SEVEN TÂBİ OLLUR: RESÛL’E GERÇEK SEVGİ VE SADAKAT

Resûlullah’ı (s.a.v.) sevmek, dinin temel esaslarından biridir. Hatta kulun imanı, bu sevgiden yoksun olduğunda tamamlanmış sayılmaz. Kişi, Resûlullah (s.a.v.) kendisine canından, malından, evlâdından, anasından, babasından ve tüm insanlardan daha sevimli olmadıkça gerçek mümin olamaz!

Bir kalpte Resûlullah’a (s.a.v.) sevgi yoksa o kalpte iman olması mümkün değildir. Bu sevgi, imanın mihenk taşı, kurtuluşun ilâhî anahtarıdır.

Yüce Allah şöyle buyurmuştur:

“De ki: Eğer babalarınız, oğullarınız, kardeşleriniz, eşleriniz, akrabalarınız, kazandığınız mallar, kesata uğramasından korktuğunuz ticaretiniz ve hoşlandığınız evler; Allah’tan, Resûlünden ve O’nun yolunda cihattan size daha sevgili ise, artık Allah’ın emri gelinceye kadar bekleyin! Allah, fasıklar topluluğunu asla doğru yola iletmez.”
(et-Tevbe, 24)

Buhârî ve Müslim’de Enes (r.a.)’den rivayet edilen şu hadis de bu hakikati pekiştirir:

“Sizden biriniz, beni anne-babasından, çocuğundan ve bütün insanlardan daha çok sevmedikçe (tam anlamıyla) iman etmiş olamaz.”

Bu sevgi mutlaka kişinin davranışlarında, sözlerinde ve yaşantısında görünmelidir. Zira sevginin belirtileri vardır. Bu belirtiler, sevgi iddiasında bulunanla gerçekten seveni birbirinden ayırır. Bu yolla, sevgisini doğru şekilde yaşayanla bid’at ve sapmalarla ifade eden kişi de ayrışır.

Bu sevginin en büyük belirtisi, Peygamber’e (s.a.v.) itaat etmek ve onun izinden gitmektir. Çünkü sevginin en güçlü delili, sevenin sevdiğine tâbi olmasıdır. Eğer bu bağlılık yoksa ortada sadece boş bir sevgi iddiası vardır.

Bu yüzden Allah’a ve Resûlü’ne gerçek sevginin ölçüsü, şu ayette açıkça ortaya konmuştur:

“De ki: Eğer Allah’ı seviyorsanız bana uyun ki Allah da sizi sevsin ve günahlarınızı bağışlasın.”
(Âl-i İmrân, 31)

Hasan-ı Basrî (rahimehullah) bu ayet hakkında şöyle der:

“Bazı insanlar Allah’ı sevdiklerini iddia etti; Allah onları bu ayetle imtihan etti.”

Hikmet ehlinin dediği gibi:

“Seviyorum” diyorsun, ama O’na isyan ediyorsun…
Bu nasıl bir sevgi ki itaate yanaşmaz?
Bil ki sevgi sözle değil, sadakatle ölçülür.
Sevmiş olsaydın, emrine itaat ederdin;
Zira âşık, mâşûkun hatırına can verir de itiraz etmez.”

Peygamber’e (s.a.v.) olan sevginin delili; ona itaat etmek, onun izinden gitmek, onun sünnetini nefsin arzularına tercih etmektir.

Bu sevginin diğer bir delili, Peygamber’e saygı göstermek ve ona karşı edebi korumaktır. Bu, sevginin en önemli yansıması ve en büyük gereğidir. Kur’ân’da şöyle buyrulur:

“Şüphesiz biz seni bir şahit, bir müjdeci ve bir uyarıcı olarak gönderdik.
Ki siz Allah’a ve Resûlü’ne iman edesiniz, O’na yardım edesiniz, O’na saygı gösteresiniz ve sabah akşam Allah’ı tesbih edesiniz.” (el-Fetih, 8-9)

Buna göre Resûlullah’a (s.a.v.) saygı;

Onun davasını sahiplenmek,

Mirasına sahip çıkmak,

Onu herkesten üstün tutmak,

Ona layık olduğu şekilde övgüde bulunmak,

Hadislerine hürmet göstermek,

Onun hadislerinin okunduğu meclislerde edeple oturup dinlemek,

Adının geçtiği yerde onun onurunu ve şerefini korumak,

Bol bol salât-u selâm getirmek…

gibi davranışları kapsar.

Sevginin bir diğer nişanesi, onun getirdiklerine cân-ı gönülden bağlanmaktır. Allah Teâlâ yemin ederek şöyle buyurur:

“Hayır! Rabbine yemin olsun ki aralarında çıkan anlaşmazlıklarda seni hakem yapmadıkça, sonra da verdiğin hükme içlerinde hiçbir sıkıntı duymadan tam bir teslimiyetle boyun eğmedikçe iman etmiş olmazlar.” (en-Nisâ, 65)

Peygamber’in (s.a.v.) hükmünü reddetmek, ondan yüz çevirmek ve sünnetini terk etmek; Kur’ân’da münafıklık alâmeti olarak nitelendirilmiştir (en-Nisâ, 60-61).

