VAHİY PENCERESİ: Allah’a Ulaşan Et Değil Takvadır

Kurban…
Kimileri için sadece bir ibadet, kimileri için bir gelenek, kimileri içinse yılda bir kez tekrar edilen dini bir ritüel…

Oysa Kur’an’ın kurban üzerinden bize anlattığı hakikat bundan çok daha derindir. Çünkü Allah Teâlâ, Hac Suresi 37. ayette kurbanın özünü şu sarsıcı ifadeyle ortaya koyar:

“Onların ne etleri ne de kanları Allah’a ulaşır. Allah’a ulaşacak olan ancak sizin takvanızdır.”

Bu ayet, kurban ibadetinin merkezine hayvanı değil insanı koyar. Kesilen koyundan çok, kesilen nefsi konuşur. Akan kandan çok, arınan kalbi anlatır.

Çünkü Allah’ın ete ihtiyacı yoktur.
Kan’a da ihtiyacı yoktur.
O, âlemlerin Rabbi’dir.

Öyleyse Allah neyi görmek istiyor?

Teslimiyeti…

Hz. İbrahim’in elindeki bıçaktan önce kalbindeki sadakati görmek istiyor.
Hz. İsmail’in boynundan önce teslim olmuş ruhunu görmek istiyor.

Kurbanın özü tam da burada başlıyor.

Bugün milyonlarca hayvan kesiliyor. Sofralar kuruluyor. Etler dağıtılıyor. Fakat insanın kendisine şu soruyu sorması gerekiyor:

Ben bu bayram neyi kurban ettim?

Öfkemi mi?
Kibrimi mi?
Dünyaya olan tutkunluğumu mu?
Gösterişimi mi?
Bencilliğimi mi?

Çünkü insan bazen bir hayvan keser ama nefsine hiç dokunmaz. Eli kurbanda olur, kalbi hâlâ dünyaya bağlıdır. İşte Kur’an’ın reddettiği kurban anlayışı budur. Şekil vardır ama ruh yoktur.

Modern çağ kurbanın ruhunu unutturdu bize.

Kurbanı sadece kasaplık bir işe çevirdik.
İbadeti market listesine dönüştürdük.
Teslimiyeti ise görüntüye…

Oysa kurban, insanın Allah’a yaklaşma çağrısıdır. Zaten “kurban” kelimesi de “yakınlaşmak” kökünden gelir. İnsan, kurbanla Rabbine yaklaşır. Ama bu yakınlık etle değil; ihlasla olur.

Bugün sosyal medyada en çok paylaşılan şey kurban fotoğrafları…
Fakat Allah’ın görmek istediği şey fotoğraf değil; kalpteki samimiyet.

Çünkü takva görünmez.

Takva; insanın yalnız kaldığında da Allah’tan utanabilmesidir.
Takva; gösterişsiz bir sadakadır.
Takva; kimsenin bilmediği bir gözyaşıdır.
Takva; insanın içindeki Firavun’u boğabilmesidir.

Kurban Bayramı bize şunu öğretir:

Allah bizden kusursuz koyunlar değil, diri kalpler istiyor.

Hz. İbrahim’i “Halilullah” yapan şey bıçağı tutması değildi; Allah’ın emrine hiçbir pazarlık yapmadan teslim olmasıydı. Ve insan da ancak teslim oldukça yükselir.

Belki de bu yüzden Kur’an, kurbanın etinden değil takvadan söz ediyor.

Çünkü et dünyada kalır.
Kan toprağa akar.
Ama samimiyet göğe yükselir.

Asıl mesele şudur:

Biz Allah için neyi bırakabiliyoruz?

Bir insan Allah için malından vazgeçemiyorsa…
Konforundan vazgeçemiyorsa…
Nefsinin arzularını boğamıyorsa…
Sadece hayvan kesmiş olur; kurbanın ruhuna yaklaşamaz.

Bu bayram biraz da kendimizi keselim.

Nefsimizi…
Kibrimizi…
Öfkemizi…
Gösterişimizi…

Belki o zaman Allah’a ulaşan şey gerçekten takvamız olur.

İSLAMİ HABER “MİRAT”

YOUTUBE