TARİKATLARA SIZMIŞ OLAN BİDAT VE HURAFELER

Cemaat ve tarikatların yaptıkları yanlışlardan kaynaklanan kişisel ve sosyal bir olay patlak verdiğinde “Bu münferit bir olaydır, genelleme yapmayalım” denilerek körü körüne tepki ortaya koyuyoruz ve yanlış yapıyoruz. Münferit olarak nitelesek de olayı veya olayları objektif olarak masaya yatırmamız ve nerede yanlış yaptığımızı ortaya koymamız lazımdır.

Öncelikle şunu belirtmeliyim ki; “Asrımız şehvet, duygusallık ve maddeci bir asırdır. Bunları da onlara denk bir şeyle karşılamamız gerekmektedir. Kesinlikle diyoruz ki, bunları ancak tasavvufi bir terbiye ile karşılayabiliriz. Şehvet meseleleri sadece söz ile halledilemez, bilakis rûhî terbiye, çevre ve yaşantı gerekir. Maddecilik de sadece söz ile denkleştirilmez, aksine sözle beraber iman hisleri, iman zevki ve şuur gerekir. İsyankârlığın tedavisi yine sadece sözle olmaz. Allah korkusu, vera’, takva ve edeple olur. Bunun da amelî yolu tasavvuftur.”  (Said Havva, Ruh Terbiyemiz, s.20, Petek Yay.)

Tasavvuf; kalbin sıhhati, nefsin temizliği ve benzeri konularla yakından ilgili olması nedeniyle, mükellef olan bütün insanlar hakkında gerekli olan bir ilimdir. Fakat tarihi seyr içerisinde bu ilme, diğer ilimlere karışandan daha çok bid’at ve hurafe karışmıştır. Bu karışan şeyler, tasavvuf ilmini bazen bilmeceye, bazen sanki naslardan/ayet ve hadislerden ayrı ve ilmî olmayan herhangi bir şeye, bazen de tevhit, fıkıh ve usulü fıkıh ilimlerinden tamamen müstakil ve alakasız, teşri’ ve takrirde vahiy kuvvetinde bir ilhama çevirmiştir. Hâlbuki bütün bunlar, diğer İslami ilimler gibi tertemiz ve asılsız şeylerden ayıklanmış olması gereken bir ilim için gerçekten tuhaf ve gariptir. Tuhaftır ki, tasavvuf kitaplarını okuyan, kendisini birtakım bilmecelerin karşısında ve İslam’ın da ötesinde hisseder. Bu ilim, nasslarla sabit olan hakikat yolu olması gerekirken, tasavvufla uğraşanlar bunu nassların ötesinde bir şey haline getirmişlerdir. Tasavvufun bu hale getirilmesi ise fakihleri gönülden yaralamıştır. Bu işin en kötüsü, gayretkeşlerden birçoklarının, ancak bir manaya gelen Allah’ın ayetlerinden birini ele alıp ona değişik manalar ve muhtevalar kazandırarak, bunların üzerine dağlar kadar mesele ve hükümler bina etmeleridir. Oysa bütün bunlar bir vehim ve tahrifattır. Nassların yanında yer almak, onları anlamaya, anlatmaya ve hakikate ermeye gayret etmek, onlar için yeterli idi. Böyle olsaydı iyi, hatta mükemmel olurdu.  (Said Havva, a.g.e., s.12.)

Bu olumsuzlukları bugün, Tasavvufun yaşandığı iddia edilen tarikatların ezici çoğunluğunda mebzul bir şekilde görmekteyiz.

