BİR NİŞAN OLARAK RAKI, BİR İDDİA OLARAK ATATÜRKÇÜLÜK

BİR NİŞAN OLARAK RAKI, BİR İDDİA OLARAK ATATÜRKÇÜLÜK

Memlekette bazı davranışlar vardır; şaşırtmaz, sadece hatırlatır. Kamer Genç’in mezarı başında rakı içilmesi ve mezarına dökülmesi de bunlardan biridir. Bu hadise, bir taşkınlık yahut gaf değil; aksine, kendi içinde hayli tutarlı bir duruşun ifadesidir. Zira Kamer Genç, hayatta iken rakıyı sıradan bir içki olarak değil, açıkça bir duruşun nişanı olarak görmüş ve bunu gizleme ihtiyacı da duymamıştır.

Bu bakımdan söz konusu tavır, Cumhuriyet Halk Partisi’nin yerleşik hafızasıyla ve Kamalizm diye anılan çizgiyle uyum içindedir. Şaşılacak bir tarafı yoktur. Asıl hayret uyandıran, rakıya mesafe koyup hâlâ Atatürkçülük iddiasını sürdürme çabasıdır. İşte burada bir düğüm vardır ve bu düğüm, ironi ile değil, inkâr ile sıkılaşmaktadır.

Uzun yıllar boyunca rakı, belli bir çevrede yalnızca bir içki değil; bir ayrışma işareti, bir aidiyet göstergesi, hatta bir meydan okuma vasıtası olarak sunulmuştur. Hatıralarda, meclis sohbetlerinde, köşe yazılarında ve kamusal nümayişlerde bu açıkça görülür. Atatürkçülük, bu çevrelerde çoğu zaman bir düşünce mirası olmaktan ziyade, bir hayat tarzı beyanı şeklinde ele alınmıştır. Rakı da bu beyanın baş köşesine yerleştirilmiştir.

Hal böyleyken, bugün rakıya karşı durup Atatürkçülük iddiasında bulunmak, tarihî mirasla yüzleşmek değil; onu ehlileştirme gayretidir. Bu, ne bir yenilenme ne de bir arayıştır. Bu olsa olsa, geçmişi bugünün ihtiyacına göre budama teşebbüsüdür.

Burada meseleyi ahlâk yahut fazilet tartışmasına indirgemek de isabetli değildir. Kim ne içer, ne içmez; bu ayrı bir bahistir. Asıl bahis, iddia ile miras arasındaki irtibattır. Bir kimlik iddiası, kendi menşeini inkâr ederek ayakta duramaz. Dayanağını saklayan her iddia, er geç temsile dönüşür.

Bu sebeple, Kamer Genç’in mezarı başında sergilenen tavır, eleştirilecek bir sapma değil; bilakis, uzun süredir örtülmeye çalışılan bir gerçeğin açık hâlidir. Bu gerçeği inkâr etmeyen, dolandırmadan ortaya koyan bir tutumdur. Samimiyet bazen böyle tezahür eder: Rahatsız edici ama dürüst.

Asıl sorgulanması gerekenler, bir yandan rakıyı Atatürkçülüğün simgesi sayan anlatıyı ayakta tutup, öte yandan “dindar Atatürk” hikâyeleriyle başka bir vitrin kurmaya çalışanlardır. Bu çelişki, ne Atatürk’ü yüceltir ne de toplumu ikna eder. Sadece bulanıklık üretir.

Özetle: Rakıyı bir nişan sayan Atatürkçülükte bu tür davranışlar tabidir. Rakıya cephe alıp aynı iddiayı taşımak ise, ne kadar süslenirse süslensin, tutarsızlıktan kurtulamaz. İroni burada değildir. İroni, özünden kaçıp mirasçı rolü oynamaya çalışmaktadır.

Hazırlayan: Ahmet Ziya İbrahimoğlu

İslami Haber ”MİRAT” – YouTube