SAHABİ AMR B. AS’IN GÖZ YAŞLARI II

NEDİR BU DERİN GAFLETLER

Peki, nedir bu yalanlar, jurnaller, iftiralar?

Nedir bu zulümler, entrikalar?

Nedir bu mallar uğruna verilen kavgalar, oluşturulan çeteler, mafyalar?

Ölüm döşeğinden, kabir kapısından bakıldığında bir sinema filmi kadar kısacık olduğu görülebilecek bir hayat için mi?

Kaldı ki, bu kısacık hayatın uzunca bir sorgulaması olacak, azapları veya armağanları ile karşılaşılacak…

Bütün bunlardan önce de hasretleri yaşanacak, sınırsız pişmanlıklar duyulacak…

Bu pişmanlığın nasıl duyulacağını, size, dâhi bir sahabinin gözyaşları ile tablolaştırmaya çalışacağım:

Amr b. As:

Arap dâhilerindendi. Azılı bir İslâm düşmanı iken Müslüman oldu.

Saygısından dolayı Hz. Peygamber’in yüzüne doya doya bakamayacak kadar rûhsal gelişim gösterdi. Hz. Peygamber’in döneminde pek çok başarılı hizmetler verdi. Takvâ sahibiydi.

10 yılı Hz. Ömer devrinde olmak üzere 16 yıl, kumandan olarak fethettiği Mısır valiliğinde bulundu.

Şan, şöhret, mal, mülk sahibi oldu. Ne var ki, Hz. Ali ile Muaviye arasında cereyan eden olaylar da Hz. Muaviye’den yana tavır koydu.

90 yaşında iken ölüm döşeğine serilen bu dâhi sahabi, son demlerinde sürekli ağlıyordu.

Sen, Hz. Peygamber’in sevgisine ermiş, iltifatına uğramış bir sahabi değil misin, diyerek teselli vermeye çalışan çocuklarının bu sözleri, onun gözyaşlarını eksitmiyor, artırıyordu.

Pişmanlığın fırtınalaştığı son sözleri ve niyazı şöyle olmuştu:

Allah, beni putperestlikten kurtardıktan sonra Hz. Peygamber’e olan sevgim, bütün varlığımı kuşatmıştı. Benden, Hz. Peygamber’i tavsif etmemi isteseler, buna güç yetiremem. Çünkü, saygımdan ötürü O’na doya doya bakamadım.

Bu hâl üzere ölseydim, Cennet’lik olduğumu ümit edebilirdim.

Sonra birtakım işlere daldım. Onlar hakkında Rabb’ime nasıl hesap vereceğim? Muaviye’nin dünyası için âhiretimi batırdım, aklımı şaşırdım. Nihayet ecelim geldi.

Allahım! Suçsuz değilim ki, mazeret beyan edeyim.

Ben ancak Sen’den başka hiçbir ilah olmadığına ve Muhammed’in senin kulun ve elçin olduğuna şehâdet ederek sana geliyorum. (A. Davutoğlu, S. Müslim Tercüme ve Şerhi, 1/453)

DÜNYAMIZI SEVEBİLİRİZ

Dünyamızı sevebilir, önemseyebiliriz; sevmeli ve önemsemeliyiz de… Çünkü biz, dünya hayatında kulluk denemesine uğratılıyoruz.

İnsanlar için yaratılmış tüm nimetler ve güzelliklerden faydalanabiliriz; faydalanmalıyız da. Çünkü, yararlanıp şükretmek, bizim kulluk vazifemizdir.

Yaşadığımız toplumda kültürel, ekonomik ve siyasî her türlü mücadeleyi verebiliriz; vermeliyiz de… Çünkü bu tür hakka dayalı mücadeleler, bizi, Cennet’e götürecek cihâddır.

Ancak, dünya hayatına ölüm döşeğinden veya kabir kapısından bakmayı öğrenmeliyiz. Hakikat penceresinden bakıldığında, bir akşam veya kuşluk vakti gibi görülecek bu dünya hayatında, bizi, sonu gelmez ve fayda vermez pişmanlıklara ve hasretlere düşürecek işlerin faili olmaktan kaçınmalıyız.

Sözü Rabbimize bırakalım:

“Dünya hayatı, gerçekte ancak bir oyun ve eğlencedir. Rabbinin emirleri ve yasaklarına bağlanan kullar için âhiret hayatı şüphesiz daha hayırlıdır. Hâlâ aklınızı kullanmayacak mısınız?” (Enâm, 32)

Ali RIZA DEMİRCAN

İSLAMİ HABER “MİRAT”  -YOUTUBE- 

YAZARIN DİĞER YAZILARINA ULAŞMAK İÇİN BURAYA TIKLAYINIZ