Mesela bir tarikata girip, bir şeyhin müridi olduğunuz zaman, iradenizden, aklınızdan, düşüncelerinizden ve hatta duygularınızdan vazgeçeceksiniz. Aklınızı, iradenizi, düşünmeyi ve soru sormayı bir yana bırakacaksınız. Adeta kendinizi gassala teslim etmiş bir ölü gibi, şeyhinizin iradesine bırakacaksınız. Verilenlerden başka bir kitap okumayacaksınız. Söylenenlerden başka bir şey düşünmeyeceksiniz. Malını, mülkünü, servetini, gelirini, bedenini, ruhunu, duygularını, düşüncelerini şeyhinizin emrine vereceksiniz. Sadece emirleri yerine getirecek ve soru sormayacaksınız. Allah’a ancak böyle ulaşabilirsiniz. Ahirette, cenneti ancak böyle garanti edebilirsiniz. Şeyhiniz sizi sorgusuz sualsiz, mahşerdeki turnikelerden geçirerek cennete ulaştırır…

Yalan mı? Bu sözlere inanmayanlar, tarikatlarda okunması ve içeriğinin yaşanması gereken kitapların başında olan ADAB RİSALESİ adlı kitaba baksınlar. Bu dediklerimizin fazlasını bulurlar. Ya da tarikat şeyhlerinin yazdıkları kitaplardaki “Müritte bulunması gereken özellikler” bölümüne baktıklarında üç aşağı beş yukarı aynı şeyleri bulabilirler. Polemik konusu olmasın diye Şeyh ve eserinin ismini vermiyorum.

Öyleyse başkasına çuvaldızı batırmadan önce iğneyi kendimize batıralım. Ve Peygamberimizin, iradeleri yok etmeden kişilikli bir toplum oluşturduğunu, kabul ettiklerimizi neden kabul ettiğimizin, reddettiklerimizi de neden reddettiğimizin farkında olarak inanmamızı salık verdiğini haykıralım. Çünkü İslam, farkındalık ortaya koyup Allah ve Rasûlü’nün ortaya koydukları ilkelere teslim olarak yaşamaktır. Kur’an, kendi iradelerini ortaya koymadan inandıkları şirk dinini “atalarını bu çizgide buldukları için inandıklarını” söyleyen müşrikleri kınamaktadır. (Bak: 5/Maide:104). 

Dolayısıyla hamasî nutuklar atıp şimdiki tarikatları “İslam tarihinin güneşleridir. “Güneş açık gören’e, göremeyen kör’e ne.” Gazali, Şeyh Edebali, Emir Sultan, Mevlâna, Yunus Emre, Hacı Bektaşi Veli, Ahmet Yesevi, Şeyh Şamil gibi tarihimizin dünyaya bile nam salan şahsiyetlerinin yetiştirildiği ocaklar” ezberine sığınarak pislikleri halının altına süpürme samimiyetsizliğine düşmeyelim. Bu ezberimizi bozalım. Çünkü bu tutum “Benin teröristim, senin teröristinden iyidir. Ya da benim bidat ve hurafecim, senin bidat ve hurafecinden iyidir” garabetine benzer.

Tasavvuf ve tarikat gerekli ise, onun bidat ve hurafelerden mutlaka arındırılarak uygulamaya sunulması daha çok gereklidir. Haliyle Tasavvufî mirası tümüyle reddetme ve tümüyle kabul etme gibi bir tercih yoktur önümüzde… Bu nedenle alınacak ve terkedilecekleri, Kur’an ve Sahih Sünnet ölçeğinde rafine etmek yeterlidir.

Alın size bir hurafe daha: Nakşibendi tarikatının şeyhlerinden Mahmut Ustaosmanoğlu vefat ettiğinde Cübbesiyle meşhur müridi, şeyhinin ölümünün arkasından yaptığı programda aynen şöyle diyor: “Mahmut Efendi hazretleri ölmüş mü şimdi? Efendi hazretleri bizi terk etmemiştir. Bırakmayacağını rüyalarımda da görmekteyim. Ali Haydar Efendi ona ‘Evladım ben ölünce kabrimi bırakmayın, oradan da okutacağım sizi’ demişti. Bütün ulema ve evliyanın gavs dediği koca Ali Haydar Efendi böyle dedi. Efendi hazretleri de kar-kış demeden tam iki sene her gün kabrine giderek kalan ilmini oradan tamamladı. Kabirde okuyup okutma var mı? Var. Koskoca Mahmut Efendi hazretleri anlatıyor görmüyor musunuz? Öyleyse o da bizi kabrinden okutur mu? Okutur. Ziyaret edenlere himmet eder mi? Eder. Bunda hiç şüphe yok. Öyleyse Mahmut Efendi hazretleri bizi bırakmamıştır…”

