlıyor; sabrını, basiretini ve metanetini daha derinden idrak ediyoruz. Rabbimizden niyazımız odur ki, onu rahmetiyle kuşatsın, mekânını cennet eylesin, hizmetlerini sadaka-i câriye olarak kabul buyursun. Bizleri de tarihten ibret alan, hakikati geç de olsa teslim eden kullarından eylesin. Aziz hatırası, bu milletin duasında ve hafızasında daima diri kalsın.

Sultan 2.Abdülhamid Han’ın Ruhaniyetinden İstimdâd

Rıza Tevfik Bölükbaşı

Nerdesin şevketlim, Sultan Hamid Han?
Feryâdım varır mı bârigâhına¹?
Ölüm uykusundan bir lâhza² uyan,
Şu nankör milletin, bak günâhına!

Tahkire yeltenen tâc u tahtını,
Sınadı bu millet kara bahtını;
Denedi sillenin³ nerm ü sahtını⁴,
Rahmet et sultanım, sûz-ı âhına⁵!

Târihler ismini andığı zaman,
Sana hak verecek ey koca Sultan;
Bizdik utanmadan iftira atan,
Asrın en siyasî padişahına⁶.

“Padişah hem zâlim hem deli” dedik,
İhtilâle kıyam etmeli dedik;
Şeytan ne dediyse biz belî dedik,
Çalıştık fitnenin intibâhına⁷.

Divâne sen değil meğer bizmişiz,
Bir çürük ipliğe hülya dizmişiz;
Sâde deli değil edepsizmişiz,
Tükürdük atalar kıblegâhına⁸!

Sonra cinsi bozuk, ahlâkı fena,
Bir sürü türedi, çıktı meydana;
Nerden çıktı bunca veled-i zinâ⁹?
Yuh olsun bunların ham ervâhına¹⁰!

Bunlar halkı didik didik ettiler,
Katliâma kadar sürüp gittiler;
Saçak öpmeyenler, secde ettiler;
M…… K……’in pis külâhına¹¹.

Bugün varsa yoksa Mustafa Kemal,
Şöhretine herkes fuzûlî dellâl;
Âlem-i ma’nâdan bak da ibret al,
Uğursuz tâlihin şu kemrâhına¹²!

Haddi yok açlıkla derde girenin,
Sehpâ-yı kazâya¹³ boyun verenin;
Lânet ile anılan cebâbirenin¹⁴,
Bu rahmet okuttu en küstâhına¹⁵.

Çok kişiye şimdi vatan mezardır,
Herkesin belâdan nasîbi vardır;
Selâmetle eren pek bahtiyardır,
Şeb-i yeldânın¹⁶ bu şen sabahına.

Milliyet dâvâsı fıska büründü,
Ridâ-yı diyânet¹⁷ yerde süründü;
Türk’ün ruhu zorla âsî göründü,
Hem Peygamberine hem Allâh’ına.

Sen hafiyelerle dem sürdün ancak,
Bunlar her tarafta kurdu salıncak;
Eli, yüzü kanlı bir sürü alçak,
Kement attı dehrin mihr ü mâhına¹⁸!

Bu itler nedense bana salmadı,
Belalıydı başım kimse almadı!
Seyrinden başka da bir iş kalmadı,
Gurbet ellerinin bu seyyahına¹⁹!

Hoş oldu cilvesi cumhuriyetin!
Tadı kalmamıştı meşrutiyetin,
Deccâl’a zil çalan böyle milletin,
Bundan başka çare yok ıslahına²⁰.

Lâkin sen sultanım gavs-ı ekbersin²¹,
Âhiretten bile himmet eylersin;
Çok çekti bu millet murada ersin,
Şefaat kıl şâhım medet hâhına²².

ÖNEMLİ NOT:
Bu şiiri ilk defa, İstanbul Yüksek İslam Enstitüsünde talebe iken, merhum Ömer Çam Hocamızdan dinlemiş, hatalı ve sansürlü yazılan yerlerini, onun tashih ettirdiği şekilde 1976-77 yıllarında yazmış, ezberlemiş ve bu tashih edilmiş şekliyle de Yeni Devir Gazetesinde yayınlamıştım. Şiirin Osmanlıca yazılışında imla hataları olabilir. Erbabı düzeltmeli..

Ahmet Ziya İbrahimoğlu

İSLAMİ HABER “MİRAT”

MİRATYOUTUBE