
Her caminin cemaatinde kendine has bir sima, herkesin tanıdığı farklı bir insan vardır. Kimi zaman sözleriyle, kimi zaman davranışlarıyla dikkat çeken bu insanlar, hiç beklenmedik bir anda söyledikleri bir cümleyle insanlara unutamayacakları bir ders verebilir.
Sosyal medyada paylaşılan bir hatırada anlatılan Salih isimli meczup da bunlardan biri…
Anlatılanlara göre, bir caminin cemaatinden olan Salih, bir cuma günü hutbeyi kendisinin okumak istediğini söyleyerek imamın yanına gelir. İmam, Salih’in hutbe okuyabilecek durumda olmadığını düşünür. Ancak onu kırmadan, “Evladım, bu hafta ben hazırlandım, ben okuyayım. Haftaya da sen oku.” diyerek durumu tatlıya bağlar. Salih de bu teklifi kabul eder ve ortadan kaybolur.
Aradan iki ay geçer. Bir cenaze namazının ardından merhum kabre konulur ve cemaat mezarın üzerine toprak atmaya başlar. Tam o sırada Salih yeniden imamın yanına gelir.
“Geçen hutbeyi okutmadın, unuttum zannetme!” der. Ardından bu kez kendisinin telkin vereceğini söyler.
İmam, Salih’in bu isteğini geri çevirmemek için toprak atan cemaati durdurur. Herkes merakla Salih’in ne söyleyeceğini bekler.
Salih kabre doğru eğilir ve tarihe not düşülecek şu sözleri söyler:
“Haram yemedin de yalan söylemediysen fazla telaşa lüzum yok!”
Ardından sözlerine şöyle devam eder:
“Burada aldıysan orada verirsin. Burada verdiysen orada alırsın. Atın toprağını!”
İmam ve orada bulunan cemaat, duydukları karşısında adeta donup kalır. Salih, birkaç cümleyle hem dünya hayatının muhasebesini yapmış hem de ahiretin hesabına dikkat çekmiştir.
Salih’in sözleri, aslında hepimizin üzerinde düşünmesi gereken bir gerçeği hatırlatıyor.
İnsan dünyada mal biriktirebilir, makam sahibi olabilir, çevresinde itibar görebilir. Ancak bütün bunların hiçbirisi, kul hakkının ve haram kazancın hesabını ortadan kaldırmaz.
Bir başkasının hakkını yiyerek kazandığımız, haksız yere aldığımız, yalanla elde ettiğimiz hiçbir şey bize gerçek anlamda huzur veremez. Çünkü dünya hayatında başkasından aldığımızın hesabı, ahirette karşımıza çıkacaktır.
Nitekim Peygamber Efendimiz (s.a.v.), müflis kimsenin namaz, oruç ve zekâtla geldiği hâlde başkalarına yaptığı haksızlıklar sebebiyle sevaplarını kaybedeceğini haber vermiştir. (Müslim, Birr, 59)
Kur’an-ı Kerim‘de de şöyle buyrulmaktadır:
“Ey iman edenler! Mallarınızı aranızda haksızlıkla yemeyin…” (Nisâ, 4/29)
Bu hatıradan çıkarılacak bir başka ders de sabırdır. Hayatın her sıkıntısında telaşa kapılmak, her kaybın ardından isyan etmek yerine, dünyanın geçici olduğunu bilmek ve sabretmek gerekir. Elbette sabır, haksızlığa razı olmak değil; hak ve adalet mücadelesinden vazgeçmeden Allah’a dayanabilmektir.
Belki de Salih’in hikâyesindeki en çarpıcı mesaj şudur: İnsan, başkasının hakkını yememiş, harama el uzatmamış, yalanı hayatının parçası hâline getirmemişse vicdanen çok daha huzurlu yaşayabilir.
Unutmayalım; dünyada aldığımızın hesabı ahirette sorulacak, dünyada verdiğimiz hakkın karşılığı da orada görülecektir.
Öyleyse asıl mesele, kabre ne kadar mal bıraktığımız değil, arkamızda ne kadar temiz bir hayat bıraktığımızdır.
İSLAMİ HABER “MİRAT”