Görüldüğü gibi, Fetö lideri Fethullah’ın paralel dini ile bunların dinî anlayışında bir fark yok. İkisi de ölenlerin ruhaniyetleriyle işi götürüyor. Ayrıca bunlarda “Yaşayan veli, kınındaki kılıç gibidir. Ölünce kınından çıkmış kılıç gibi olur” inancı da hâkimdir. Yani ölen veli, hayatta olan veliden daha aktiftir. Darda kaldığınızda “Yetiş ya gavs!” demeniz yeterlidir. Hemen işleriniz halledilir. Ama namaz kılarken “İyyake n’abüdü ve iyyake nestaîn/ancak sana ibadet eder ancak senden yardım isteriz” derler. Namazın dışında da ölülerden yardım isterler. Bu yaman çelişkiyi görmeyecek kadar da basiretleri bağlıdır.

Bugün, “Şah damarından da yakın olan Allah’a”, şeyh damarından götürmek isteyenler; “Sen direkt olarak Allah ile irtibata geçemezsin. Mutlaka bir şeyhin eteğine tutunacaksın. Şeyhi olmayanın şeyhi şeytandır. Sen Allah’tan doğrudan feyz alamazsın. Yüksek gerilim hatlarından elektrik, önce trafolara verilir, oradan 220 volt olarak evlere tevzi edilir. Direkt evlere verilecek olsa bütün kabloları yakar, sistemi yok eder. Siz de Allah ile iletişime ancak Allah’la kulu arasında trafo vazifesi gören bir şeyh ile geçebilirsiniz. Yoksa direkt Allah’ın feyzine dayanamazsınız. Yüksekten akan bir şelaleye ağzını uzatarak su içemezsiniz, ancak avuçlarınızı uzatarak ondan su alır ve ağzınıza götürerek içersiniz. İşte şeyh efendi, Allah’la sizin aranızda bu el gibidir. Veya sizi hiç tanımayan bir valiye bir iş yaptırmak için gitseniz, vali size hiç itibar etmez. Ama beraberinde valinin yanında hatırı olan bir kişiyle gitseniz vali sizin işinizi geri çevirmez. İşte bağlanacağınız şeyh, Allah’ın indinde valinin yanındaki hatırlı kişi gibidir…” türünden senaryolarla Allah’ı yüksek gerilim hattına, yüksekten akan şelâle veya torpil yapan valiye benzeterek ve şeyhlerini de Allah’a yaklaştırmada trafo, şelaleden su alan el ve torpil yapan valinin yanındaki hatırlı kişiye benzeterek aracı kılanlara, Zümer suresinin 3’üncü ayeti hitap etmiyor mu? Onlar bu ayetin kapsama alanının dışında mı kalıyorlar? Yoksa “bu ayet müşriklerle ilgilidir, bizi anlatmıyor” mu diyorlar?

Ne gariptir ki, “Bize Kur’an yeter” diyen modernistler ve mealciler, Kur’an’ı kafalarına göre yorumlayarak ayetlerin içini boşaltırken, kendilerini “sofu” diye adlandıranlar da müşrik ve kâfirlerle ilgili ayetleri -kendileri de benzerini yaptıkları halde- hiç üzerlerine almayarak hükümsüz hale getirmektedirler. “Bu ayetler müşrik ve kâfirlerle ilgilidir” diyerek işin içinden sıyrılıyorlar. Hâlbuki bu ayetler; “Ey Muhammed ümmeti! Kâfir ve müşrikler böyle yaparak kâfir ve müşrik oldular. Sakın ha siz bunların yaptıklarını yaparak onlar gibi olmayın!” mesajını vermektedir. Vesselam.

Musab Seyithan

Yazarımızın Diğer Yazılarını Okumak İçin Lütfen Bu Linki Ziyaret Ediniz.

Mirat Haber – YouTube