“Bu Ülkeye En Büyük Heykeli Ben Kazandırdım” Kavgası

“Bu Ülkeye En Büyük Heykeli Ben Kazandırdım” Kavgası

Şu videoda adı geçen kişileri, emin olun, tanımıyorum ve bilmiyorum.
Bu bendenizde bir eksiklik midir?
Doğrusu, bu görüntülerden sonra onun da tartışılır bir konu olduğunu düşünüyorum.

“Gülsem mi, ağlasam mı?”
Gerçekten onu da bilmiyorum…

Bir tarafta, “Ben bu ülkeye en büyük heykeli kazandırdım” diyerek kırıp döken, övünen bir adam…
İnsan ister istemez gülüyor.
Ama diğer tarafta, bu cehalet çukuruna düşmüş insanlar için derin bir hüzün kaplıyor içimi.

Aslında dürüst olayım:
Üzüntü ile kızgınlık arasında bir yerdeyim.

Çünkü asıl acı olan şu:
Bazı insanlar hâlâ heykel diktikçe modern, ilerici ve çağdaş olduklarını zannediyorlar.
Oysa bu zihin dünyası, insanlığın çok eski ve çok karanlık bir dönemine ait..

Kur’an bize çok çarpıcı bir sahne anlatır…
Hz. İbrahim (a.s), babası Âzer’e ve kavmine sorar:

“Bu tapıp durduğunuz heykeller de ne?”

Babası ve kavmi,
“Biz atalarımızı böyle bulduk” derler.
Yani akıl yok, sorgulama yok, hakikat yok…
Sadece kör bir taklit ve şekle duyulan hayranlık.

Hz. İbrahim’in mücadelesi, sadece taş ve tahta putlarla değildi.
O, zihinsel putları,
alışkanlık putlarını,
gücün ve gösterişin putlarını kırıyordu.

Bugün değişen ne?
Putların şekli değişti sadece.
Taş yine taş…
Heykel yine heykel…
Ama bu kez adına “sanat”, “çağdaşlık” ve “ilericilik” deniyor.

Ve sonra Peygamber Efendimiz (s.a.v)…
Mekke’nin fethi günü, Kâbe’nin etrafında dizilmiş 360 put vardı.
Resûlullah (s.a.v) elindeki asayla onlara dokunurken şu ayeti okuyordu:

“Hak geldi, bâtıl yok oldu. Şüphesiz bâtıl yok olmaya mahkûmdur.”

Putlar birer birer devrildi.
Çünkü İslam, insanı taşa secde etmekten kurtarmaya gelmişti.
İnsanı, insan yapan aklı ve kalbi özgürleştirmeye gelmişti.

Bugün heykelle övünen zihniyet, aslında çok geride kalmış bir zihniyettir.
Çünkü çağdaşlık;
betona şekil vermek değil,
insana değer vermektir.

İlericilik;
taşa tapınmayı makyajlamak değil,
adaleti, ahlakı ve hikmeti yüceltmektir.

Ben bu görüntülere bakınca,
ne sadece gülmek geliyor içimden
ne de sadece ağlamak…

İçimde bir sızı var.
Çünkü biliyorum ki, putlar yıkılmadıkça insan ayağa kalkamıyor.
Ve putlar, çoğu zaman sandığımızdan çok daha yakınımızda duruyor.

İSLAMİ HABER “MİRAT”

MİRATYOUTUBE