Onu sevmek, sadece sözle yapılan methiyeler, övgüler, şiirler değildir.
Ona sevgi; onun uğruna mücadele etmek, sünnetini savunmak, bid’atlerden arındırmak ve saf hâlde insanlara taşımaktır.

O’nun sünnetini yaşamadan, onu hayatın merkezine koymadan, sadece özel günlerde methiyelerle yâd etmek; ne gerçek anlamda sevgi ispatıdır ne de gerçek kurtuluş yoludur.

Peygamber sevgisi; ittibâ, yani adım adım onun izinden gitmektir.
Sünnetini terk edip sadece sözde sevgiyle yetinmek, sevgiyi iddia edenin samimiyetini boşa çıkarır.

“Andolsun ki sizin için, Allah’a ve ahiret gününe kavuşmayı uman ve Allah’ı çokça anan kimseler için Resûlullah’ta güzel bir örnek vardır.” (el-Ahzâb, 21)

Sevginin İmtihanı: Resûlullah’a (s.a.v.) Benzemek

Sevgi bir iddia değildir; ispat ister.
İmtihansız sevgi, imzasız bir söz gibidir.
Ve Resûlullah’a (s.a.v.) olan sevgi, en çetin imtihanlardan biridir: O’na benzeyebilmek.

Sakalı bırakmak kolaydır; ama onun vakarını taşımak zordur.
Onun ismini methiyelerle anmak kolaydır; ama onun gibi yaşamak zordur.
İşte sevginin kıymeti de burada ortaya çıkar: Benziyor muyuz, sadece övüyor muyuz?

Resûlullah (s.a.v.) ahlâkın zirvesiydi.
O, affederdi, biz öfkeleniyoruz.
O, gece boyu Rabbine secde ederdi, biz uykumuzu bölmeye kıyamıyoruz.
O, yetimin başını okşardı, biz yoksulun gözünden kaçıyoruz.
O, nefsine değil, vahye tâbiydi; biz ise hevâmızın peşindeyiz.

O hâlde şimdi kendimize sormalıyız:
Sevdiğimizi söylediğimiz Resûl’e gerçekten benziyor muyuz?
Yoksa sevgimiz sadece dilde mi kalıyor?

Zira Allah şöyle buyurur:

“Eğer Allah’ı seviyorsanız bana uyun ki Allah da sizi sevsin…”  (Âl-i İmrân, 31)

Bu âyet, sevginin samimiyet testidir.
Seven, benzeme gayretine düşer.
Seven, sevdiğinin izini sürer.
Seven, sevdiğine bakar da kendini düzeltir.

İşte bu yüzden, Resûlullah’a olan sevgimiz sözde değil, özde olmalı. Davranışlarımızda ortaya çıkmalı ve hayatımıza yansımalıdır.

Sevgi iddia ile değil, benzemekle ispat edilir.
Ve her müminin önündeki en büyük imtihan şudur:

“Rasûlullah’a (s.a.v.) gerçekten benzeyebildik mi?”

Resûlullah’a (s.a.v.) uymak; sadece onun sakalını bırakmak, sarığını giymek değildir.
Ona uymak; onun sabrına sarılmak, onun ahlâkını kuşanmak, onun gibi merhametli olmak, onun gibi dürüst ve adil kalabilmektir.
Ona uymak; hayatın her alanında onun izinden yürümektir.
Meselâ bir iş yapacağımız zaman, “Acaba benim yerimde Rasûlullah (s.a.v.) olsaydı bu işi yapar mıydı, yapmaz mıydı?” diye düşünmektir.

Bugün Ne Oldu Bize?

Rasûlullah’a ümmet olmakla şereflendik, fakat O’nun yerine başka rehberler edindik.
Kur’ân açıkça “Andolsun ki sizin için Allah’ın Resûlü’nde en güzel örnek vardır” (el-Ahzâb, 21) buyururken,
biz başka örnekler, başka önderler aradık.

Onun yolunu terk ettik, beşerî ideolojilerin peşine düştük.
Sünnetin nurunu bıraktık, modernizmin sahte ışıltısına kapıldık.
O’nu sadece mevlid günlerinde anıyor,
ama hayatımızın merkezine almıyoruz.
Onun mübârek sünneti, kitapların arasında tozlanıyor.

Peygamber’inin izinden ayrılan bir ümmet,
kendi elleriyle zilleti çağırmış olur.
Çünkü Allah:

“O Peygamber’e itaat eden, Allah’a itaat etmiş olur.”
(en-Nisâ, 80)

buyurmuştur.

O hâlde, Rasûlullah’a uymadan Allah’ın rızasına erişmeyi ummak,
ne aklen ne de dinen mümkündür.

Biz, rehberi varken yolunu kaybeden bir topluluk olduk.
Kur’ân’ı tilavet ederken ahkâmını terk ettik,
hadisleri okuduk, dinledik ama yaşamadık,
O’na salât getirdik, ama onun gibi yaşamaktan kaçındık.

Oysa gerçek ümmet, Nebî’sinin izinden giden,
onunla dirilen, onunla yaşayan, onunla yol alan ümmettir.

Kadir Bekil

İSLAMİ HABER “MİRAT”  -YOUTUBE- 

YAZARIN DİĞER YAZILARINA ULŞAMK İÇİN BURAYA TIKLAYINIZ