
Yola çıkan insanın sırtındaki yük her geçen gün daha da ağırlaşıyor. HGS etiketi alan, hesabında bakiye bulunduran, hatta kredi kartını otomatik ödemeye bağlayarak “aman başım ağrımasın, ceza yemeyeyim” diye tedbirini alan milyonlarca vatandaşımız; bir sabah telefonuna gelen icra mesajıyla ya da e-Devlet’te karşısına çıkan katlanmış borçlarla sarsılıyor.
Ne bakiyeden tahsilat yapılmış ne de zamanında bir bilgilendirme gelmiş; üstelik sistemdeki ekran ve ödeme aksaklıkları yüzünden borcunu kapatmak isteyen vatandaş dahi çaresiz bırakılıyor. Artık bu tablo sıradan bir teknik aksaklık değil, sokakta, kahvede, direksiyon başında büyüyen derin bir öfkeye ve güvensizliğe dönüşmüş durumda.
Kağıt üzerindeki mevzuata baktığımızda; geçişin ardından ilk 15 gün içinde ödeme yapılırsa ceza yok. 16. ile 45. günler arasında geçiş ücretinin 1 katı ceza (toplam 2 katı) işliyor, 45. gün geçildiğinde ise geçiş ücretinin 4 katı ceza (ücretle birlikte toplam 5 katı) devreye giriyor. Peki sahada durum ne? Kâğıt üzerindeki kural ile vatandaşın önüne konulan fatura arasında kocaman bir uçurum var.
Okunmayan etiketler, tanınmayan plakalar, sisteme geç düşen geçişler, bakiyesi olduğu halde çekilmeyen tutarlar ve iş icra takibine düştüğünde eklenen vekâlet, faiz, KDV ve dosya masraflarıyla küçük bir geçiş parası, bir anda altından kalkılamayacak bir mali yüke dönüşüyor.
Bunu yalnızca bir hissiyat olarak söylemiyoruz; rakamlar da bu feryadı doğruluyor. “Şikâyet var” verilerine göre Ekim 2026’da Karayolları Genel Müdürlüğü’ne yönelik şikâyetler yüzde 311 artarak yılın en yüksek aylık seviyesine çıkarken, HGS ile ilgili şikâyetler de yüzde 24 yükseldi. Türkiye’deki araç sayısını düşündüğünüzde bu yüzde 24’lük artışın milyonlarca insanın yaşadığı mağduriyete işaret ettiği açık.
Vatandaş toplu ödeme yapamamaktan, ödediği ya da bakiyesi bulunduğu geçişlerin sistemde görünmemesinden, ödeme adımlarında kilitlenen ekranlardan şikâyet ediyor. Hukuk çevrelerinde ve kamuoyunda o 4 katlık ceza uygulamasının yeniden gözden geçirilmesi gerektiği konuşulurken, Ulaştırma ve Altyapı Bakanlığı’nın da işletmecilerle görüşme ve düzenleme gündemini öne çıkardığı görülüyor.
Ama işin vatandaşın canını en çok yakan, altını ısrarla çizmemiz gereken bir boyutu daha var; bu metinde eksik kalmaması gereken asıl yara orada duruyor. Sahadan gelen yaygın şikâyetlere ve vatandaşların haklı iddialarına göre, özellikle özelleştirilmiş yollarda vatandaşın bilerek ve planlı bir şekilde cezaya düşürüldüğü, kurulan düzen ve belli organize olmuş avukatlık şirketleri üzerinden yüksek cezalar ve takip kalemleriyle çok büyük kazançlar elde edildiği yönünde ciddi iddialar bulunuyor.
İşin içinde devasa rakamların döndüğü konuşuluyor. Böylesine ağır bir iddia ortadayken susmak olmaz. Yargımız, cumhuriyet savcılarımız bu iddiaların üzerine gitmeli; özellikle özelleştirilmiş yollardaki süreçleri ve bu dosyaları yürüten avukatlık şirketlerini titizlikle denetlemeli, hesap sormalıdır. Milleti yoran, emeğini ve alın terini eriten bu çarkın kime, nasıl çalıştığı gün ışığına çıkarılmalıdır.
Bu meselenin büyüklüğü ve yarattığı toplumsal rahatsızlık karşısında Sayın Cumhurbaşkanımızın da bu konuya doğrudan el atması şarttır. Devletin asli görevi, vatandaşı bir tahsilat makinesinin ya da organize bir rant mekanizmasının önünde sahipsiz bırakmak değil; adaleti, hukuku ve milletin hakkını korumaktır.
Vatandaş artık kime, nasıl güveneceğini şaşırır hale geldi. Toplumsal huzuru kemiren, kaosa giden yolları açan en tehlikeli şey güvensizliktir. Eğer güvensizlik kurumlara, sistemlere sirayet ediyorsa; liyakat, adalet ve devletin yeniden yapılanması meselesi artık ertelenemez bir zorunluluk haline gelmiştir.
Son sözü şu soruyla bırakalım: Ödenemeyen ya da sistem hatası yüzünden zamanında kapatılamayan bir geçişin 45 gün içinde 4 katı cezaya dönüştürülmesi; bu düzen içinde kimin korunduğunu, kimin ise ezildiğini açıkça göstermiyor mu?