ZAMAN DOSTUMUZ MU, DÜŞMANIMIZ MI?…

ZAMAN DOSTUMUZ MU, DÜŞMANIMIZ MI?…
Zaman, yaşamımız içindeki bir iş, bir oluş veya bir boşluğun içinden geçtiği, geçeceği ve geçmekte olduğu süreye diyoruz. Bu sürenin, bu zamanın, bir başı ve sonu yoktur.
Bir şey yapmak için bekleyeceğimiz en iyi bir zaman dilimi de yoktur. Öyleyse boşuna bekleme! En doğru zaman onu yapmaya karar verdiğimiz ve başladığımız zamandır. İşte yapmaya başladığımız o iş ve o an, büyük başarıların ilk sebebidir. Yeterki zamanın ve yapacağımız eylemin farkında olalım. Yoksa “doğru zaman” bahanesiyle bekleyip durmak, doğru zamanı da, doğru işi de, bizi bekleyen başarıyı da hayatımızdan çıkarıp atmak olacaktır.
Doğru zamanı beklemek yerine, zamanı doğru şekilde ve hemen kullanmak, çok daha önemlidir.
En doğru zaman, irade gösterip harekete, eyleme geçtiğimiz zamandır. Yoksa mutlak hedefe, zafere, başarıya ulaşmayı beklemek değildir doğru zaman.
İnsan zamanı fark etmediğinde imanla, ibadetle, Kur’an’la, ahiretle mükellef bile olmaz. Çünkü sorumluluk, zamanı fark ettiğimizde başlar. Onun için
Rabbimiz bizlerin hayatında 5 vakit namazla, doğal bir zaman planlaması ve aktif bir zaman şuuru oluşturmak istiyor. Adeta gün içerisinde insana, namaz ile 5 defa balans ayarı çekiyor. İnsanın çok çabuk bozulan ayarını, rayından çıkan“Sırât-ı müstakîm” yönünü, rotasını, istikametini düzeltmek için Rabbimiz, günde 5 defa yüce huzuruna çıkmamızı istiyor. İşte Kur’an’da 5 vakit namazın farz kılınmasının bir sebebi de hayata zaman disiplini katmak ve gidişatımıza balans ayarı çekmektir. Çünkü insanın gönül duygusuyla, varlık bilinciyle ve zaman farkındalığı arasında çok büyük bir ilişki vardır. Vakit/zaman hassasiyetini kaybeden insan, gönül heyecanını da, varlık bilincini de, yaşam rotasını da kaybeder. Rabbimizin namazımızın her rekatında “İhdina’s-sırata’l-müstakîm/iyi, doğru, güzel yaşam rotamıza, (Kur’an’la) bizi yönelt, bize göster Allah’ım” duasını bizlerden istemesi de, fıtrî, ahlâkî ve dinî rotamıza, yoldan çıkmadan balans ayarı yapma uyarısıdır.
İnsan zamanı, dolu dolu ve değerli kullanmayı öğrendiği zaman daha kaliteli bir yaşam sürer ve seviyeli, ahlâklı ve rol-model iyi bir insan olur.
Zaman, insanların gerçek değerini ortaya çıkaran bir terazidir. Öyleyse her bir gününü, görüp göreceği son günmüş gibi yaşayan insan, her zaman bir adım öndedir.
Zaman kendiliğinden iyi veya kötü olmaz. Zamanı iyi veya kötü eyleyen, bizim o zaman içinde yaptıklarımız, tercihlerimiz ve eylemlerimizdir. Eğer iyilik yaparsak; zaman iyidir. Kötülük yaparsak; zaman kötüdür. O halde vurmayalım zamanın sırtına günahlarımızı. Onun için de kötü zamanda geldik demeyelim; çünkü kötü zaman olmaz, o insanın emrine verilmiş bir imkan, bir kredi, bir nimettir.
Dolayısıyla bizim ona nasıl baktığımız ve onu nasıl yaşadığımıza bağlı olarak; ZAMAN, Bizim için YA BİR DOST, YA DA BİR DÜŞMAN OLUR.

NURİ ÇALIŞKAN

YAZARIMIZIN DİĞER YAZILARINI OKUMAK İÇİN LÜTFEN BU LİNKİ ZİYARET EDİNİZ

İSLAMİ HABER “MİRAT”

MİRATYOUTUBE